Moner Nisar

17/02/2026

16/02/2026

🔻
من یک دختر افغان هستم که حدود هشت سال پیش ازدواج کردم. سه سال نامزد بودیم، بعد شوهرم از خارج آمد و عروسی کردیم، اما فقط یک‌ونیم ماه باهم زندگی کردیم و دوباره رفت. من در خانه خانواده‌اش ماندم و با بدرفتاری زیاد روبه‌رو شدم؛ مرا عضو خانواده نمی‌دانستند. بعد از یک سال، شوهرم گفت بروم خانه پدرم. وقتی رفتم، خانواده‌اش علیه من او را تحریک کردند.
مدتی به خواست خودش در خانه پدرم ماندم و درس خواندم، رابطه‌مان خوب بود. بعد گفت می‌آید دنبالم، اما وقتی به کابل رسید کاملاً سرد شد و نیامد. مادرش زنگ زد و گفت دیگر منتظر پسرم نباش، برایش زن دیگر می‌گیریم. شوهرم هم گفت بین من و خانواده‌اش، آن‌ها را انتخاب می‌کند.
بعد از آن هیچ خرجی نداد و سال‌هاست تماس نگرفته. حالا فهمیده‌ام چند ماه پیش زن دیگری گرفته است.
من سه‌ونیم سال است بلاتکلیف مانده‌ام؛ نه زن شوهردار حساب می‌شوم، نه مطلقه.
🔺
حق داری در چنین حالت دل‌شکسته و خسته باشی. هر کسی جای شما می‌ بود بعد از این همه صبر، امید و رها شدن، قلبش می شکست. تو سال‌ ها تلاش کردی زندگی‌ خودت را نگه داری، احترام گذاشتی، تحمل کردی ولی باز هم کنار گذاشته شدی؛ این برای روح انسان بسیار سنگین است.
مشکل تو کم‌ صبری یا ضعف نیست؛ مشکل این است که شوهرت مسئولیت زندگی مشترک را نپذیرفت و وقتی بین تو و خانواده‌اش گیر ماند، راه آسان را انتخاب کرد. این انتخاب اوست، نه تقصیر خودت.
طبیعی است حالا احساس کنی عمرت تلف شده، آینده‌ مبهم است و دلت پر از درد و سؤال است. وقتی آدم مدت طولانی بلا تکلیف می‌ماند، امیدش کم‌ کم خاموش می‌شود.اما نمی‌ توانی کسی را که نمی‌خواهد همسر باشد، با صبر و محبت تغییر بدهی.
برای آرامش خودت لازم است این وضعیت روشن شود؛ شوهرت یا مسئولیتش را بپذیرد، یا راهت جدا شود تا بتوانی دوباره زندگی بسازی. ماندن در این تعلیق فقط زخمت را عمیق‌تر می‌کند.
شما سزاوار زندگی‌ ای هستین که در آن دوستت داشته باشند، کنارت بایستند و رهایت نکنند نه اینکه سال‌ها منتظر بمانی.

16/02/2026

14/02/2026

🔻
استاد من یک سوال دارم اگر جواب بدهید ممنون میشوم، مه قبلا وظیفه داشتم البته معلم بودم فعلا طفل ۱۴ ماهه دارم به نظر شما امسال وظیفه بگیرم یا نه، چون میترسم به طفلم از نگاه عاطفی و روحی در آینده ضرر داشته باشد، نظر شما چیست ؟
🔺
اگر طفل ۱۴ ماهه‌ تان مراقب ثابت و مهربان داشته باشد و شما هر روز با محبت با او وقت بگذرانید، رفتن شما به وظیفه به روحیه و آینده‌اش ضرر نمی‌ رساند.
ضرر زمانی است که طفل تنها بماند، محبت کم باشد. در غیر آن، کار کردن مادر کاملاً سالم است و حتی مفید هم می‌ تواند باشد.

13/02/2026

🔻
نزدیک به چهار سال می‌شود ازدواج کردیم، قبل از ازدواج شوهرم خیلی مهربان بود و برایم هرکاری می‌کرد، اما به مرور سرد شد. حالا از بودن کنارم لذت نمی‌برد، بیشتر وقت‌ ها از من دوری می‌کند و عمداً خلاف حرف‌ هایم عمل می‌کند؛ مثلاً می‌ گویم زود از کار به خانه بیاید ولی هرشب دیرتر می‌آید. شک دارم با زن دیگری در ارتباط است، اما وقتی می‌پرسم مرا متهم به بیماری روانی می‌کند و تهدید به طلاق می‌نماید. مرتب مرا تحقیر می‌کند و می‌گوید ارزش ندارم یا زنان دیگر را با من مقایسه می‌کند.
با وجود این همه رفتار بد، هنوز دوستش دارم چون پدر دو طفل من است و حاضرم برایش تلاش کنم، اما از بی‌ توجهی و فرار کردنش خسته شدم.
🔺
از نظر من سردی، لجبازی و تحقیر معمولاً نشانه خشم پنهان یا احساس نادیده‌ گرفته‌ شدن در مرد است، نه الزاماً بی‌ علاقگی کامل. بسیاری مرد ها وقتی فشار، خستگی یا نارضایتی دارند، به‌ جای صحبت سالم، فرار می‌کنند و آزار کلامی می‌آورند.
بهترین راه این است که به‌ جای شکایت و سوال‌ های اتهامی، در یک وقت آرام با لحن نرم بگویی: «من دلتنگ توجهت هستم، نه دعوا. می‌خواهم دوباره مثل قبل کنار هم آرام باشیم.»
همزمان احترام به خودت را حفظ کن؛ توهین را آرام اما قاطع متوقف کن. مهربانی همراه با مرز گذاری بیشترین تاثیر را دارد. اگر احساس کند در خانه آرامش دارد نه جنگ، احتمال برگشت عاطفی‌ اش خیلی بیشتر می‌شود.
: ترمیم رابطه ممکن است، اما با صبر هوشمندانه، گفت‌ و گوی درست و حفظ عزت نفس.

12/02/2026

🔻
استاد ۲۵ سال از عروسیم میشود هم بچه دارم هم دختر خدا را شکر، شوهرم بسیار یک آدم خود خواه و خیانت کار است چندین بار خیانتش را دیدم وقتی که گفتیم مرا توهین و تحقیر کرده من بخاطر اولاد های خود بند ماندیم چون مه اولاد های خود را بسیار به مشکلات بزرگ کردیم من هیچ وقت نتانستم از حق خود دفاع کنم چون مه کس نداشتم فقط بخاطر اولاد هایم صبر خدا کردیم اما تا چه وقت ؟
🔺
به باور من شما سال‌ها از روی فداکاری صبر کرده اید، نه از روی ضعف. اما وقتی خیانت، توهین و بی‌احترامی ادامه دارد، این دیگر صبر نیست آسیب است. ماندن فقط بخاطر اولاد همیشه به نفع اولاد نیست؛ کودک به مادر آرام و با عزت ضرورت دارد، نه مادری که هر روز شکسته شود. اگر احترام و تعهد در زندگی نیست، تحمل باید حد داشته باشد. یا باید شوهرتان واقعاً تغییر کند با عمل، یا شما کم‌ کم برای امنیت و استقلال خود و اولاد هایتان برنامه ای بسازید.
: داشتن آرامش و احترام در رابطه حق شماست، نه خواهش.

11/02/2026

🔻
استاد مشکل مه اینست که چهار سال از ازدواج ام میشه با خانواده شوهرم زندگی میکنم در ای چهار سال زیاد مشکلات دیدم از طرف خسران، تمام مشکلات یک طرف شوهرم زیاد رفیق باز است بیشتر شب ها نا وقت میاید خانه یا جای میره یا هم در مهمان خانه تا نصف شب همرای دوست هایش میباشه و خوش گذرانی میکنه زیاد رنج میبرم اما بر عکس مه حتا اگه بخایم خانه پدرم برم باید از خسر خشو از هر کدام جدا جدا اجازه بگیرم مه همیشه برش میگم مه هم انسان استم حق دارم حداقل فامیلم را بیبینم، اما میگه مه مرد استم تو زن با ایقسم یک انسان چی باید کرد
🔺
مشکل شما فقط دیر آمدن شوهر نیست، مشکل اصلی بی‌عدالتی و کنترول است. همسر شما برای خودش آزادی کامل می‌خواهد اما خودت را حتی برای رفتن خانه پدر محدود می‌کند. این رفتار کم‌ کم ذهن و روان انسان را خسته و شکسته می‌سازد.
زندگی سالم یعنی حق‌ و احترام دو طرفه، اگر یک طرف همیشه آزاد باشد و طرف دیگر همیشه در فشار، این رابطه آرام نمی‌ماند. به نظر من یا شوهر شما باید عملاً رفتارش را تغییر بدهد، یا خودت باید مرز بگذاری و نگذاری این وضعیت همیشه ادامه پیدا کند.
: اینرا فراموش نکن تحمل بی‌حد فقط درد را بیشتر می‌کند.