13/01/2026
Zemërimi nuk është një zgjedhje e vetëdijshme apo mungesë dashurie, por një gjuhë emocionale e mësuar herët për të mbijetuar.
Kur një person nuk ka mësuar t’i emërtojë dhe të shprehë frikën, nevojën, frustrimin apo pafuqinë, zemërimi merr rolin e përkthyesit dhe shndërrohet në një reagim automatik ndaj çdo kërcënimi të perceptuar, edhe kur ai është vetëm emocional.
Sistemi nervor nuk bën dallime morale dhe nuk zgjedh kush lëndohet; ai thjesht riprodhon modele të mësuara. Prandaj, zemërimi mund të shoqërojë gjithë jetën e një personi pa ndryshuar formë, duke ndryshuar vetëm kontekstet dhe njerëzit.
Ta kuptosh këtë nuk do të thotë të justifikosh sjellje lënduese, por të kalosh nga gjykimi te kuptimi i historisë dhe funksionimit të brendshëm.
Ndryshimi bëhet i mundur kur zgjerohet konteksti emocional dhe trupi mëson mënyra të reja për të ndjerë, për të kërkuar dhe për t’u mbrojtur, sepse rregullimi emocional nuk është i lindur, por i mësuar dhe i transformueshëm.
