18/12/2025
TOKSIKU MUND TE JESH TI 🤷♀️
Toksiciteti nuk ka gjithmonë një fytyrë mizore. Ndonjëherë, edhe ne jemi, pa e kuptuar fare. Jo sepse jemi të këqij, por sepse frika, nevojat tona ose brishtësia na shtyjnë të kërkojmë shumë, të mbahemi fort, t'u kërkojmë të tjerëve të mbushin një boshllëk që na dhemb...
Të jesh toksik nuk do të thotë se je i keq. Shpesh do të thotë të mos dish të menaxhosh dhimbjen që mbart brenda. Mbahemi pas dikujt sepse kemi frikë të rrëzohemi. Duke kërkuar dashuri, vëmendje, siguri, por duke e bërë atë në një mënyrë mbytëse. Nuk është e qëllimshme, por gjithsesi mund të dëmtojë.
Po kështu, edhe ata që duken toksikë shpesh nuk duan t'ju lëndojnë. Ndoshta mënyra e tyre për t'ju "dashur" ose "mos dashuruar" kërkon një çmim shumë të lartë: sakrifikimin e pjesëve tuaja, heqjen dorë nga liria, mbajtjen e një barre që nuk është e juaja. Dhe ndonjëherë, pa dashur, jemi ne ata që ua kërkojmë këtë të tjerëve....
Njohja e toksicitetit, qoftë e jona apo e të tjerëve, nuk është e lehtë. Por është e nevojshme. Është një akt i së vërtetës. Jo për të gjykuar, por për të mbrojtur. Për të kuptuar kur një marrëdhënie na rrëzon më shumë sesa na ngre lart. Të pranojmë se, sado që të kujdesemi për dikë, nuk mund ta shkatërrojmë veten për ta shpëtuar atë.
Të duash nuk do të thotë të qëndrosh gjithmonë. Ndonjëherë, gjesti më i madh i dashurisë është të lësh të shkojë. Është duke u thënë atyre që na lëndojnë - ose atyre që po lëndojmë - "Unë te dua, por duhet të mbroj veten." Nuk është një dështim, por një zgjedhje e respektit të ndërsjellë.
Dhe nëse, duke parë brenda, kupton se je ti që rëndon mbi të tjerët, mos harro se vetedija nuk të bën keq. Të bën njeri. Forca e vërtetë nuk është të mbahesh, por të dish se kur është koha për t'u kthyer te vetja, duke u lënë të tjerëve lirinë për të bërë të njëjtën gjë...
