22/01/2026
🔥 Երբ կարոտը սխալ հասցե է գտնում
Մենք երբեմն ասում ենք՝
«կարոտում եմ նրան»։
Բայց եթե մի պահ անկեղծ լինենք մեր ներսի հետ, կհասկանանք՝
մենք կարոտում ենք ոչ թե մարդուն,
այլ այն զգացումը, որին արդեն ծանոթ ենք կամ ունեցել ենք նրա հետ։
Ցավը նույնպես կարող է դառնալ տուն։
Ծանոթ, կանխատեսելի, երբեմն նույնիսկ ապահով։
Մարդը գուցե վաղուց գնացել է, փոխվել է, կամ երբեք էլ չի եղել այնպիսին,
ինչպիսին մենք պահել ենք նրան մեր ներսում։
Բայց ցավը մնացել է։
Եվ մենք կարոտում ենք նրան,
քանի որ այնտեղ մեր սիրտը ինչ-որ ժամանակ շատ էր զգում ու թռթռում։
Հոգեբանորեն սա բնական է․
մեր հոգին հաճախ ընտրում է ծանոթը՝
նույնիսկ եթե այն ցավեցնում է, քան անծանոթը, որը կարող է բուժել։
Բայց կա մի նուրբ պահ․ երբ հասկանում ես, որ կարոտդ մարդուն չէ, այլ զգացումին, դու արդեն մեկ քայլ առաջ ես։
Որովհետև այդ պահին դու կարող ես ընտրել ոչ թե կրկնել ցավը,
այլ թողնել նրան անցյալում
և սովորել կարոտել խաղաղությունը։
Եվ հավատա՝ խաղաղությունն էլ կարող է դառնալ տուն։
Նույնքան իրական, բայց այս անգամ՝ լուսավոր։
Սիրով քեզ համար: 💛
