11/01/2026
Երախտագիտության զգացողությունը նախևառաջ ապրելակերպ է
Այսօր շնորհակալություն ասելու, երախտագիտություն հայտնելու միջազգային օրն է։ Լավ է, թող յուրաքանչյուրը գնահատի, արժևորի, հիշի ու իր երախտագիտություն հայտնի իրեն ձեռք մեկնած, օգնած, դաստիարակած, ուսանած, բուժած, հովանավորած անձանց։ Փաստորեն, սա սթափեցնող օր է՝ հիշել, չմոռանալ, չանտեսել, չուրանալ և Շնորհակալություն հայտնել։
Իսկ ես համոզված եմ, որ երախտագիտության զգացողությունը նախևառաջ վարքագիծ է,ապրելակերպ, մարդկային էությունը լավագույնս բնութագրող հատկանիշ և ազնվականության ցուցիչ։
Որքան երախտապարտ, ազնվականության աստիճանի երախտագետ ու շնորհակալ ընկերներ, հարազատներ, նվիրյալ անձիք ունեմ ես, որոնց էլ ես եմ բազմապատիկ շնորհակալ ու երախտապարտ։ Մենք ուժ ու հզորություն ենք հաղորդում միմյանց, հարստացնում ու իմաստավորում մեր կյանքն ու ծառայությունը հայրենիքին, մեր փոխադարձ երախտագիտությամբ երջանկացնում մեզ ու մեր շրջապատը։
Ես իմ կյանքով ու գործունեությամբ խոնարհաբար երախտապարտ եմ իմ Սուրբ Աստծուն, իմ պետականությանը, այս արժեքները դավանող մեր հասարակությանը։
Մեղք է և պատժված, անիծված է ու նզովված կյանքը, ընկերությունը, նվիրվածությունը, անձնազոհությունը չգնահատողն ու անտեսողը, առավել ևս՝ ուրացողն ու դավաճանողը։ Սարսափելի մեղքերի ու ինքնակործանման ճանապարհ է ուրացումը, սրանց կանգնեցնել ոչ ոք չի կարող։
Ահա թե ինչ՝ ուրացումից դեպի ինքնակործանում:
Երախտագիտության անհուն զգացումով շարունակելու եմ գործել ու հավերժացնել մեր արվեստի մեծություններին, նպաստել ու մեծարել մշակույթի վառ անհատականություններին, ծառայել ու ամրապնդել պետականությունը, համալրել մեր ազգը նոր կյանքերով ու քաղաքացիներով, լինել անկեղծ ու պատասխանատու…
Աստծուն, խաղաղությանը, լույսին, փրկությանը, բնությանը, կյանքին նվիրված երախտագիտության և գովերգման մեծածավալ ստեղծագործություններ են արարել մարդկության հանճարները` Բախը, Բեթհովենը, Մոցարտը, Բրուքները, Դվորժակը…