12/03/2026
𝗦𝘁𝗲𝗹 𝗷𝗲 𝗷𝗲 𝘀𝗼𝗺𝘀 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗱𝗲 𝗮𝗮𝗻𝗿𝗮𝗸𝗶𝗻𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝗽𝗮𝗿𝘁𝗻𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘇𝗼 𝗳𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁?
Misschien herken je het wel.
Doorheen de dag is er veel aanraking.
Kinderen die op schoot willen.
Een hand die vastgepakt wordt.
Een knuffel die gevraagd wordt - of spontaan komt.
En dat is mooi.
Kinderen hebben die aanraking nodig. Ze zoeken ze, nemen ze, geven ze.
Maar ergens onderweg kan er iets verschuiven.
Veel van onze aanrakingen worden functioneel.
Snel, tussendoor, terwijl er nog duizend dingen te doen zijn.
We zorgen.
We organiseren.
We blijven volgen.
𝗩𝗼𝗼𝗿 𝘃𝗲𝗲𝗹 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿𝘀 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝗮𝗿 𝗻𝗼𝗴 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗯𝗶𝗷:
nachten die te kort zijn, een lichaam dat moe is,
een hoofd dat eigenlijk nooit helemaal uit staat.
Ons lichaam past zich daaraan aan.
Het blijft doorgaan. Het blijft dragen.
𝗘𝗻 𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻𝘀 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘄𝗲𝗴 𝘃𝗲𝗿𝗱𝘄𝗶𝗷𝗻𝘁 𝘀𝗼𝗺𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗼𝘂𝘄 𝗶𝗻 𝗼𝗻𝘀.
De vrouw die niet functioneel benaderd wil worden.
De vrouw die gewoon zacht aangeraakt wil worden, zonder verwachting.
Wanneer je lichaam zo lang in dat tempo heeft gestaan,
kan het moeilijk worden om nog echt te ontspannen in een aanraking.
Niet omdat de liefde er niet is.
Maar omdat je lichaam eerst weer vertrouwen nodig heeft.
Zie het een beetje als de vroege lente.
Eerst moet de grond zachter worden.
Er is warmte nodig, tijd en rust.
Pas dan verschijnen die eerste kleine groene tekens.
Zo werkt het lichaam ook.
Niet met een klopje op de schouder
of een snelle knuffel tussendoor.
Maar met tijd.
Met zachtheid.
Met een aanraking die niets verwacht.
Wanneer je weet hoe je elkaar zacht kan aanraken
en het lichaam opnieuw kan laten ontspannen,
kan een eenvoudige massage tussen partners heel verbindend zijn.
Niet groot.
Maar vaak precies wat nodig is.
Daar wil ik binnenkort graag wat meer rond delen. 🌿
Herken je dit ook soms?
Laat gerust een 🌿 achter.
Liefs,
Meike
