21/01/2026
𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗲 𝗱𝗲 𝗹𝗮𝗮𝘁𝘀𝘁𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗼𝗽𝘃𝗮𝗹𝘁, 𝗶𝘀 𝗵𝗼𝗲 𝗱𝗮𝗻𝗸𝗯𝗮𝗮𝗿
– 𝗼𝗳 𝘇𝗲𝗹𝗳𝘀 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗮𝗮𝘀𝗱 – 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 é𝗰𝗵𝘁 𝗹𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿.
Niet alleen met woorden,
maar met mijn handen.
Met mijn zintuigen.
Met aandacht.
Na een massage stuurde een lieve klant me dit:
“𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵 𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘢𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣 𝘪𝘬 𝘱𝘪𝘫𝘯𝘷𝘳𝘪𝘫 𝘨𝘦𝘴𝘭𝘢𝘱𝘦𝘯.
𝘋𝘢𝘯𝘬𝘫𝘦𝘸𝘦𝘭 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦, 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘻𝘢𝘮𝘦 𝘢𝘢𝘯𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘳𝘶𝘨 𝘦𝘯 𝘯𝘦𝘬.”
Dit gebeurt wanneer er ruimte is om te voelen.
Wanneer ik niet invul, niet duw, niet forceer,
maar luister naar wat een lichaam vertelt.
Soms denk ik dat we in de rush van het leven
verleerd zijn om te vertragen.
Om te voelen.
Om signalen serieus te nemen.
Want een lichaam spreekt.
Altijd.
Over spanning, over bescherming,
over wat te lang is vastgehouden.
Als we écht luisteren
met onze handen, onze aanwezigheid
kan er veiligheid ontstaan.
En veiligheid opent.
Zacht. Traag.
Tot op plekken waar lang geen licht meer kwam.
✨✨Dat wens ik jullie toe, lieve KIEZers.✨✨
Nu, in 2026, en ver daarna.
𝗗𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗺𝗮𝗴 𝘇𝗮𝗸𝗸𝗲𝗻.
𝗗𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗴𝗲𝗵𝗼𝗼𝗿𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁.
𝗘𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗹𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗿𝗺 𝘃𝗮𝗻 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗺𝗮𝗴 𝘇𝗶𝗷𝗻.
Liefs,
Meike 🫶