16/03/2026
Onlangs had ik een gesprek met iemand. Zo’n gesprek dat spontaan ontstaat & plots dieper gaat dan je had verwacht. We hadden het over de zinnen die je zo vaak hoort wanneer je door een moeilijke periode gaat. “Heb vertrouwen.”“Heb geduld.” “Het gebeurt met een reden.” "We hebben er zelf al voor gekozen."
En ergens kwamen we tot dezelfde conclusie: we zijn die zinnen soms gewoon… beu.
En ergens weten we dat ook wel. Die woorden zijn niet nieuw. Ze dragen een waarheid in zich. Maar wanneer je midden in een proces zit, wanneer de emoties hoog oplopen of wanneer het leven even loopt zoals je wil, kunnen die woorden vreemd genoeg leeg aanvoelen. Niet omdat ze onwaar zijn, maar omdat ze op dat moment niet verzachten wat er vanbinnen leeft.
De standaardadviezen als “heb vertrouwen”, “het gebeurt met een reden” of “denk aan zelfliefde” of doe aan zelfzorg voelen op dat moment vaak als loze kreten. Ze komen binnen als een afstandelijke pleister op een diepe wond. Je weet het wel, maar je voelt het niet. En precies daar zit vaak de pijn: in de kloof tussen wat je hoofd je ingeeft & wat je hart ervaart.
Want emoties volgen geen spirituele slogans. Ze volgen hun eigen ritme. Verdriet, frustratie, twijfel, angst… ze komen & gaan zoals golven. Soms zacht, soms krachtig. En net dat maakt ons menselijk. We zijn niet gemaakt om alles meteen te begrijpen of om altijd kalm & vol vertrouwen te blijven. We zijn gemaakt om te voelen.
Misschien ligt daar een belangrijker inzicht dan “heb vertrouwen”. Niet het onderdrukken van de emotie, maar het toelaten ervan. Het doel is niet om emoties te temmen of te verzachten. Emoties zijn geen lastige storingen die je moet leren beheersen. Het zijn signalen, een innerlijk kompas. Een weerspiegeling van je diepste zelf dat in contact staat met de wereld. De schommeling, de onstuimigheid… dat ís het leven.
Je bent geen meer dat altijd spiegelglad moet zijn. Soms ben je een woeste oceaan. Soms een kabbelend beekje .En soms een bevroren vijver. Maar het is allemaal water. Het is allemaal jij.
Je hoeft je emoties dus niet te onderdrukken of te overschreeuwen met alleen maar “liefde & licht”. Het is door een andere relatie met je emoties aan te gaan dat je erdoorheen leert navigeren. Je bent geen piloot die de storm moet bedwingen. Je bent de kapitein van een schip dat leert varen in alle weersomstandigheden.
Golven kan je niet tegenhouden. Maar je kan wel leren je zeilen te hijsen, je koers bij te stellen & af en toe je anker uit te gooien. Wanneer een sterke emotie opkomt, is onze eerste reflex vaak om eruit te willen. We willen vluchten, afleiding zoeken, ertegen vechten of we bevriezen. Dat zijn allemaal heel normale reacties.
Maar er is een eenvoudige oefening die verrassend krachtig kan zijn: noem de emotie bij naam! Zeg niet: “Ik ben boos.” Maar: “Ik ervaar boosheid.” Of: “Daar is die angst weer.”
Door woorden zoals “ik ervaar” of “daar is” toe te voegen, creëer je een klein beetje ruimte. Een superklein verschil, echter toch een belangrijk verschil. Je bent de emotie niet. Je ervaart de emotie op dat moment. Het is een gast in je huis, niet de eigenaar.
Emoties zijn ook lichamelijk. Boosheid kan voelen als hitte in je borst. Verdriet als een knoop in je keel. Angst als een strakke band rond je maag. Richt je aandacht eens op die plek. Niet om erover na te denken, maar om de pure sensatie te voelen. Is het zwaar? Drukkend? Trillend? Warm? Blijf er een halve minuut bij met je aandacht. Vaak verandert de intensiteit al wanneer je er gewoon bij blijft.
Soms helpt het ook om je emotie een vorm of kleur te geven. Misschien voelt ze als een grijze, stekelige bal. Of een zwarte, trage vlek. Of een rode, flitsende vorm. Door een beeld te geven aan wat je voelt, haal je het uit de vormeloze, overweldigende massa. Het wordt iets waar je als het ware omheen kan kijken.
En ja, soms kan het echt voelen alsof de wereld onder je voeten verdwijnt. Alsof alles even stilstaat of instort. In zulke momenten kunnen kleine rituelen je herinneren dat er nog houvast is. Zet bijvoorbeeld een kop thee. Niet als afleiding, maar als een bewust moment. Voel het water, hoor het sissend geluid van de ketel/waterkoker, zie de stoom, voel de warmte van het kopje in je handen. Proef de eerste slok.
Op deze manier breng jij jezelf terug naar het nu, weg van de verhalen in je hoofd over wat er was of wat er misschien zal gebeuren. Je kan ook aarden in iets eenvoudigs. Voel je voeten op de grond. Raak een boom aan. Voel de textuur van een stof, een muur of een raam. Kijk naar een voorwerp alsof je het voor het eerst ziet.
Bezie dit niet als trucjes om je emoties weg te krijgen. Het zijn ankerpunten zodat jij niet volledig kopje-onder gaat in wat je op dat moment voelt/ervaart. Je blijft aanwezig, maar met een verbinding naar de tastbare wereld.
En vaak hebben we ook de neiging om emoties op te delen in goede & slechte emoties. Blijdschap & kalmte zijn welkom, maar boosheid, verdriet of jaloezie worden snel gezien als iets dat weg moet. Maar elke emotie draagt een boodschap.
- Boosheid kan zeggen: “Er is een grens overschreden. Mijn behoeften worden niet gezien.”
- Verdriet kan zeggen: “Ik heb iets verloren wat mij dierbaar was.”
- Angst kan zeggen: “Ik sta op onbekend terrein. Wees voorzichtig.”
- Jaloezie kan fluisteren: “Er leeft een verlangen in mij dat nog niet vervuld is.”
Ga dus niet in gevecht met de boodschapper. Nodig hem uit voor een gesprek. Stel jezelf zachtjes de vraag: “Wat kom je mij eigenlijk tonen?” Je hoeft het er niet meteen mee eens te zijn. Alleen luisteren kan al genoeg zijn.
En misschien mogen we ook de woorden geduld & vertrouwen opnieuw bekijken. Echt geduld is niet passief wachten tot alles beter wordt. Het is de bewuste keuze om even niet te weten hoe het verder gaat & dat toch toe te laten. Het is blijven ademen, ook wanneer het donker voelt.
En vertrouwen betekent niet dat alles goed zal komen volgens een bepaald plan. Vertrouwen is eerder het besef dat jij zult kunnen omgaan met wat er op je pad komt. Niet: “Het komt wel goed.” Maar: “Wat er ook gebeurt, ik zal een manier vinden om ermee om te gaan. Ik kan het dragen & ik mag én kan hulp vragen.” Het is het vertrouwen hebben in je eigen veerkracht.
Weet dat jij geen machine bent die altijd stabiel moet functioneren. Je bent een mens, met een rijk & complex innerlijk landschap. Soms stormt het. Soms is het windstil. Soms regent het wekenlang, om daarna plaats te maken voor een onverwacht heldere dag.
Wanneer je de volgende keer overweldigd wordt, probeer dan niet meteen naar de overkant te zwemmen. Blijf even drijven. Kijk naar de golven. Voel het water. Adem. Je bent niet alleen de golf. Je bent ook de oceaan. En oceanen… die hebben de tijd.
© Energy-Health
