17/12/2025
We kennen het allemaal wel: momenten waarop een “nee” niet wordt gehoord. Zeker met de aankomende feestdagen kan dit extra voelbaar zijn — wanneer nabijheid, verwachtingen & sociale verplichtingen zich opstapelen & grenzen sneller onder druk komen te staan.
Hardhorigheid is iets fysieks, dat weten we. Maar het is niet altijd lichamelijk. Soms gaat het over het niet willen horen van een grens. We kennen het scenario wel: je geeft een duidelijke, vriendelijke aanwijzing. “Leg het maar beneden.” “Bel me morgen maar.” “Nu even niet.”
En toch gaat de ander door. Er wordt opnieuw aangebeld. Nog een bericht gestuurd. Nog een uitleg gevraagd. Alsof jouw woorden niet zijn aangekomen. Of niet ernstig zijn genomen.
Dat is sociale hardhorigheid: het onvermogen — of de onwil — om de grens van een ander te horen, te erkennen & te respecteren. Vaak gebeurt dit omdat de ander een eigen script in zijn hoofd heeft. Een verhaal over hoe een gesprek dient te verlopen, hoe behulpzaamheid eruitziet, hoe contact moet worden gemaakt.
En jouw eenvoudig verzoek, past gewoonweg niet in dat script. En in plaats van het script aan te passen, wordt het volume verhoogd. Er gaat harder gedrukt worden, ze blijven je pushen, ze blijven aandringen.
Alsof de grens die je in het begin aangaf niet bestaat, het is een storing op de lijn. En als je dan je grens blijft herhalen wordt je gezien je als onvriendelijk, ongeduldig of “hard”.
Maar wat is vermoeiender: één keer een grens aangeven die wordt gehoord, of tien keer dezelfde grens moeten herhalen tegen iemand die doet alsof de grens niet gehoord is.
De meeste energie gaat niet naar het stellen van de grens, maar naar het verdedigen ervan tegen iemand die blijft pushen. En dan gebeurt er iets, keer op keer: wanneer jij uiteindelijk standhoudt, schrikt de ander van jouw reactie. Terwijl zij degene waren die bleven aandringen.
Wat ook vaak volgt, is het rechtvaardigen van de grensoverschrijding. De focus verschuift van jouw grens naar hun bedoelingen. Alsof goede bedoelingen een vrijbrief zijn om grenzen te negeren.
Dit speelt niet alleen tussen buren. Het leeft in families, vriendschappen, op het werk. Het is een collectief ongemak met een eenvoudige “nu even niet”. Alsof we verleerd zijn om “nee” te horen zonder het persoonlijk te nemen, zonder het te willen ontkrachten, zonder eromheen te blijven draaien.
En tegelijk — eerlijk is eerlijk — heeft elk verhaal twee kanten. De vraag is ook :waar heb jij misschien zelf een “nee” niet gehoord? Waar bleef je aandringen, uitleggen, helpen, terwijl de ander al had aangegeven dat het genoeg was?
Niet uit slechte wil, maar vanuit betrokkenheid, onwennigheid, of het eigen ongemak met afwijzing. Bewustwording zit niet alleen in het beschermen van onze eigen grenzen, maar ook in het leren herkennen wanneer wij zelf die van een ander overschrijden.
Een wereld waarin grenzen worden gehoord bij de eerste zachte melding, kan een wereld zijn met minder conflict, minder uitputting & meer vertrouwen. En misschien kan dat hier beginnen: bij beter luisteren — aan beide kanten. Met minder aannames. Met meer respect.
Want een “nee” is geen aanval. Het is informatie. En hoe zachter we leren luisteren, hoe minder hard iemand hoeft te spreken.
© Energy-Health