07/02/2026
Mijn hart breekt
Niet omdat kinderen luid zijn, of druk, of ‘moeilijk’.
Mijn hart breekt…
omdat ik kinderen zie die niet gezien worden!
Kinderen die moeten presteren om liefde te verdienen.
Die alleen goed genoeg zijn als hun rapport vol tienen staat.
Kinderen die voortdurend vergeleken worden—met hun broer, hun zus, hun klasgenoot.
Die voelen dat ze de lieveling niet zijn.
Die leren dat je pas telt als je iets bijzonders doet.
Die zichzelf kwijtraken in hun poging om lief gevonden te worden.
Mijn hart breekt als ik zie hoe hun ogen dof worden.
Hoe ze zich aanpassen.
Hoe ze hun emoties inslikken.
Totdat ze eindelijk, als je heel even echt luistert…
hun hart uitstorten.
Kunnen we stoppen, alsjeblieft?
Stoppen met voorwaarden stellen aan liefde.
Stoppen met het najagen van perfecte kinderen.
Stoppen met denken dat een kind pas waardevol is als het iets doet.
Kunnen we ze gewoon kind laten zijn?
Met vieze voeten, boze buien en natte tranen.
Kunnen we houden van een kind…
gewoon omdat het bestaat?
En kunnen wij, als volwassenen, het werk doen dat nodig is?
Zodat wij de veilige plek worden.
De liefdevolle ouder. De eerlijke juf. De aanwezige leider.
Niet perfect. Maar bewust.
Bewust van onze woorden. Onze blikken. Onze verwachtingen.
Want een kind heeft geen perfecte ouder nodig.
Geen perfecte juf.
Alleen een volwassene die zegt:
“Ik zie je. Je bent goed. Je mag zijn wie je bent.”
Laten we gaan voelen wat ze nodig hebben …
Voor hen….
Voor onszelf….
Voor de toekomst….❣️
Bron Yithza