16/02/2026
Ik ben 1,5 maand stil geweest.
Er waren geen woorden.
Alleen oude pijn die wakker werd in mijn cellen.
Pijn rond eenzaamheid.
Te intens zijn.
Te diepe voeler zijn.
Ik dacht dat de retreat eind december de rust was die ik nodig had.
Ik kwam thuis opgeladen, vibrant.
Alsof het Universum mijn batterijen helemaal had opgeladen.
Wist ik veel dat het een voorbereiding was.
De laatste 1,5 maand voelde als de laatste opkuis van het jaar van de slang.
Diep. Rauwer dan verwacht.
Ik kon alleen maar huilen en zitten met wat zich aandiende.
Tot er stilte kwam.
Tot mijn lichaam weer kon ontspannen.
En ik iets essentieels voelde:
Liefde en diepe verbinding zijn niet hetzelfde.
Zolang ik dacht dat ze samen hoorden,
bleef ik onbewust aftasten.
Ben ik te intens?
Moet ik zachter?
Misschien komt de verbinding nog…
En zo verliet ik mezelf.
Maar toen ik het onderscheid écht voelde in mijn lichaam, kon ik stoppen met uitreiken.
Stoppen met aanpassen.
Stoppen met wachten.
Er is liefde.
En dat is genoeg.
En er zijn plekken die mijn diepte dragen.
Meer zelfs: die ze vieren.
THE END OF SELF ABANDONMENT.
Dit is precies wat we doen bij M***a.
Remember who you are.
Trust the spirals.
Rise.
Voel je dat dit jouw moment is?
Gratis intake, link in bio of DM 🤍
