Agrimonia

Agrimonia Stervensbegeleiding
Troostcirkels
Zingen in de zorg
Omdat je zingend dicht bij jezelf komt. Zingend kan je verbinden. Zingen is helend!

Jouw kwetsbaarheid mag er zijn...

Ik kom met mijn gitaar binnen bij Edward* (niet zijn echte naam). Zijn zoon zit naast zijn bed. Hij is blij mij te zien ...
04/02/2026

Ik kom met mijn gitaar binnen bij Edward* (niet zijn echte naam). Zijn zoon zit naast zijn bed. Hij is blij mij te zien want het is zwaar voor hem. Edward* is verward en onrustig, stelt voortdurend dezelfde vragen, roept maar kan niet aangeven waarom,… De zoon wil zijn vader niet zo zien worstelen maar weet niet hoe hij hem kan helpen.

Ik ga naast het bed zitten, speel gitaar en zing… Edward* valt stil… wordt rustig… ontspant… lijkt te slapen… maar als ik vraag of hij de muziek mooi vindt, reageert hij met een duidelijke ‘ja’.
De zoon is dankbaar… opgelucht dat zijn vader tot rust is gekomen. Maar hij is ook verbaasd dat muziek dit kan doen, vooral omdat zijn vader geen muziekliefhebber was. Edward* luisterde nooit naar muziek in de auto, vond het niet nodig dat er in huis muziek speelde op de achtergrond,… En toch, heeft de muziek nu zo’n positief effect op hem.

Muziek beïnvloedt ons fysieke lichaam. Als je muziek hoort, komen er automatisch stoffen vrij in je hersenen waardoor je je beter en rustiger voelt, pijn wordt minder, de ademhaling en hartslag worden rustiger bij muziek in een trager tempo.
Daarbij komt dat het gehoor in een stervensproces tot op het allerlaatste moment intact blijft. Stervenden horen wie rond hen zit te waken en hebben deugd van vertrouwde stemmen en rustgevende muziek.
Daarom speel ik zo graag muziek aan een sterfbed... muziek kan van een moeilijk moment iets maken waar later met een warm gevoel aan kan terug gedacht worden.

Dank je wel Edward* dat ik op zo'n kwetsbaar moment bij jou en je zoon mocht zijn met mijn zingen!

‘Waaauw!’ hoorde ik gisteren tijdens mijn workshop ‘Sing’ voor de internationale studenten van het Interdisciplinary pro...
29/01/2026

‘Waaauw!’ hoorde ik gisteren tijdens mijn workshop ‘Sing’ voor de internationale studenten van het Interdisciplinary programme on palliative and end-of-life care. En ze hadden het niet over het prachtige uitzicht vanop de 8ste verdieping van de Arteveldehogeschool

In het begin van de workshops hing er heel veel spanning in de lucht. Terwijl ik nu al vele jaren door wordt uitgenodigd, blijf ik toch een stresske voelen net voor ik start want Engels was nooit mijn sterkste vak. Maar ook vele deelnemers kwamen wat nerveus binnen. Zingen, dat is eigenlijk niets voor hen… ze kunnen niet zingen… ze zingen altijd vals… ze durven alleen maar zingen onder de douche…

Ik vloog er meteen in, nodigde hen uit, in mijn beste Engels, voor een opwarmerke met, natuurlijk, een lied. Eerst nog wat bedeesd maar al snel uit volle borst. Dit was zo leuk, dit deed zoveel deugd, dit was zo verbindend, dit was zo bevrijdend, ze waren verbaasd… samen zingen was dan toch niet zo 'akward' als ze dachten.
En hun verbazing groeide alleen maar verder toen ze hoorden hoe je zingend goed voor jezelf kan zorgen als zorgverlener, waarom zingend zorg verlenen de relatie met de patiënten beter maakt, hoe zingen van een sterfbed iets kan maken waar dierbaren later met een warm gevoel aan kunnen terugdenken.

Zingen om de relatie met je patiënten te verdiepen… zingend patiënten ‘omhelzen’… zingend een veilige atmosfeer scheppen… zingend rust brengen…

‘Waaauw’, hoorde ik van de zorgverleners (in spe)… maar ook: ‘wat fijn om eens op een andere manier naar zingen te kijken’, ‘wat een ervaring, deze workshop’, ‘zingen is zo krachtig’,…

En ik dacht ‘Waaauw, wat fijn dat ik dit mag doorgeven, dat ik zorgverleners warm mag maken, mag inspireren om meer te zingen tijdens de zorg. Meer van dat!'

Ook iets voor jouw organisatie? Als bijscholing of teambuilding?
Stuur vrijblijvend een bericht of mail voor meer info.

23/01/2026

Ze belde mij: of ik zin en tijd had om binnen een paar dagen samen muziek te gaan maken aan het bed van patiënten in het ziekenhuis in Aalst. Ze sprak over de nierdialyse, over hematologie, over geriatrie,... Ik voelde onmiddellijk een duidelijke ‘ja!’. Het voelde als heel waardevol om muziek te mogen spelen bij mensen die veel te lang of veel te veel of veel te alleen in het ziekenhuis moeten verblijven. Even wat verstrooiing brengen… een sprankeltje lichtheid… wat extra aandacht…
Pas toen ik de telefoon neerlegde, besefte ik dat ik nog nooit samen met Marion Naert muziek had gemaakt, dat ik niet eens zeker was dat we dezelfde liedjes kenden en of het muzikaal wel zou klikken. We waren elkaar al twee keer tegen gekomen (op een ontmoetingsdag van Samana en op de kickoff van Reveil)… hadden een leuke klik… maar dit project ging natuurlijk een grote stap verder.

We spraken al in de voormiddag af, namen de sacristie van de kapel van het ziekenhuis in en begonnen te overleggen en repeteren. En ja hoor… dezelfde nummers in ons repertoire en ook muzikaal voelden we elkaar feilloos aan.

Het werd een hartverwarmende namiddag. Zoveel verschillende mensen gezien… zoveel fijne reacties... voelen dat hier echt nood aan is… voelen wat voor verschil een streepje muziek op zo’n afdeling kan maken… voor de patiënten… maar ook de zorgverleners genoten mee!
Er werd gelachen… er werd gedanst... er waren traantjes… maar er was vooral heel veel dankbaarheid!
En… we gingen met een hele lijst verzoeknummers naar huis… voor een volgende keer… want dit was zeker voor herhaling vatbaar!!

Meer info over het project: https://www.azorg.be/nl/nieuws/azorg-vlamt-mee-voor-de-warmste-week-met-de-helende-kracht-van-muziek-aan-bed

En met dank aan en voor het dragen van dit mooie project en ons doorheen de dag te begeleiden!

In het begin van deze week speelde ik muziek aan het sterfbed van Eulalie* (niet haar echte naam en ook niet de dame op ...
11/01/2026

In het begin van deze week speelde ik muziek aan het sterfbed van Eulalie* (niet haar echte naam en ook niet de dame op de foto). Haar schoondochter was erbij en was dankbaar voor de muziek. Ze had het gevoel dat Eulalie* de muziek nog echt mee beleefde.
Ze was ook dankbaar dat Eulalie* in het woonzorgcentrum mocht en kon sterven, in haar vertrouwde kamer, de plek waar ook de familie zich thuis voelt, de plek waar degene die voor haar zorgen haar al veel langer kennen. Ze vertelde over die keer dat ze bij haar tante’s sterfbed in het ziekenhuis zat te waken, hoe het daar helemaal anders voelde.

Ik hoor het regelmatig dat mensen denken dat je alleen maar op een palliatieve afdeling in een ziekenhuis op een goede manier kan sterven. En pas op, soms is een ziekenhuiscontext de beste optie omwille van complexe medische zaken of omdat de zorg in een thuisomgeving te zwaar is geworden.
Maar woon-zorgcentra zijn over het algemeen gespecialiseerd in palliatieve zorg. ‘Terminale zorg’ is daar ‘part of the job’. En ook palliatieve thuiszorgteams kunnen een sterfbed heel deskundig begeleiden in thuissituaties!
Hoe mooi is het als mensen in hun vertrouwde omgeving, omringd door vertrouwde zorgverleners, de laatste dagen van hun leven kunnen doorbrengen.

En weet dat ik, op welke plek dan ook, muziek kan komen maken aan een sterfbed. Ik kom heel graag naar je vertrouwde omgeving (thuis of in een woon-zorgcentrum) om van die moeilijke dagen iets te maken waar later met een warm gevoel aan terug kan gedacht worden. Maar ook in een ziekenhuis-setting kan je mij uitnodigen!

Bel mij, geheel vrijblijvend, en dan bekijken we wat wanneer haalbaar is. Kom je op mijn voicemail terecht, spreek zeker iets in en ik bel je zo snel mogelijk terug! Of stuur mij een mailtje en ik reageer zo snel mogelijk.

Iedereen verdient een warm afscheid!
En mijn aanwezigheid met muziek en zingen kunnen daar heel wat in betekenen.

De dagen voor Kerst zat ik tussen de kerstvieringen en kerstconcerten door verschillende keren aan het sterfbed van Elod...
30/12/2025

De dagen voor Kerst zat ik tussen de kerstvieringen en kerstconcerten door verschillende keren aan het sterfbed van Elodie* (niet haar echte naam).
Ik heb Elodie* gekend als een stille vrouw, altijd op de achtergrond, niets verwachten, dankbaar voor alles wat we voor haar deden, dankbaar voor de muziek die ik geregeld voor haar speelde.
Maar nu was ze het leven aan het loslaten… op haar manier… in tijdloos ‘zijn’… af en toe bewoog haar linkerhand… wat gefriemel onder het deken… even wrijven in haar oog… Ze leek niets te verwachten, ze leek niet te vechten, ze leek geduldig af te wachten… rustig en ontspannen alleen maar ‘zijn’…
De zoon was dag en nacht bij haar… dankbaar om de tijd die hij nog kreeg met zijn mama… wakend… wachtend… uitkijkend naar mijn muziek, ‘de lichtpuntjes in die lange dagen’, zei hij.
In die kamer was het kerstgewoel ver weg… in die kamer was ‘vrede’ voelbaar.
Op tweede kerstdag is ze gestorven…

2026 komt eraan… en misschien wil ik jou dit graag toewensen: vrede in en rond jou... maar ook dat er in jouw dagdagelijkse leven geregeld lichtpuntjes mogen zijn het komende jaar, dat kleine dingen jouw alledaagse leven even oplichten, sprankels waar je hart even wat sneller van gaat slaan, onverwachte wendingen misschien of stil vallen en verwonderd zijn om wat is…

'Agrimonia troost'... een playlist op spotify waarin ik de nummers verzamel waarvan mensen mij vertelden dat het hen tro...
23/12/2025

'Agrimonia troost'... een playlist op spotify waarin ik de nummers verzamel waarvan mensen mij vertelden dat het hen troost brengt. Een diverse lijst... Misschien vind jij er ook troost op een moment dat het lastig is? (Je zou niet de eerste zijn.)

Nieuwsgierig?
Voel je vrij te snuisteren:
https://open.spotify.com/playlist/3ejtZ77VYIKPbwf0noAo8b?si=MdmC3JHpQqecquPFsSf2Tg

Want misschien hebben de feestdagen voor jou een pijnlijk kantje... of kunnen ze niet snel genoeg voorbij zijn...

Ik wens jullie graag zachtheid met voldoende lichtpuntjes om deze donkere dagen door te komen!
En wie weet kunnen een paar nummers uit 'Agrimonia troost' daar iets in betekenen.

PS: op de foto zie je de troostende jukebox (jbl-box) op 1 november op het kerkhof ikv Reveil.

De opname van het filmpje voor wereldlichtjesdag… eerlijk, het verliep nogal moeizaam…Ik had 37 kaarsjes die ik in de vo...
18/12/2025

De opname van het filmpje voor wereldlichtjesdag… eerlijk, het verliep nogal moeizaam…

Ik had 37 kaarsjes die ik in de vorm van een hart opstelde. Het plan was die aan te steken en de lichtjes te filmen terwijl ik erbij zong.
Maar… de kaarsjes bleken niet van zo’n goede kwaliteit. Voordat ik het laatste kaarsje kon aansteken, was het eerste alweer uitgegaan. Ik was triest, want ik wilde zo graag een filmpje maken. Ik was gefrustreerd dat die kaarsjes niet gewoon bleven branden. Ik was boos dat ik geen betere kaarsjes had gekocht. Ik was bang dat ik mijn belofte om kaarsjes aan te steken niet zou kunnen nakomen.
Ik wilde het opgeven en iedereen die een naam had doorgegeven een mailtje sturen met mijn excuses… ik wilde onder een dekentje in mijne zetel gaan zitten.
Maar aan de andere kant was er iets in mij dat het niet wilde opgeven… dus ik goot het teveel aan kaarsvet in al die kaarsjes beetje bij beetje weg… steeds opnieuw kaarsjes weer aansteken… kaarsvet weggieten en hopen dat ze zouden blijven branden.
En ja… het lukte… na een hele tijd hadden alle kaarsjes dan toch een mooie vlam… ik kon eindelijk mijn filmpje zingend opnemen! Verdriet, boosheid, frustratie en angst ebden weg… maakten plaats voor dankbaarheid voor dit mooie werk, dankbaarheid voor het vertrouwen van wie een naam doorgaf, dankbaarheid voor mijn doorzetten...

Als ik er nu op terug kijk, is dit hele proces vergelijkbaar met wat op troostmomenten gebeurt: alle emoties die bij een rouwproces horen, mogen er zijn, we duwen ze niet weg, we gaan ermee aan de slag in rituelen, we geven ze klank,… en zo worden ze stilaan een beetje zachter, ontstaat er ruimte voor dankbaarheid en rust.

Ik mocht het al zo vaak voelen gebeuren in troostcirkels… en wil er in het voorjaar nog meer ruimte voor maken op troostdagen. Samen met Artévivre nodig ik jou graag uit op dinsdag 14 april (paasvakantie) en/of maandag 27 april.

Is er iets in jou dat al die moeilijke emoties met een zachte blik wil aankijken? En wil je dit graag doen samen met een kleine groep mensen die ook weten hoe zwaar verdriet kan wegen? Wil je je behoedzaam laten dragen door ons?

Welkom!
Je hoeft het niet alleen te doen!

14/12/2025

Cato – Diederick – Steven – Mats – Liesbet – Hilde - Stephanie – Mila – Noor – Wout – Arthur – Maurits – Louise-Renée – Reneé – Watse – Jasper – Nele – Wannes – Lewis – Nele – Camiel – Heleen – Kato – Joey – Robbie – Wouter – Tom – Suzanne – Ramon – Analina – Dennis – Lou – Lien – Lethe - …
Kaarsjes op wereldlichtjesdag… voor ‘kinderen’ die ik heb gekend… voor kinderen van ouders die ik ken of mocht ontmoeten… voor kinderen waarvan de naam werd doorgegeven via familie en vrienden… en kaarsjes zonder naam, voor al die andere kinderen die veel te vroeg het leven moesten loslaten.

Steek jij graag mee een hart onder de riem van al die mensen die een kind (van prille baby tot volwassene) moeten missen? Deel gerust dit filmpje met hen! Samen een golf van licht…. een krachtig liefdevol signaal dat we hen niet vergeten zijn!

Een hele warme ervaring was het!En een zalig moment toen een paar standhouders spontaan met mij mee 'De Roos' zongen... ...
11/12/2025

Een hele warme ervaring was het!
En een zalig moment toen een paar standhouders spontaan met mij mee 'De Roos' zongen... kippenvel!

Adres

Kerkstraat 72
Deerlijk
8540

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Agrimonia nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Agrimonia:

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram