03/02/2026
Soms voel ik sneller wat jij nodig hebt
dan wat ik zelf nodig heb.
Ik stem me af.
Ik zorg.
Ik hou rekening.
Ik maak het zacht voor iedereen.
En pas veel later merk ik:
huh… waar ben ik eigenlijk gebleven?
Misschien herken je dat stuk in jezelf.
Dat deel dat bijna automatisch zorgt, aanvoelt, zich aanpast.
Dat vrede wil. Verbinding. Niemand teleurstellen.
We noemen het vaak “pleasen”, alsof het iets is dat weg moet.
Maar zo kijk ik er niet naar.
Ik zie een deel dat ooit is opgestaan om je te beschermen.
Dat leerde: als ik zorg voor de ander, dan blijft de verbinding. Dan ben ik veilig.
Loyaliteit. Liefde. Bescherming
Dus eerst: dank je.
Voor alles wat je gedragen hebt.
Je moet niet weg, maar hoe zou het zijn als je ook eens mag rusten?
Wanneer dat kan, komt er soms iets zachts tevoorschijn:
Een eigen behoefte.
Een grens.
Verdriet.
Een verlangen
Iets kwetsbaars dat ook zorg vraagt of eens wil vastgehouden worden.
In mijn werk bij Innerstroom leren we onze innerlijke delen niet wegduwen,
maar leren we ernaar luisteren.
Zodat je niet samenvalt met één rol,
maar wat meer ruimte krijgt om te kiezen wie er op dat moment mag spreken.
Misschien mag vandaag de zorger ook even rusten?
En wat wordt er dan voelbaar in jou?
