19/01/2026
Op deze zonnige ‘blauwe maandag’ voel ik mij toch somber. Mijn hoofd wil dat snel uitwissen met positieve gedachtes, maar in mijn hart voel ik mij teneergedrukt, klein en wat bang, bang dat het niet lukt om hier een bloeiende praktijk uit te bouwen. Terwijl ik dit schrijf, voel ik al ontlading in de vorm van tranen, ik geef ze ruimte. Ik hou erg van wat ik doe, de voetreflex, de coachings, de EFT-cursussen, ik draag zoveel meer bij dan toen ik jaren geleden nog in de dikbetaalde marketingwereld werkte. Mijn hart laadt op van de warme ontmoetingen want ik hou van mensen. Ik hou van luisteren. Ik hou van ruimte geven aan alles wat er speelt, ook de weggestopte of pijnlijke gedachten en gevoelens, alles is welkom.
Vandaag geef ik ruimte aan mezelf om te mogen voelen wat het kabbelen van mijn praktijk met mij doet. Sinds 2020 bouw ik aan mijn eigen pad, aan Atelier Moss, omdat ik voelde en nog steeds voel, dat mensen meer zachtheid en ademruimte nodig hebben. Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden tijdens mijn burn-out, mijn scheiding en de moedige keuzes waartoe het leven mij uitnodigde, dat nog harder je best doen, je letterlijk verhardt binnenin en je verder weg brengt van het openen van je hart. Verdriet en boosheid voelen soms rauw. Je hoeft dat niet te verbloemen. Integendeel, het is in het durven benoemen hoe het echt met je gaat dat de kering zit. Als je eerlijk spreekt over je bezorgdheden, als je mag voelen wat er te voelen valt, dan geef je jezelf ruimte om er helemaal te zijn en dat brengt vanzelf ontspanning. Het is in die kwetsbaarheid dat je er weer echt kan zijn.
Lees verder in de comments of via de link in bio dan kom je op mijn blog
🙏