Touche la Vie

03/09/2023

"Ik wilde wenen, dus deed ik dat !
Ik was moedig en verdrietig."

Wat leer jij jou kinderen of leerlingen ?
Hoe ben je zelf hierin opgevoed ?

Laat je je wegwassen. 🪷

16/03/2023

DINGEN OM LOS TE LATEN 🪷 angst, perfectionisme, pleasen, toxische relaties, vergelijken, dingen waar je geen controle over hebt, fouten uit het verleden, onzekerheid. 🪷
Er is een weg om krachtig en zelfzeker in het leven te staan. Met passie en ervaring sta ik je bij in dit proces. Volwassenen, tieners en kids, welkom. 🌺

23/07/2022

Wat zou er gebeuren
als je de gedachte 'angstig' verwijderde
en gewoon aandacht schonk
aan deze flikkerende sensaties in de buik?

Wat zou er gebeuren
als je het woord 'eenzaam' zou wegnemen
en gewoon gefascineerd raakte
met dit zware gevoel in het hartgebied?

Wat zou er gebeuren
als je het concept 'ziek' zou schrappen
of 'gebroken' of 'verkeerd'
en gewoon nieuwsgierig werd naar
de benauwdheid in de keel
de druk in het hoofd
de pijn in de schouders?

Wat zou er gebeuren
als je stopte met zoeken naar oplossingen
en controleerde om te zien
of er echt een probleem was hier?

Kom uit de vermoeiende verhaallijn, vriend.
Kom dichter bij jezelf.
Geef heilig bewustzijn aan een enkel levend moment.
Breng warmte naar de tedere plek binnenin.
Doordrenk sensatie
met het licht van aandacht.
Misschien
is het niet zo slecht
als je
denkt.
- Jeff Foster

www.TouchelaVie.be

WHAT WOULD HAPPEN...?
What would happen
if you removed the word ‘anxious’
and just paid attention
to these flickering sensations in the belly?

What would happen
if you took away the concept ‘lonely’
and simply became fascinated
with this heavy feeling in the heart area?
What would happen
if you deleted the image ‘sick’
or ‘broken’ or ‘bad’
and just got curious about
the tightness in the throat
the pressure in the head
the ache in the shoulders?

What would happen
if you stopped looking for solutions
and checked to see
if there was actually a problem here?

Come out of the exhausting storyline, friend.
It’s not true. It was never true.
Commit sacred awareness to a single living moment.
Come closer to yourself, Now.
Bring warmth to the tender places inside.
Infuse sensation with the light of attention.
It’s never as bad
as you think.
– Jeff Foster

18/07/2022

OPEN BRIEF VAN EEN TIENER
Lieve mama en papa,
Geloof alsjeblieft in mij. Ik kan momenteel niet echt helder denken. Er ontbreekt namelijk een vrij groot stuk van mijn prefrontale cortex. Het is best een belangrijk stuk, dat te maken heeft met rationeel denken. En weet je, het zal pas volledig ontwikkeld zijn als ik een jaar of 25 ben. En van hieruit lijkt 25 nog héél ver weg.
Maar er zijn wel een paar dingen die ik mijn ouders wil laten weten...
Mijn hersenen zijn nog niet volledig ontwikkeld.
Het maakt niet uit dat ik slim ben. Zelfs een tien op mijn wiskundetoets beschermt me niet tegen de normale ontwikkelingsfasen waar we allemaal door moeten. Oordeelkundigheid en intelligentie zijn twee totaal verschillende dingen.
Mijn hersenen zijn nog wonderlijk flexibel, creatief en sponsachtig. Maar dat maakt me ook impulsief. Niet noodzakelijk roekeloos of onachtzaam, maar wel impulsiever dan ik later in mijn leven zal zijn.

Geloof alsjeblieft in mij.
Dus als je me aankijkt alsof ik een monster met tien koppen ben, telkens als ik iets ‘stoms’ heb gedaan of iets ‘slims’ heb verzuimd, dan help je mij niet echt.
Als volwassene reageer jij op situaties met je prefrontale cortex (rationeel), ik ben meer geneigd om te reageren met mijn amygdala (emotioneel). En als je me vraagt: "Wat dacht je dan?", dan is het antwoord: “Niets”. Ik dacht niet na. Tenminste niet zoals jij dat kan. Je kunt mij daar de schuld van geven, of moeder natuur, maar hoe dan ook: het is wat het is.
Ik weet dat je van me houdt, maar op dit punt in mijn leven zijn mijn vrienden alles voor mij. Begrijp dat alsjeblieft. Mijn vrienden komen momenteel op de eerste plaats. Maar denk niet dat ik jou niet zie. Ik houd je in de gaten. Heel zorgvuldig.
Geloof alsjeblieft in mij. ..
Dit kan je voor me doen:
🦋 1. Toon me hoe het is om volwassen te zijn. Ik zie alles wat je doet en ik hoor alles wat je zegt. Ik luister misschien niet, maar ik hoor het wel. Goede raad lijkt niet tot mij door te dringen, alsof ik een veilligheidsvest draag, maar je acties en woorden komen wel binnen. Echt waar, beloofd. Als jij me de weg blijft wijzen, dan zal ik volgen, al zal dat misschien met heel veel omwegen zijn.

🦋 2. Laat me dingen zelf uit zoeken. Als jij me de kans geeft om de gevolgen van mijn daden zelf te ervaren, daar zal ik uit leren. Laat de teugels alsjeblieft een beetje vieren. Geef me de ruimte en het vertrouwen om dingen zelf uit te zoeken. Hoe meer ik kan oefenen, hoe meer zelfvertrouwen en veerkracht ik zal ontwikkelen.

🦋 3. Vertel me over jezelf. Vertel me verhalen over alle gekke dingen die je deed toen je een tiener was en wat je ervan geleerd hebt. En geef mij vervolgens de ruimte om hetzelfde te doen.

🦋 4. Help me dingen in perspectief te zien. Blijf me herinneren aan het grotere plaatje. Ik zal met mijn ogen rollen, mijn schouders ophalen, knorren, grommen en zuchten. Ik zal je in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken dat je onmogelijk kunt begrijpen wat ik doormaak. Maar ik luister wel. Echt. Het is moeilijk voor mij om verder te kijken dan het moeras waar ik in vastzit. Help me om de horizon te zien, om de lange termijn te begrijpen. Herinner me eraan dat dit moment voorbij zal gaan.

🦋 5. Houd me veilig. Blijf me eraan herinneren dat drugs en autorijden écht niet samen gaan. Druk me geregeld op het hart dat je altijd bereid bent om me uit een gevaarlijke situatie te redden. Zonder woede, zonder preek, zonder vragen. Maar vertel me ook keer op keer op keer opnieuw dat je klaarstaat om naar me te luisteren als ik jou nodig heb.

🦋 6. Wees vriendelijk. Ik leer vriendelijkheid van jou. En als jij altijd opnieuw vriendelijk bent tegen mij, dan zal ik dat gedrag op een dag imiteren. Lach me alsjeblieft niet uit. Wees niet wreed. En als ik dan denk dat ik de wijsheid in pacht heb, dat ik alles al weet... Laat me maar gewoon doen. Dat dacht jij waarschijnlijk ook toen je zo oud was als ik nu. Laat het los.

🦋7. Toon interesse in de dingen die ik leuk vind. Soms zal ik mijn interesses met je willen delen. Het geeft me een goed gevoel als je me daarin steunt, of ten minste doet alsof het je interesseert.
Op een dag, als de mist van de adolescentie optrekt, zal je een zelfverzekerde, sterke, competente, vriendelijke volwassene zien staan waar ooit een norse tiener stond. Maar tot het zover is... kan je je maar beter schrap zetten.

Maar alsjeblieft... geloof in mij.
Liefs,
Je
❤️
Bron: Helene Wingens

🌱 www.ToucheLaVie.be 🌱

Dear Mum and Dad,
Please stick with me.
I can’t think clearly right now because there is a rather substantial section of my prefrontal cortex missing. It’s a fairly important chunk, something having to do with rational thought.
You see, it won’t be fully developed until I’m about 25. And from where I sit, 25 seems a long way off.
But here's what i want my parents to know..
My brain is not yet fully developed
It doesn’t matter that I’m smart; even a perfect score on my math test doesn’t insulate me from the normal developmental stages that we all go through.
Judgement and intelligence are two completely distinct things.
And, the same thing that makes my brain wonderfully flexible, creative and sponge-like also makes me impulsive. Not necessarily reckless or negligent but more impulsive than I will be later in life.
Please stick with me.
So when you look at me like I have ten heads after I’ve done something “stupid” or failed to do something “smart,” you’re not really helping.
You adults respond to situations with your prefrontal cortex (rationally) but I am more inclined to respond with my amygdala (emotionally). And when you ask, “What were you thinking?” the answer is I wasn’t, at least not in the way you are.
You can blame me, or you can blame mother nature, but either way, it is what it is.
At this point in my life, I get that you love me, but my friends are my everything.
Please understand that. Right now I choose my friends, but, don’t be fooled, I am watching you. Carefully.
Please stick with me.
Here’s what you can do for me
1. Model adulting.
I see all the behaviours that you are modeling and I hear all of the words you say. I may not listen but I do hear you. I seem impervious to your advice, like I’m wearing a Kevlar vest but your actions and words are penetrating. I promise. If you keep showing me the way, I will follow even if I detour many, many times before we reach our destination.
2. Let me figure things out for myself.
If you allow me to experience the consequences of my own actions I will learn from them. Please give me a little bit of leash and let me know that I can figure things out for myself. The more I do, the more confidence and resilience I will develop.
3. Tell me about you.
I want you to tell me all the stories of the crazy things you did as a teen, and what you learned from them. Then give me the space to do the same.
4. Help me with perspective.
Keep reminding me of the big picture. I will roll my eyes at you and make all kinds of grunt-like sounds. I will let you know in no uncertain terms that you can’t possibly understand any of what I’m going through. But I’m listening. I really am. It’s hard for me to see anything beyond the weeds that I am currently mired in. Help me scan out and focus on the long view. Remind me that this moment will pass.
5. Keep me safe.
Please remind me that drugs and driving don’t mix. Keep telling me that you will bail me out of any dangerous situation, no anger, no lectures, no questions asked. But also let me know over and over and over that you are there to listen, when I need you.
6. Be kind.
I will learn kindness from you and if you are relentless in your kindness to me, someday I will imitate that behaviour. Don’t ever mock me, please and don’t be cruel. Humour me-I think I know everything. You probably did as well at my age. Let it go.
7. Show interest in the things I enjoy.
Some days I will choose to share my interests with you, and it will make me feel good if you validate those interests, by at least acting interested.
One day when the haze of adolescence lifts, you will find a confident, strong, competent, kind adult where a surly teenager once stood. In the meantime, buckle in for the ride.
and..
Please stick with me.
Love,
Your ....
By Helene Wingens

🌱 www.ToucheLaVie.be 🌱

14/07/2022

Alles mag er zijn 🍀🌱✨ en alles mag je delen

05/07/2022

De weg van het leven - met vallen en opstaan en creativiteit 💛

01/07/2022

26/06/2022

Iemand anders hierin herkennen of.. herken je jezelf hierin ? Veel mensen weten niet dat ze hoogsensitief zijn en verstoppen deeltjes van zichzelf.
Niet alle kenmerken zijn steeds aanwezig. Ik hou van Harry Potter, The Matrix, The Hunger Games,wat ook eng is :-).

18/06/2022

Prachtig geschreven dit. Wat een goeie vergelijking.
Steeds te zien tijdens systemisch werk hoeveel zaken we meezeulen met ons.
En duidelijk : Deal with your s**t 😊😉.

Het Erf

Beeldt u zich een erf in. Dat mag een ouderwets boerenerf zijn, Het gezin Van Paemel zo u wilt. Rond dat erf woont de familie Erver. Grootouders, nonkels, tantes, neefjes, nichtjes. Overgrootmoeder Erver woont in een klein huisje naast het hondenhok. Elke dag wordt ze een beetje kleiner. U woont er ook, overigens. Ik eveneens.

In het midden van het erf staat een waterput. Tenminste, dat was het ooit. Sinds vele jaren zit de put vol met stront. Het hele erf stinkt. Maar niemand praat erover. Stank? Welke stank? Het is een belangrijke regel van de Ervers om onder geen beding over de stront te praten.

Met alle mogelijke middelen wordt de stank verdoezeld. Er worden karrenvrachten parfum aangeleverd, maar ook smartphones en dieetmethodes, dure auto’s en bittere tweets, waxstrips, ontharingscrèmes, bitcoin, NFT’s, frisdranken met nieuwe smaken – dat alles om de stront voor heel even niet te ruiken. Begeren, uitproberen, delegeren, onaneren – en bovenal negeren. Dat lukt nooit helemaal. De Ervers lopen allemaal een beetje krom. Velen hebben last van onverklaarbare hoofdpijn. Maar de Ervers zeuren niet. Gewoon voortdoen is hun devies.

Soms wordt op het erf een kind geboren dat niet zwijgen kan. Het stinkt hier, zal het meisje zeggen. Wees stil, zegt haar moeder, tot het kind uiteindelijk denkt dat zij de enige is die de stank ruikt. Ze zal denken dat de stront slechts in haar hoofd zit – of erger, dat zij er de oorzaak van is. Op een dag wordt het kind wakker en wil niet meer bestaan. Dan gaat ze naar de dokter en krijgt pillen. De pillen houden haar in leven. De stank blijft.

Wat zit er in mijn put? Het alcoholprobleem van mijn oma, de maandenlange opname van mijn opa, het overspel van mijn vader en diens grootvader, de vroegtijdige dood van mijn groottante. Er zit een postnatale depressie in de put die ruikt naar mijn peuterkak en de volle pamper van mijn zus. Dieper in de put zitten een paar oorlogen, schuilen in kelders, lopen in graven, doodsangst. Daar kan niemand meer over praten, iedereen is dood. Maar de stank is er nog steeds. Zal ik maar zwijgen dan?

In verschillende tradities kreeg de stank verschillende namen. Erfzonde. Intergenerationeel trauma. Epigenetica. Mijn therapeut werkt geregeld in de kinderpsychiatrie. Zij is van mening dat een groot deel van wat persoonlijkheidsstoornis heet eigenlijk verzwegen misbruik is, door de familie ontkend. Ik heb haar expertise niet en weet niet of dat waar is. Wat ik wel weet, is dat het hier stinkt. Het stinkt hier naar een beerput die nog maar net werd opengelegd.

Weinig maakt mij zo kwaad als mensen die kinderen krijgen ter afleiding van de stank. Kijk verdomme eerst eens naar uw eigen s**t. Kinderen zijn geen strontscheppers – neem het van mij aan. Zovele erven, zovele bronnen bedorven. Het verdriet van onze overgrootouders werd doorgegeven aan onze grootouders, aan onze ouders, aan ons. Ooit moet het stoppen. Waarom niet hier, waarom niet nu? Er hoeft op het erf maar één persoon te wonen die dapper genoeg is om af te dalen in de put. Slechts één iemand moet beginnen praten. De generatie van mijn ouders gelooft niet in psychologengewauwel – mijn moeders woord, niet het mijne. Ik wel. Ik geloof daar wel in. Hier stopt de stront. Nooit of te nimmer zal ik een ander dwingen in mijn stank te wonen.

Wij zijn de Ervers. Wij zijn de watergeneratie. De gesmolten sneeuwvlokjes. Wij zijn de eerste generatie in eeuwen die zwak mag zijn, omdat wij geen armoede kenden, geen oorlog, geen ontbering. Wij kunnen de vragen stellen zonder dat het ons ombrengen zal. Wij hoeven niet langer te overleven. De oorlog is voorbij. Het leven kan beginnen.

Elke oorlog duurt minstens honderd jaar – in onze genen, in de nachtmerries van onze kinderen. De erfput is geen sterfput. Niets gaat ooit weg door het te verzwijgen, het duikt simpelweg op in een andere vorm. Ik dank mijn voorouders voor hun weerbaarheid. In mijn eigen leven verkies ik weerloosheid.

Dit is onze taak – de erfzonde zodanig verdunnen dat het water weer drinkbaar wordt, zodat de kinderen geen dorst lijden. Doe het werk of leef voor altijd in de stank. Wie dit leest, weet wat er te doen staat. Neem een schepje, daal af, en begin maar.

___

💧 Mijn column deze week in De Standaard

💧 Meer van deze verhalen zijn verzameld in mijn boek HALFVOLWASSEN - te bestellen via mijn winkeltje:
https://neleneedsaholiday.com/store/

💧 Foto door Thomas Legrève

💧 Mijn hart gaat uit naar iedereen wiens erf op dit moment met verse stront wordt overladen.

___

___

___

___

___

💧 Daarbij wou ik nog dit zeggen. Ik hou heel veel van mijn familie. De stank is niemands schuld. Het gaat niet om schuld. We geven door wat we kregen, en iedereen gaat daar mee om met haar eigen talenten en gevoeligheden. Zo kan ik schrijven, maar ik kan bijvoorbeeld niet met de auto rijden. Als ik ergens vastzit en de trein rijdt niet, dan weet ik wie ik bellen kan. Mijn familie heeft mij altijd gesteund, op hun eigen manier. We zijn allemaal heel anders, en dat is goed zo. Dan schep ik nu verder.

22/04/2022

Je kan steeds opnieuw beginnen in het leven met waar je warm van wordt. Volg wat jou roept of stilletjes toefluistert...

10/11/2021

Het is belangrijk jezelf te relativeren van tijd tot tijd😄
Fijne humor

Over
Engelstalig

relives a strange experience in a yoga class. Melbourne International Comedy Festival's Upfront - rocking out with comedy’s leading ladies! ...