14/01/2026
Verbinding is thuiskomen.
Niet alleen bij elkaar, maar vooral bij onszelf.
Zoveel van onze pijn ontstaat niet omdat we verkeerd zijn,
maar omdat we beoordeeld worden en die oordelen langzaam in ons gaan wonen.
We worden niet echt gezien,
maar gelabeld, vergeleken, gecorrigeerd.
En ergens onderweg beginnen we datzelfde ook met onszelf te doen.
We leren om te kijken naar buiten:
naar wat hoort, wat verwacht wordt,
wat goed genoeg lijkt.
Maar we vergeten te luisteren naar de zachte stem binnenin
die allang weet wat waar is.
Zo raken we verstrikt in schuld en schaamte.
In het gevoel dat we het anders hadden moeten doen,
beter hadden moeten zijn.
We dragen oude onzichtbare regels met ons mee over hoe het hoort te zijn en wie we zouden moeten zijn.
En als we daarvan afwijken,
voelen we ons fout, slecht of niet genoeg.
Er wordt zoveel gesproken over liefde,
over bewustzijn, over zacht zijn voor jezelf.
We weten het vaak met ons hoofd.
Maar juist daarin slagen we het minst.
We wijken ervan af,
we vergeten het,
we vallen terug in oude patronen.
En dat betekent niet dat het niet mogelijk is, het betekent dat we mens zijn.
Ook daar mogen we zacht zijn.
Soms horen we mensen zeggen:
“Diep vanbinnen ben je oké.”
Maar wat als je die plek niet kunt voelen?
Dan betekent dat niet dat ze er niet is.
Het betekent dat ze bedekt is geraakt
door pijn, door stress, door jaren van overleven.
Een zenuwstelsel dat te lang in waakstand stond
kan veiligheid niet meer herkennen,
zelfs niet wanneer die aanwezig is.
Toch ligt ze daar, onder alle lagen.
Niet luid, niet perfect,
maar stil en zacht.
Die innerlijke strijd ontstaat
omdat een deel in ons
wil beschermen, wil controleren, wil overleven,
in de hoop eindelijk veilig te zijn.
Maar echte veiligheid komt niet van voldoen.
Ze komt van langzaam herinneren wie we zijn
onder al die lagen van moeten en vergelijken.
Wat als fouten geen fouten zijn,
maar heilige aanwijzingen?
Wegwijzers die ons laten voelen
wat bij ons past en wat niet.
Wat als elke ervaring, zelfs de pijnlijke een uitnodiging is om dichter bij onszelf te komen? Wat als wij zelf elke ervaring zo pijnlijk maken in onze gedachten, in ons gevoel?
Wat als we met zachtheid
naar onze eigen pijn zouden kijken,
niet om haar weg te duwen,
maar om haar vast te houden
zoals je een bang kind zou vasthouden?
Wat als we zouden leren
dat we zelfs in onze kwetsbaarheid
heel zijn?
Dat we niets hoeven te bewijzen
om liefde waard te zijn?
Misschien zouden we dan minder vechten.
Minder overleven.
En meer rusten in de stille kracht
die altijd al in ons aanwezig was.
We zijn niet gemaakt
om dit allemaal alleen te dragen.
We hebben elkaar nodig
om die zachtheid weer te kunnen voelen.
Om gezien te worden zonder oordeel.
Om begrepen te worden.
Om gedragen te worden wanneer het te zwaar wordt.
Om te mogen leunen
in de warmte van een ander hart.
En van daaruit
kan echte verbinding ontstaan, met ons zelf en met elkaar.
