Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 19:00 Dinsdag 09:00 - 19:00 Woensdag 09:00 - 19:00 Donderdag 09:00 - 19:00 Vrijdag 09:00 - 19:00 Zaterdag 09:00 - 19:00

Psychotherapeut Johan Samson

Startpagina
België
Ghoy
Psychotherapeut Johan Samson

Ervaren Kinder- en jongerentherapeut nabij Geraardsbergen en Brakel. Ondanks mijn liefdevolle opvoeding liep mijn jeugd niet altijd van een leien dakje. Johan

Een woordje over mezelf als psychotherapeut
Ik werd geboren in 1986 in een gezin met vijf kinderen. Van jongs af aan zag ik rondom mij veel lijden. Dit lijden liet me niet onberoerd; ik ontwikkelde de wens om mensen te helpen een gelukkiger en succesvoller leven uit te bouwen en hen weerbaarder te maken voor tegenslagen op hun levenspad. Mijn harde jeugd had een grote invloed op mijn latere studiekeuze. Na mijn studies Orthopedagogie (vrij vertaald, opvoeden en begeleiden in moeilijke omstandigheden), deed ik ervaring op in de bijzondere jeugdzorg, de gezinsbegeleiding, de kinderopvang en begeleidde jongeren en volwassenen met een mentale beperking in diverse residentiële settings. In deze functies kwam ik in contact met zeer uiteenlopende doelgroepen binnen het Vlaamse welzijnslandschap, en kreeg zo de kans om -in een betrekkelijk korte tijdspanne- een brede deskundigheid op te bouwen. Ik had het voorrecht om met mensen van alle leeftijden te kunnen werken. Van kleine (huil)baby's tot 70 plussers. Tijdens mijn loopbaan als hulpverlener, raakte ik gaandeweg steeds meer geboeid door de beweegredenen achter het gedrag van mijn cliënten. De psychologie zeg maar. Maar enkel begrijpen leek me onvoldoende. Ik koesterde de vaste overtuiging om mensen te willen helpen met hun problemen. Daarom besloot ik mij te verdiepen in de psychotherapie, om aan de hand van dit referentiekader bepaalde gedragingen beter te begrijpen, aan te voelen en –waar nodig- bij te sturen. Het schenkt me enorm veel voldoening om mensen te zien groeien. Ieder mens bezit een groot potentieel. De kunst bestaat er in om dit aan te spreken en aan te moedigen, om mensen te helpen dit potentieel volledig te ontdekken. Er bestaan vele soorten van therapie; elk met zijn eigen voor- en nadelen. Ik ben op zoek gegaan naar een combinatie van de meest doeltreffende therapievormen. Zo kwam ik uit bij de opleiding ‘Integratieve & Humanistische Psychotherapie’ aan de ‘Academie voor Integratieve en Humanistische Psychologie’ te Gent. Buiten deze langdurige opleidingen volg ik ook tal van korte cursussen en workshops. Zo verdiepte ik mij in Life Space Crisis Intervention (LSCI). Een gespreksmethodiek om kinderen en jongeren te ondersteunen tijdens een crisissituatie en hier nadien samen met hen positieve lessen uit te trekken. Ter afronding van mijn studies Orthopedagogie, schreef ik een thesis over deze methodiek, met als titel 'De kracht van een crisis, de implementatie van LSCI binnen een residentiële voorziening in de bijzondere jeugdzorg'. Daarnaast volgde ik ook de opleiding ‘Omgaan met Agressie’, een opleiding ‘Bewegingspedagogie’ van Veronica Sherborne, net als een opleiding ‘Contextueel werken binnen de hulpverlening’ (Nagy), ‘Geweldloos verzet’ (Haim Omer), ‘Psychoanalyse voor mensen met een mentale beperking’ en ‘therapeutisch werken met ondersteuning van paarden’. Door mezelf voortdurend bij te scholen, tracht ik steeds mee te zijn met de nieuwste inzichten en tendensen binnen de hulpverlening. Naast mijn privépraktijk werk in enkele uren per week binnen een voorziening met adolescenten en jongvolwassenen met een mentale beperking, extreme gedragsproblemen en bijkomende psychiatrische problematiek (GES+). Daarnaast begeleid ik ook kinderen en jongeren die tijdelijk niet (voltijds) naar school kunnen. Ik bied deze jonge parels de nodige mentale rust om zichzelf in hun kracht te herbronnen. En op woensdagnamiddagen benut ik mijn energie om met behulp van paarden het zelfvertrouwen van kinderen te vergroten. Verder ben ik in de mij nog resterende tijd gepassioneerd bezig met paarden. Ik heb het geluk zelf over enkele paarden te beschikken en geniet ervan om regelmatig een dartelend veulentje te fokken. Het omgaan en verzorgen van deze prachtige dieren is mijn vorm van ontspanning. Ik hoop alvast dat uw leven even boeiend en uitdagend is als het mijne. Zo niet help ik u graag op weg!

24/03/2026

Er gebeurt hier iets bijzonders.

Geen duizenden reacties.
Geen virale explosies.

En toch…
elke dag opnieuw dezelfde mensen die lezen, die voelen, die reageren, die iets van zichzelf laten zien.

Dat is geen bereik.
Dat is betrokkenheid.

En dat raakt me.
Voelen dat mensen open staan om samen na te denken.
Te zoeken.

Want wat hier ontstaat, is geen volgzaam publiek.
Het is een plek waar gedacht wordt. Waar getwijfeld mag worden. Waar ouders, leerkrachten en mensen die met kinderen werken… even eerlijk mogen zijn.

Over wat moeilijk loopt.
En over wat ze diep vanbinnen al lang aanvoelen.

Dus dank je wel.
Niet alleen om te volgen.
Maar om niet op afstand te blijven.

Om te reageren.
Om iets van jezelf te tonen.
Om soms ook tegen te spreken en mij mee scherp te houden.

Ik probeer tussen mijn werk door alles te lezen.
En vaak zit er in één reactie meer waarheid dan in tien theorieën. Jullie delen praktijk, het echte leven.

En net daarom wil ik iets aan jullie vragen.

Waar zit jij momenteel mee?

Niet de makkelijke vragen.
Niet de vragen waar al honderd standaardantwoorden op bestaan.

Maar de vragen waar je zelf nog geen woorden voor vindt.
De situaties waar je voelt: “hier klopt iets niet”… en tegelijk niet exact weet wat.

Over je kind.
Over jezelf.
Over opvoeden, school, emoties, gedrag, labels, twijfel enz.

Geef mij jouw vraag.

Niet omdat ik dé waarheid heb.
Maar omdat ik er tijd voor neem om er écht over na te denken.
Om er iets van te maken dat verder gaat dan een snelle mening.

En misschien…
herkent iemand anders zich in jouw vraag zonder dat hij het zelf al kon formuleren. Dat zou ik fantastisch vinden.

Schrijf ze hieronder. 👇

Ik kies er de komende weken een aantal uit en neem ze mee in nieuwe posts.

Niet om ze op te lossen.
Maar om ze samen… scherper te maken.

Johan

23/03/2026

Stop met je kind gerust te stellen.

Dat klinkt hard.
En toch zie ik het elke week gebeuren.

Een kind dat zegt:
“Ik durf niet.”
“Ik ben bang.”
“Ik kan dat niet.”

En wat doen wij?
“Wees maar niet bang.”
“Het komt wel goed.”
“Zo erg is het niet.”

Goed bedoeld.

En tegelijk… missen we iets fundamenteels.

Want wat hoort een kind eigenlijk?
“Wat jij voelt, klopt niet.”
“Dit moet weg.”
“Je zou dit niet mogen voelen.”

En dus gebeurt er iets subtiels.
Het kind leert niet omgaan met spanning.
Het leert… ze vermijden.

Bij veel kinderen werkt dat nog min of meer.
Tot je werkt met kinderen die dieper voelen en verder denken.

Dan zie je iets anders ontstaan.

Ze geloven je niet.
Of ze beginnen te twijfelen aan zichzelf.
Of ze trekken zich terug in hun hoofd, waar niemand nog kan volgen.

Niet omdat ze lastig zijn.
Maar omdat hun binnenwereld niet erkend wordt.

Geruststellen kalmeert op korte termijn.
Begeleiden bouwt iets op lange termijn.

En dat verschil zie je pas later.

Een kind dat leert:
“Ik ben bang… en ik kan blijven staan.”
“Ik voel spanning… en ik begrijp wat er gebeurt.”
“Ik weet het nog niet… en dat is oké.”

Dat kind ontwikkelt geen schijnrust.
Dat ontwikkelt draagkracht.

En misschien zit daar de echte vraag.

Niet: hoe krijg ik mijn kind rustig?
Maar: hoe help ik mijn kind zichzelf dragen, ook als het moeilijk is?

Misschien herken je dit.
Wanneer heb jij voor het laatst iemand écht geholpen… zonder het meteen te willen oplossen?

Johan

22/03/2026

Stop met je kind complimentjes geven.

Alle, toch de gevaarlijke complimentjes.

Stel je voor:
Een kind komt de keuken binnen met een toets.
“Zie eens mama, 18 op 20.”

“Wauw, zo flink! Jij bent echt slim.”

Later die dag, op het voetbalveld.
Hij scoort. Iedereen roept.
“Top gedaan! Jij bent echt een winnaar!”

En ergens lijkt dat liefde.
Aandacht. Trots. Verbinding.

Maar als je even vertraagt…
dan hoor je iets anders meeklinken.

Je bent slim… als je hoge punten haalt.
Je bent goed… als je wint.
Je bent de moeite waard… als je presteert.

En wat gebeurt er op de dagen dat het niet lukt?
Wanneer de toets tegenvalt.
Wanneer hij op de bank zit en niet mag spelen.
Wanneer hij twijfelt, blokkeert, opgeeft?

Dan valt niet alleen het resultaat weg.
Dan wankelt ook zijn beeld van zichzelf.

Niet omdat hij zwak is.
Maar omdat we hem onbewust geleerd hebben waar zijn waarde ligt.

Dan worden kinderen arrogant omdat ze van iedereen verwachten op handen gedragen te worden.

Ik zag ooit een kind na een sportwedstrijd.
Niet gewonnen.
Schouders naar beneden, onderlip wat naar voor. Stil.

En de ouder zei:
“Volgende keer beter. Je moet gewoon wat meer je best doen.”

Dat kind had zich al enorm ingezet.
Maar dat zag niemand.

Wat als we daar iets anders zouden doen?

Wat als we zeggen:
“Amai… ik zag hoe je bleef lopen, zelfs toen je moe was.”
“Ik zag hoe je je ploegmaat bleef aanmoedigen.”
“Ik zag dat je bleef proberen, ook toen het moeilijk werd.”

Dan gebeurt er iets fundamenteels anders.

Dan leert een kind:
Mijn inzet telt.
Mijn houding telt.
Wie ik ben in het proces… telt.

En ja, resultaten mogen er zijn.
Trots mag er zijn.
Maar niet als fundament van de identiteit.

Kinderen die alleen complimenten krijgen op resultaat,
leren presteren.

Kinderen die gezien worden in hun inspanning,
leren volhouden.

En kinderen die erkenning krijgen voor hun zachtheid, hun eerlijkheid, hun zorg voor anderen…
leren mens zijn. Dat is een bijzondere eigenschap.

Misschien herken je dit.
Dat je het goed bedoelde,
en tegelijk voelt dat het anders kan.

Welke zin zou jij vandaag anders formuleren tegen je kind?

Johan

21/03/2026

“Geef hem eens een week aan mij. Hij zal dan wel luisteren.”

Ik hoorde die zin vaker dan me lief was toen ik nog in voorzieningen werkte.
En eerlijk?
Ik glimlachte dan vaak en zei:
“Ah fijn, we zoeken nog collega’s.”

Toen werd het stil.
Soms zelfs een “sorry… dat wist ik niet.”

Niet omdat mensen slecht willen doen.
Maar omdat die zin meestal sneller komt dan het denken erachter.

Want wat zeggen we eigenlijk?

Dat gedrag gewoon een kwestie is van “streng genoeg zijn”.
Dat luisteren gelijk staat aan willen luisteren.
Dat elk kind zich wel “laat vormen” als je maar hard genoeg duwt.

En daar wringt het.

Want sommige kinderen luisteren niet minder.
Ze verwerken meer.

Meer prikkels.
Meer nuance.
Meer spanning in zichzelf.

Sommige kinderen botsen niet tegen regels…
maar tegen een wereld die hen niet begrijpt.

Autisme.
Hoogbegaafdheid.
ADHD.
Hechtingspijn.
Angst.
Soms zelfs beginnende psychische ontregeling.

Je ziet het niet altijd aan de buitenkant.
Maar het zit er wel.

En dan wordt “een week streng zijn” geen oplossing…
maar net een versneller van wat al moeilijk loopt.

Wat vaak wél werkt?

Niet zachter opvoeden.
Niet harder.
Maar bewuster en preciezer.

Kijken vóór reageren.
Begrijpen vóór bijsturen.
Aansluiten vóór sturen.

Want gedrag is zelden het echte probleem.
Het is meestal een poging tot een oplossing.

En misschien is de echte vraag niet:

“Hoe krijg ik dit kind stil?”

Maar:

“Wat probeert dit kind mij te vertellen…
dat ik nog niet helemaal begrijp?”

Misschien herken je dit.
Bij een kind.
Of bij jezelf.

Wanneer heb jij voor het laatst gedacht:
“die moet gewoon luisteren”…
en voelde je ergens dat het niet zo simpel was?

Ik ben benieuwd wat jouw ervaring daarin is. Tag ook gerust mensen die troost kunnen ervaren in deze post.

Johan

17/03/2026

“We hebben toch allemaal wel een beetje autisme.”
Soms hoor ik het bijna achteloos gezegd worden...

En ergens begrijp ik waar het vandaan komt.
We herkennen ons allemaal wel eens in prikkelgevoeligheid.
In nood aan structuur.
In sociaal ongemak.
In het gevoel dat de wereld soms te snel, te luid of te onduidelijk is.

Maar net daar ontstaat iets subtiels.
Iets wat op het eerste zicht verbindend lijkt…
en toch vaak onbedoeld vervlakt wat voor sommigen fundamenteel anders is.

Autisme is geen optelsom van losse kenmerken.
Het is ook geen verzameling van “trekjes” die je meer of minder kan hebben.

Autisme is een andere manier waarop het brein informatie verwerkt en ordent.
Een andere manier waarop prikkels binnenkomen, gefilterd worden en betekenis krijgen.

Waar veel mensen automatisch hoofd- en bijzaken scheiden,
komt bij iemand met autisme vaak alles tegelijk en even intens binnen.

Waar sociale interactie voor velen impliciet en vanzelfsprekend verloopt,
is ze voor iemand met autisme vaak expliciet, bewust en cognitief opgebouwd.

Waar context voor de ene intuïtief aanvoelt,
moet ze voor de andere eerst ontcijferd worden.

Dat vraagt energie.
Continu.

Niet af en toe.
Niet in bepaalde situaties.
Maar als onderliggende manier van zijn.

Je kan je dus herkennen in stukjes.
In momenten.
In reacties.

Maar dat is iets anders dan leven met een zenuwstelsel dat structureel anders afstemt op de wereld.

Zoals je ook niet “een beetje zwanger” kan zijn.
Je bent het, of je bent het niet.
En wat daartussen ligt, is geen nuance…
maar verwarring.

Wanneer we zeggen dat iedereen “een beetje autisme heeft”,
bedoelen we vaak: "ik wil verbinden". (Of soms misschien ook minder positief "overdrijf je niet een beetje?")

Maar wat iemand met autisme vaak hoort is:
wat jij ervaart, is eigenlijk normaal… dus zo bijzonder is het niet.

En daar schuurt het.

Echte verbinding vraagt iets anders.
Niet het verkleinen van verschillen…
maar het verdragen ervan.

Kunnen erkennen dat iets voor de ander fundamenteel anders aanvoelt,
zonder het meteen naar onszelf toe te trekken.

Niet: “ik heb dat ook een beetje”
maar:
“ik zie dat dit voor jou anders is… wil je me daarin meenemen?”

Misschien ligt daar de echte brug.
Niet in gelijkenissen zoeken…
maar in nieuwsgierigheid durven blijven.

Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart.
Heb jij ooit het gevoel gehad dat jouw ervaring werd geminimaliseerd door zo’n (vaak goedbedoelde) uitspraak?

Johan

13/03/2026

Er zijn kinderen die elke maand uitkijken naar één bepaalde dag.

Niet omdat het daar makkelijker is.
En ook niet omdat ze daar meer leerstof krijgen.

Maar omdat ze daar even mogen denken zoals hun hoofd werkelijk werkt.

In de verrijkingsgroepen werken we volgens het principe “Denken als Da Vinci”. Nieuwsgierigheid staat centraal. Kinderen onderzoeken, bouwen, filosoferen, stellen vragen en ontdekken verbanden tussen natuur, wetenschap, kunst en menselijk gedrag. Niet om sneller door leerstof te gaan, maar om hun manier van denken ernstig te nemen.

Tegelijk is het belangrijk om iets duidelijk te zeggen.

Deze verrijkingsgroepen zijn geen schoolvervanging.
Het zijn ook geen bijlessen.

Het is een therapeutisch traject naast de school dat kinderen ondersteunt in hun ontwikkeling als denker, als leerling en als mens. Tijdens deze dagen oefenen kinderen vaardigheden die voor veel hoogbegaafde kinderen essentieel zijn om ook op school goed te kunnen functioneren: omgaan met frustratie, samenwerken, hun gedachten verwoorden, initiatief nemen, nieuwsgierig blijven wanneer iets moeilijk wordt en opnieuw vertrouwen krijgen in hun eigen denken.

Voor veel kinderen wordt die ene dag per maand dan ook een vast ankerpunt. Een plek waar hun manier van denken wordt herkend en waar ze energie opbouwen om de rest van de schoolmaand weer verder te kunnen. Maar vooral waar ze vriendschappen vormen met kinderen die denken op een manier die ze herkennen.

In september starten we met het tweede jaar van de verrijkingsgroepen.

Een aantal kinderen schuiven door naar een volgende leeftijdsgroep en enkele leerlingen uit het zesde leerjaar maken de stap naar het middelbaar onderwijs. Daardoor zullen er opnieuw enkele plaatsen vrijkomen.

Om de kwaliteit en veiligheid van het traject te bewaken, beperken we de groepen komend schooljaar tot maximaal 12 kinderen per groep.

De inschrijving gebeurt telkens per volledig schooljaar, zodat er rust, vertrouwen en continuïteit in de groep kan groeien.

Kinderen die dit jaar al deelnemen krijgen eerst de kans om hun traject verder te zetten. Daarna openen we de inschrijvingen voor nieuwe kandidaten. Omdat we bewust met kleine groepen werken, blijven het telkens maar een beperkt aantal plaatsen.

Ouders van hoogbegaafde kinderen die voelen dat hun kind baat zou hebben bij dit traject, kunnen nu al hun kandidatuur stellen voor de wachtlijst voor het schooljaar dat in september start. Het beschikken over een IQ-test is daarbij een meerwaarde om het traject goed te kunnen afstemmen.

Meer informatie over de werking en het concept “Denken als Da Vinci” kan je hier vinden:

https://www.johansamson.be/verrijkingsgroepen-hoogbegaafdheid

Ken je ouders van een kind dat mogelijk baat zou hebben bij dit traject?
Tag hen gerust onder deze post, zodat zij zelf kunnen bekijken of dit bij hun kind past.

Johan

12/03/2026

De jeugd van tegenwoordig is om zeep!
Deze uitdrukking wordt al generaties lang gebruikt. Maar waarom denken mensen dit ook tegenwoordig?

Misschien is het grootste probleem van de jeugd van vandaag niet dat ze te weinig discipline hebben...

Maar wel te weinig werkelijkheid.

Veel kinderen groeien op in een wereld waar bijna alles onmiddellijk komt.

Beeld zonder wachten.
Ontspanning zonder inspanning.
Contact zonder echte nabijheid.
Avontuur zonder modder op je kleren.
Beloning zonder doorzetten.

En dan schrikken we wanneer kinderen zich snel vervelen.
Wanneer kleine frustraties plots grote explosies worden.
Wanneer motivatie verdwijnt zodra iets moeilijk of traag wordt.

Maar eerlijk?

Misschien vragen we soms iets van kinderen en jongeren
wat hun leefwereld nauwelijks nog kan oefenen?

Wanneer moest een kind nog eens:

een kruiwagen duwen die te zwaar was
hout dragen dat pijn deed aan de handen
een dier proberen begrijpen dat niet luistert
een za**je planten en weken wachten tot er iets gebeurt
een namiddag verveling verdragen zonder scherm

Dat zijn geen nostalgische, ouderwetse activiteiten.

Dat zijn botsingen met de werkelijkheid.

En net daar groeit iets wat geen enkele app kan geven.

Frustratietolerantie.
Aandacht.
Motorische rust.
Probleemoplossend denken.
Zelfvertrouwen dat niet gebouwd is op graag gezien worden of likes…

maar op ervaring.

Op:

ik kan iets aan
ik geraak hier door
ongemak is niet meteen gevaar maar uitdaging.

De laatste tijd betrap ik mezelf er soms op dat ik daar vaker over nadenk.

Kinderen die hier langskomen zijn vaak bijzonder slim, gevoelig en nieuwsgierig.
Maar tegelijk zie ik hoe zwaar kleine frustraties soms kunnen voelen en tot grote drama's leiden.

En dan denk ik soms terug aan hoe eenvoudig het vroeger kon zijn. (En ik word nog maar 40)

Gewoon dingen doen.

Hout sleuren.
Buiten zijn tot je handen vuil zijn.
Uren naar een dobber staren en hopen op een vis.
Iets bouwen dat de eerste keren mislukt.
Iets planten en moeten wachten, eindeloos wachten.

Geen theorie.

Gewoon werkelijkheid.

Misschien hebben kinderen vandaag niet alleen uitleg nodig.

Misschien hebben ze ook weer wat meer echte ervaring nodig.

Aarde aan de handen.
Een lichaam dat iets mag doen en soms te moe is om vol te houden.
Een wereld die niet altijd onmiddellijk plooit maar je dromen toetst aan de realiteit.

En vreemd genoeg worden kinderen daar vaak niet harder van.

Maar zachter én steviger tegelijk. Niet gevoellozer maar begripvoller en empathischer.

Dus misschien is de vraag niet alleen:

“Hoe maken we kinderen rustiger, gemotiveerder of weerbaarder?”

Maar ook:

Hoe echt is het leven dat kinderen vandaag nog mogen doorvoelen?

En tegelijk weet ik ook:
ouders doen vandaag al ongelooflijk veel. Misschien zelfs meer dan ooit.

Werk, school, agenda’s, drukte…
het is niet altijd eenvoudig om daar nog extra ruimte voor te maken.

Dit is dus geen oordeel.
Misschien eerder een zachte uitnodiging.

Om af en toe te zoeken naar kleine momenten
waar kinderen weer iets echt mogen ervaren en voelen.

Samen koken.
In de tuin werken.
Een wandeling in het bos.
Iets maken dat niet perfect hoeft te zijn.

Niet groot, maar wel echt.

En vaak is dat al genoeg om een verschil te maken.

Ik ben benieuwd.

Waar raakt jouw kind vandaag nog echte werkelijkheid aan?
En wat deed hij vroeger urenlang buiten om je plezier te geven?

Johan

11/03/2026

Sommige ochtenden verlies je als ouder al je energie… nog voor de dag goed en wel begonnen is.

Je staat op met goede intenties.

Vandaag gaan we het rustig doen.
Geen gehaast.
Geen discussies.

Maar nog voor het ontbijt op tafel staat, voel je het al.

Je kind beweegt traag.
Trekt andere kleren aan dan afgesproken.
Vindt plots zijn sokken niet.
Staart naar het bord in plaats van te eten.

En ergens in je hoofd begint een klok te tikken.

We gaan weer te laat zijn.
Niet opnieuw.
Niet vandaag.

Dus je begint wat te versnellen.

“Kom, schat.”
“Schiet eens op.”
“Je moet nu echt eten.”
“We vertrekken binnen vijf minuten.”

Maar precies dan gebeurt het.

Je kind blokkeert.

Tranen.
Boosheid.
Of gewoon… niets meer.

En daar sta je dan.

Met je jas al aan.
De sleutel in je hand.
De spanning in je lichaam.

Veel ouders denken op zo’n moment dat hun kind koppig is.
Of tegenwerkt.
Op dit moment voel je je hart al steviger kloppen en komt soms wel eens de bedenking in je op 'waarom ben ik hier ooit aan begonnen'.

Maar vaak zie ik iets anders.

Voor kinderen is de ochtend één grote overgang.

Van thuis naar school.
Van vrijheid naar structuur.
Van het veilige nest naar een wereld vol verwachtingen.

En sommige kinderen voelen die overgang heel sterk.

Ze denken al na over wat er op school zal gebeuren.
Of ze het wel goed gaan doen.
Of ze hun plaats zullen vinden in de klas.
Of de juf boos zal zijn als ze te laat zijn.

Dat geeft spanning.

En wanneer wij dan beginnen duwen om sneller te gaan,
kan die spanning plots overstromen.

Wat soms helpt, is iets heel eenvoudigs.

Nog voor de ochtend begint te versnellen,
even bewust verbinding maken.

Een knuffel.
Een hand op de schouder.
Een rustige vraag.

“Waar kijk je vandaag een beetje naar uit op school?”
of
“Is er iets waar je vandaag wat zenuwachtig voor bent?”

Niet om alles op te lossen.

Maar om je kind te laten voelen:
je hoeft die overgang niet alleen te dragen.

Vaak zie je dan dat een kind weer wat ontspant.
Omdat iemand even mee helpt dragen.

Ik ben benieuwd.

Herkennen jullie die spanning in de ochtend bij jullie kinderen?
Of hebben jullie iets gevonden dat de ochtend net rustiger maakt en anderen kan inspireren?

Johan

10/03/2026

Wat gebeurt er eigenlijk met een meteoriet wanneer die vanuit de ruimte richting aarde valt?
Door welke lagen van de atmosfeer moet hij eerst reizen?

En waarom kan een vliegtuig duizenden kilo’s wegen… en toch in de lucht blijven?

Vandaag mag ik een dag te gast zijn bij Gelukkig Kind vzw, een vereniging die collectief thuisonderwijs faciliteert en kinderen samenbrengt rond hun talenten en hun natuurlijke drang om te leren.

De kinderen kozen zelf het thema van vandaag: lucht.

En eerlijk? Dat maakt mij altijd een beetje gelukkig.
Want het mooiste moment in leren is niet wanneer iemand een antwoord kent.
Het is wanneer een kind plots een vraag stelt waar je zelf even moet over nadenken.

Net daarom doe ik dit zo graag:
kinderen aan het denken zetten.

Niet alleen uitleg geven, maar samen onderzoeken.
Waarom blijft een vliegtuig eigenlijk vliegen?
Wat gebeurt er met lucht wanneer ze dunner wordt hoger in de atmosfeer?
En als we de natuurwetten begrijpen… zouden we dan zelf iets kunnen uitvinden dat ook kan vliegen?

Net zoals Leonardo da Vinci ooit deed, kijken we vandaag naar één thema vanuit verschillende invalshoeken: wetenschap, verbeelding en nieuwsgierigheid.

Want echte leerzin ontstaat zelden door druk.
Maar bijna altijd door verwondering.

Ik ben alvast benieuwd welke vragen deze jonge denkers vandaag nog op tafel zullen leggen.

Misschien eentje voor jullie ook:

Als jij één vraag over “lucht” zou mogen onderzoeken met een groep kinderen… welke vraag zou dat zijn?

Johan

09/03/2026

Soms zijn het de kleinste dingen die een plek mee de juiste vorm geven.

Een week geleden zaaide ik in een miniserre voor het keukenraam wat groenten in zaaitrays. Niet groots, niet ingewikkeld. Gewoon wat aarde, zaad, wat water en wat geduld.

Nu zie ik de eerste boontjes en erwten al voorzichtig boven de grond piepen.

Vandaag gingen er ook kervel, spinazie, maïs en enkele variaties zonnebloemen de aarde in.

Voor mij hoort dat er een beetje bij.
Niet alleen praten over ontwikkeling, maar ze ook laten zien hoe iets groeit. Hoe tijd, zorg en aandacht iets kleins langzaam sterker maken.

Hopelijk worden het straks gezonde groenten voor de kinderen van de verrijkingsgroepen.

Ook wat grotere werken stonden op het programma. Zo werden er ook wat extra fruit en notenbomen gepland of staan klaar om nog hun wortels de grond te mogen insturen.

En ondertussen wordt de boerderij misschien ook een tuin vol leven, kleur en rust.
Een plek waar kinderen even kunnen ademhalen tussen het denken door.

Waar vertragen en aarden de voedingsbodem zijn voor groei.

Denken jullie dat dit een meerwaarde biedt aan de kinderen?

Johan

08/03/2026

Zondagochtend.
Een vader zit aan de keukentafel met een tas verse koffie.

De week was lang en druk.
Hij wil gewoon tien minuten stilte.

In de woonkamer hoort hij zijn zoon.

“Papa!”

Nog eens.

“Paaaapaaa!”

Hij antwoordt dat hij zo komt.
Maar het is al te laat.

Wanneer hij de woonkamer binnenkomt, staat zijn zoon midden in de kamer.
Boos. Huilend.

Omdat de iPad niet aan mag.

En ergens, heel even, voelt die vader iets wat veel ouders herkennen maar niet graag toegeven.

Irritatie.

Het gevoel dat hij dit al honderd keer heeft uitgelegd. Dat het altijd hetzelfde drama is.
Dat het nu toch eens moet stoppen.

Dus hij doet wat veel ouders doen.

Hij wordt wat strenger.
Hij legt het nog eens uit.

Maar het huilen stopt niet.

En dan gebeurt er iets kleins.

Hij stopt met praten.

Hij gaat door zijn knieën.

Niet boven het kind.
Maar naast het kind.

Hij zegt rustig terwijl hij zijn zoon liefdevol aankijkt:

“Je bent echt boos hé.”

Het kind knikt, nog altijd huilend.

“Je wou eigenlijk gewoon meteen spelen.”

Weer een knik.

De vader legt een hand op zijn schouder.

“Dat mag. Je mag boos zijn. Maar de iPad blijft nog even uit.”

Even is het stil.

Geen discussie.
Geen strijd.

Alleen twee mensen die elkaar weer even gevonden hebben.

Het huilen zakt langzaam.

Want iets belangrijks is gebeurd.

Het kind voelde zich gezien, nog voor het gedrag werd gecorrigeerd.

Veel ouders denken dat verbinding betekent dat je toegeeft. Vrije opvoeding wordt dit dan soms genoemd.

Maar echte verbinding is iets anders.

Het is een kind laten voelen:

Ik zie wat er in jou gebeurt.
En tegelijk blijf ik rustig de grens bewaken.

En vreemd genoeg…

Leren kinderen net dan omgaan met hun emoties.

Misschien herken jij dit.

Wat helpt jou het meest om rustig te blijven wanneer je kind overspoeld raakt door emoties?

Johan

06/03/2026

“Hoe kan ik mijn kind het best straffen?”

Dit is een vraag die ouders mij opvallend vaak stellen.

Niet uit hardheid of boosheid.
Maar uit vermoeidheid.

Omdat ze al tien keer iets hebben gezegd.
Omdat het gedrag blijft terugkomen.
Omdat ze op een bepaald moment gewoon denken:

Er moet toch iets zijn dat eindelijk werkt.

Dus zoeken ze een straf die sterk genoeg is.

Geen scherm.
Naar de kamer.
Geen games.
Een week geen hobby.

En heel even lijkt het te werken.

Het kind stopt.
Het wordt stil.

Maar als je goed kijkt, zie je vaak iets anders gebeuren.

Niet inzicht in het eigen gedrag.
Maar afstand.

Het kind denkt niet:
“Dit gedrag was niet oké.”

Het denkt eerder:

“Mijn ouders zijn boos op mij.”
of erger nog
“Ik moet slimmer zijn zodat ik niet betrapt word.”

Straffen verandert gedrag vaak snel.
Maar zelden diep en blijvend.

We rijden niet te snel met de wagen op geen boete te krijgen maar omdat we kiezen voor veiligheid. Van anderen en onszelf.

Gedrag van kinderen komt zelden uit koppigheid alleen. En is al zeker niet om je als volwassene bewust te pesten.

Er zit bijna altijd iets onder.

Spanning.
Frustratie.
Onmacht.
Aandacht die ze zoeken maar niet goed kunnen vragen.

Als we alleen corrigeren, raken we dat stuk nooit.

Daarom is er een eenvoudige opvoedingsregel die ik ouders vaak meegeef:

Connection before correction.

Eerst verbinding.
Daarna pas bijsturen.

Een kind dat zich gezien voelt,
kan pas beginnen luisteren.

Een kind dat zich alleen aangevallen voelt,
gaat vechten, vluchten of dichtklappen. (Fight, fight, freeze)

Dat betekent niet dat alles moet verdragen.
Integendeel.

Kinderen hebben volwassenen nodig die rustig blijven staan en grenzen aangeven. Ze zeggen bijvoorbeeld:

“Stop. Zo doen we dat hier niet in ons gezin.”

Maar daarna komt het belangrijkste stuk.

Het moment waarop een kind geholpen wordt om te begrijpen
wat er gebeurde
en mag meedenken over wat of hoe het de volgende keer anders kan doen.

Want uiteindelijk is dit de echte vraag in opvoeding:

Niet
“Hoe straf ik dit gedrag?”

Maar

“Wat heeft mijn kind nog niet geleerd dat het nu nodig heeft?”

Kinderen zijn geen puppy’s die je kan trainen met straf en beloning.

Het zijn mensen in ontwikkeling.

En ontwikkeling vraagt niet eerst straf wat voor angst zorgt.

Het vraagt verbinding, richting en volwassenen die blijven staan, wat tot inzicht en intrinsieke motivatie zorgt.

Ik ben benieuwd hoe jullie daar thuis mee omgaan.

Straffen jullie?
Of proberen jullie eerst connection before correction?

Als je terugdenkt aan je eigen jeugd: wat hielp jou het meest groeien — straf of iemand die eerst verbinding zocht?

Ik lees graag jullie ervaringen.
(Opgelet, ga geen persoonlijke gegevens van je kind openbaar delen)

Johan

Adres

Ginintreau 5
Ghoy
7863

Openingstijden

Maandag	09:00 - 19:00
Dinsdag	09:00 - 19:00
Woensdag	09:00 - 19:00
Donderdag	09:00 - 19:00
Vrijdag	09:00 - 19:00
Zaterdag	09:00 - 19:00

Telefoon

+32493190225

Website

http://www.johansamson.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Psychotherapeut Johan Samson nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Psychotherapeut Johan Samson:

Snelkoppelingen

Adres
Telefoon
Openingstijden
Meldingen
Contact De Praktijk
Claim of vermeld de vermelding

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Ghoy wordt?