Psychotherapeut Johan Samson

23/01/2026

Ik liet me even gaan.
Niet in een boetiek, want kleren heb ik niet echt meer nodig. Niet online bij een of andere flash sale.
Maar in een online boekhandel. 📚

Een hele stapel boeken over hoogbegaafdheid.
Vandaag kwam de eerste lading al toe — de rest is onderweg.
(De foto’s spreken voor zich.)

Sommige mensen nemen vakantie om te rusten.
Ik begin stilaan te denken dat ik opnieuw vakantie nodig heb…
om eindelijk alles te kunnen lézen wat ik bestel.

Levenslang leren is een mooi ideaal.
Maar het heeft zo zijn bijwerkingen:
een overvolle boekenkast,
een hoofd dat nooit helemaal “uit” gaat,
en een onstilbare honger naar nuance, diepgang en betere vragen.

En toch…
dit is precies waarom ik doe wat ik doe.
Omdat stilstand geen optie is.
Omdat begrijpen altijd begint bij zelf blijven leren.

Nu ben ik benieuwd 👇
Wat is het boek dat jouw denken blijvend heeft veranderd?
Of: lees jij om te vertragen… of net om wakker te blijven?

Johan

22/01/2026

Vandaag was de laatste verrijkingsgroep 'Denken als Da Vinci' rond het menselijke lichaam.
Opnieuw zo’n heerlijk dolenthousiast publiek dat je zonder veel tegenwind mag overspoelen met weetjes en vragen die verwondering uitlokken. De sprankeling in hun ogen, daar doe je het voor, pure levensenergie.

Alsof dat nog niet volstond, kwam dr. Cooman ook vandaag langs — en die kreeg geen vrijblijvende kinderpraat, maar vragen van het kaliber:
Waaruit zijn onze hersenen eigenlijk gemaakt?
Hoe ontstaan puistjes?
En waaruit bestaat DNA nu eigenlijk?

Dan besef je: hier zitten geen toeschouwers, maar onderzoekers in miniatuurformaat.
Nieuwsgierig, scherp en met een moreel kompas dat nog heerlijk ongepolijst is. Enkele kinderen dachten er al overna om later ook dokter te worden.

Nu… moe maar voldaan zak ik onderuit in de zetel.
En jawel — het wordt een documentaire over dinosaurussen 🦖
Want ook wie begeleidt, moet blijven leren.
Mijn dagelijkse input van nieuwe kennis kan nu beginnen. (anders begin ik zelf nog fossielen te verzamelen 😉)

Dankbaar, moe en voldaan ga ik genieten van een vrije avond.

Johan

19/01/2026

Gastlezing – Faalangst bij kinderen.

Sommige kinderen vallen niet op door wat ze doen, maar door wat ze niet durven.
Ze weten veel, voelen veel, maar houden zich in. Uit angst om te falen. Uit angst om niet te voldoen.

Tijdens deze gastlezing staan we stil bij wat faalangst bij kinderen echt is — voorbij de clichés van onzekerheid of perfectionisme — en waarom net gevoelige en intelligente kinderen hier extra vatbaar voor zijn.

Deze avond biedt geen snelle tips of opvoedtrucs, maar helder inzicht en rustgevende duiding. Wat speelt er onder de oppervlakte? Hoe herken je faalangst tijdig? En vooral: hoe kan je als ouder, leerkracht of begeleider ruimte creëren waarin een kind opnieuw durft te groeien?

De lezing wordt verzorgd door Ada Van Moorhem, psychotherapeute en ervaren spreker, bekend om haar heldere uitleg, warme stijl en sterke vertaling van theorie naar praktijk. Haar benadering is nuchter, menselijk en respectvol voor de complexiteit van kinderen én ouders.

Wat mag je verwachten?

Inzicht in de mechanismen achter faalangst

Begrip voor de innerlijke beleving van het kind

Concrete handvatten om veerkracht te versterken

Een kader dat rust brengt, ook wanneer het moeilijk loopt

Deze lezing richt zich tot ouders, leerkrachten en professionals die kinderen niet willen pushen, maar wel begrijpen.

Praktisch
📅 Vrijdag 27 maart 2026
🕖 19:00 uur
📍 Locatie: de 'Samsonboerderij' te Ginintreau 5 in 7863 te Ghoy
🎟️ Inschrijven is noodzakelijk – het aantal plaatsen is beperkt

Wie erbij is, komt niet voor een antwoord op alles, maar gaat naar huis met meer helderheid, meer vertrouwen en een steviger kompas.

Dat is waar deze avond voor staat.

Johan

Lezingen, gesprekken en ontmoetingen met gastsprekers en mezelf over thema's als mens-zijn, ontwikkeling en betekenis.

19/01/2026

Durven anders zijn.

Kinderen leren het vroeg.
Niet uit boeken, maar uit blikken.
Uit subtiele correcties.
Uit het moment waarop hun enthousiasme nét iets te luid was.
Hun gedachte nét iets te complex.
Hun vraag nét te vreemd.

Dus temperen ze zichzelf.
Ze kijken rond.
Ze zakken naar het gemiddelde.
Niet omdat ze dat willen,
maar omdat erbij horen soms veiliger voelt dan zichtbaar zijn.

Friedrich Nietzsche noemde dit de kuddegeest:
de neiging van mensen om zich te voegen naar het collectief,
zelfs wanneer dat collectief hun levenskracht afvlakt.

Bij kinderen zie je dat rauw en ongefilterd.
Het slimme kind dat plots “domme” fouten maakt.
Het creatieve kind dat stopt met tekenen.
Het gevoelige kind dat leert zwijgen.

Niet omdat ze minder zijn.
Maar omdat ze geleerd hebben dat anders zijn een risico is.

En toch…
dáár zit precies de kracht.

Niet in aanpassen.
Maar in het ontwikkelen van een vrije geest.
Een geest die leert denken zonder toestemming.
Voelen zonder schaamte.
Creëren zonder eerst te scannen of het wel mag.

Onze taak — als ouders, leerkrachten, begeleiders —
is niet om kinderen beter te laten passen in de groep.
Maar om hen te helpen zichzelf te blijven terwijl ze in een groep zijn.

Anders zijn is geen probleem dat opgelost moet worden.
Het is een potentieel dat bescherming vraagt.
En ruimte.
En soms één volwassene die zegt:
“Blijf maar. Word maar groter. Je stoort niet.”

Want wie zijn anders-zijn mag omarmen,
hoeft later geen leven te leiden waarin hij zichzelf moet terugvinden.

En ja — dat vraagt moed.
Maar precies daar…
ontstaat kracht en levensvreugde.

Johan
---
PS. De afbeelding die ik gebruik wijst dit citaat toe aan Freud. Toch is dit in geen enkele van zijn werken terug te vinden als letterlijke uitspraak. Maar als... dan mag ik dat ook. 🤣

15/01/2026

Sommige dagen laten je achter met een stille overtuiging:
dit is hoe leren bedoeld is. Alle verwachtingen ver overstijgend.

Een gepassioneerde huisarts die de tijd neemt om diepe kinder­vragen ernstig te nemen.
Botten, organen, wonden, brandwonden, zelfs lijken tot studiekeuzes en zelfs financiën — helder, correct, zonder te versimpelen.
Dr. Cooman uit Brakel bracht medische kennis tot leven, precies op kindermaat, maar nooit kinderachtig.

Valerie Dupret en Katrijn Pools zorgden voor inhoudelijke verdieping.
Geen trucjes, geen snelle hapklare weetjes — wel kennis die blijft hangen omdat ze klopt.

Tegelijk nam ik, als therapeut en bezieler, met elk kind apart de tijd.
Even weg van de groep.
Een individueel gesprek rond welbevinden thuis, op school, in de hobbies en in onze verrijkingsgroep.
Niet om iets te “fixen”, wel om te luisteren.
Omdat kinderen pas écht kunnen leren wanneer ze zich gezien voelen.

Wat je dan ziet, is geen spektakel of drama.
Wel rust. Focus. Nieuwsgierigheid.
Kinderen die durven vragen.
Die hun lichaam beter begrijpen en woorden vinden voor wat er vanbinnen leeft.

Voor buitenstaanders lijkt het misschien “een sterke verrijkingsdag”.
Voor wie het meemaakt, voelt het als iets wat je niet snel loslaat.
Voor mij voelde het als een uitdaging, om op vraag van de kinderen zelfs mythologie te zullen gaan doceren de komende maanden.

Volgend schooljaar komt er opnieuw een nieuwe reeks verrijkingsgroepen.
Niet vandaag. Nog niet.
Maar wie dit leest en iets herkent, weet genoeg.

Sommige dingen wil je niet missen.
Je voelt ze ruim op voorhand aankomen. We gaan breder en dieper. Omdat dit het leven de moeite waard maakt.

Ik ben zo dankbaar dat ik dit alles mag beleven met fantastische collega's en een overvloed aan kritische en snelle denkers.

2026 is perfect ingezet. Dit willen we alleen maar laten groeien.
en we hopen dit samen met jullie te kunnen blijven doen.
Johan en zijn super-collega 's.

13/01/2026

Er was eens, nog niet zo lang geleden, iemand met een hoofd vol plannen.
Goede plannen. Slimme plannen.
Plannen die nog maar één detail misten.
En daarna nog één.
En nog één.

Alles klopte, bijna...
Bijna goed genoeg.
Bijna klaar om te tonen.
Bijna veilig om te proberen.

En terwijl hij nadacht,
terwijl hij verfijnde, bijschaafde, optimaliseerde,
ging de tijd zachtjes verder.
Kansen stonden even stil…
en liepen toen door of verdwenen in de tijd.

Niet uit onwil.
Niet uit gebrek aan talent.
Maar uit wachten.

Perfectionisme doet zich graag voor als wijsheid.
Als zorgvuldigheid.
Als “ik wil het goed doen”.
Maar soms is het gewoon angst in een maatpak.

Angst om te falen.
Angst om gezien te worden terwijl je nog leert.
Angst om niet meteen te zijn wie je denkt te moeten zijn.

En zo neemt perfectionisme iets kostbaars af:
ervaring.
Beweging.
Groei.

Want je leert niet door klaar te zijn.
Je leert door te beginnen!
Door te proberen.
Door af en toe te struikelen en te merken:
ik leef nog.

Bij hoogbegaafde kinderen zie ik dit elke dag.
Zoveel potentieel.
Zoveel denken.
En soms… zo weinig durven.

Niet omdat ze het niet kunnen.
Maar omdat ze zichzelf eerst perfect willen maken.

Misschien is dat vandaag de uitnodiging:
niet beter worden vóór je start,
maar starten zodat je beter wordt.

De grootste gemiste kansen
zien er vaak heel netjes uit. Maar plezier heb je met vuile handen en kleren.
Johan

11/01/2026

Ik bleef even staan bij dit schoolbord tijdens mijn bezoek aan Afrika.
Niet omdat het zo netjes was — integendeel — maar omdat het zo eerlijk was.

Krijt. Een muur. Een bord dat al duizend lessen heeft gezien.
Rekenen. Eten. Wat een lichaam nodig heeft om te groeien.
Geen digibord dat vastloopt. Geen wifi-wachtwoord. Geen “meester, mijn tablet is leeg”.
Gewoon: 2 × 5 = 10 en kip, rijst, banaan.

En terwijl ik daar stond, dacht ik:
wij zijn eigenlijk ongelooflijk rijk.
Niet alleen in materiaal — al klagen we hier al bij een stift die niet meer schrijft —
maar vooral in mogelijkheden. Ruimte om te verdiepen. Om te vertragen. Om kinderen echt te zien.

Volgende week staan alweer 2 verrijkingsgroepen, van telkens een volledige dag, op de planning.
En deze maand starten we ook 4 nieuwe Rots & Water-groepen op.
Groepen waarin kinderen mogen denken, voelen, botsen, lachen, oefenen.
Waar een hoofd geen last is, maar een talent.
En een lichaam geen bijzaak, maar een kompas.

Dat kan alleen omdat ouders ons dat vertrouwen geven.
Hun kinderen. Hun vragen. Hun kwetsbaarheid.
En ja — soms ook hun perfectionisme en hun overvolle agenda’s 😉

Ik voel daar oprecht dankbaarheid voor.
Voor de middelen die we hebben.
Voor de kennis die we mogen doorgeven.
En voor het besef dat onderwijs en groei niet beginnen bij schermen of schema’s,
maar bij aandacht, relatie en een beetje krijt op een bord.

En eerlijk?
Met of zonder digibord — leren blijft magie.
Zeker als je het samen mag doen. Wat heb ik toch een bijzondere job.

Johan

08/01/2026

Gisteren bezocht ik een school die je niet loslaat.
De foto’s spreken voor zich — woorden doen eigenlijk tekort, maar zwijgen zou laf zijn.

Een school met 1041 kinderen.
Zonder boeken. Zonder pennen. Zonder schriften. Enkel de rijkere kinderen kregen iets mee van thuis.
Een keuken waar wij bij één schepje al collectief zouden omvallen,
maar waar dagelijks eten wordt bereid voor 700 leerlingen en de rest heeft pech die dag.

Er zijn 10 borden. Voor de hele school.
Kinderen eten met hun handen, per vijf rond één bord, op de grond. Want de eettafels werden in de vakantie gestolen omdat de schoolpoort stuk is.
De maaltijd: witte rijst, een kwart ui, enkele druppels palmolie per 5 kinderen. Voor groenten en al zeker geen vlees is er geld.
Geen klacht. Geen drama. Alleen honger die normaal is geworden. En toch vrolijke gezichten.

We hebben schoolmateriaal gedoneerd. Waar de directie aan de kinderen uitlegde dat de kinderen die geen pen hebben eentje kunnen lenen vanaf nu, maar niet mee naar huis mogen nemen.
Rijst. Olie. Dingen die voor ons banaal zijn,
maar hier ogen doen glanzen alsof er plots toekomst in zit.

En toch…
dit mag geen eenmalig gebaar zijn dat ons geweten sust.
Dit dorp is arm, maar de kinderen zijn rijk aan potentieel.
Wat hier ontbreekt is geen intelligentie — het is kans.

Ik voel heel duidelijk:
deze school wil ik blijven ondersteunen.
Niet uit medelijden, maar uit rechtvaardigheid.
Onderwijs is geen luxe. Het is een hefboom.
En soms is één hefboom genoeg om een leven te kantelen. De dorpsbewoners gaven aan om vrijwillig te willen komen helpen om de school te herstellen, maar materialen kunnen ze niet betalen.

Dit verhaal is nog niet af.
Het is pas begonnen.
Johan

05/01/2026

Vrijdag 27 maart om 19u wordt een avond die zal blijven hangen.
Geen theorie om netjes in een schuif te leggen, maar erkenning, helderheid en inzichten.

We ontvangen een gastspreker met jarenlange ervaring, iemand die faalangst niet benadert als een etiket, maar als een signaal.
Iemand die bekendstaat om concrete, toepasbare handvaten — geen standaard praatjes, wel inzichten die je de dag nadien al anders doen handelen.

Faalangst raakt kinderen.
Maar net zo goed ouders, leerkrachten, hulpverleners…
En ja, ook sterke denkers die te vroeg te veel zien.

Meer praktische info volgt wanneer ik terug in het land ben.
Voor nu: zet de datum, voel of dit resoneert, en weet dat dit geen “klassieke lezing” wordt.

Dit wordt een avond
waar spanning mag zakken,
waar denken weer adem krijgt,
en waar falen opnieuw mag leren heten.

Wordt vervolgd. 🌱

Johan

04/01/2026

Zo meteen: hengel vast, voeten in het zand, hoofd leeg.
Ik ga vissen. 🎣
Wie weet… een haai. Of minstens een goed verhaal. 😜

Maar eerlijk? Het echte vangstsucces zit ’m vandaag niet in wat er aan de haak hangt.
Het zit in aanwezig zijn. In het ritme van de golven. In wachten zonder forceren.
In vertrouwen dat wat moet komen, wel komt — en dat niets ook oké is.

Les van de dag:
Je hoeft het leven niet altijd te pakken.
Soms mag je het gewoon laten bijten.

En nu… stilte. De zee roept me.
Johan

03/01/2026

Hier zit ik dan.
Al wat zon in de huid, een tas thee in de hand, blik op oneindig — of toch minstens tot aan de rand van het kopje. ☕🌞

Vakantie, zeggen ze. En ja, mijn lichaam gelooft dat meteen. Mijn hoofd daarentegen… dat blijft zachtjes doorwerken. Denken is voor mij blijkbaar geen werkwoord, maar een levenshouding. Soms tot vervelens toe.

Daarnaast krijg ik een foto doorgestuurd uit België: mijn tuin, sereen onder een deken van sneeuw. De dieren 'warm' op stal. ❄️
Palmbomen hier, sneeuwvlokken daar. Twee werelden, één mens.

En eigenlijk is dat precies mijn job.
Warmte brengen waar het bevriest.
Vertragen waar alles gejaagt is.
Ruimte maken om te denken — zelfs (of vooral) wanneer de wereld koud aanvoelt.

Dus nee, ik ben niet “even weg”.
Ik ben aan het opladen.
Zodat ik straks, terug in de sneeuw, opnieuw zon kan uitdelen. 😉

Groetjes
Johan