Psychotherapeut Johan Samson

03/05/2026

Het blijft me verwonderen hoe snel iets dat klein begon, een eigen leven begint te leiden.

Wat ooit ontstond vanuit één vraag — “wat heeft een kind nodig dat al zo vroeg zoveel ziet, denkt en voelt?” — is intussen uitgegroeid tot een plek waar denken weer mag ademen.

De verrijkingsgroepen Denken als Da Vinci lijken voor volgend schooljaar opnieuw volledig volzet te raken.
En eerlijk… dat raakt me meer dan ik vaak toon.

Omdat ik achter elk plekje een kind zie dat ergens niet helemaal past in het klassieke verhaal.
Een kind dat vragen stelt waar niet altijd tijd voor is.
Een kind dat soms te snel denkt… en daardoor net stilvalt.

En tegelijk zie ik ouders die blijven zoeken.
Die niet tevreden zijn met “het komt wel goed”,
maar voelen dat er iets anders nodig is.

Dat vertrouwen… daar ben ik oprecht dankbaar voor.

🌱 Voor de kleutergroep zijn er momenteel nog enkele plaatsen beschikbaar.
Voor jonge denkers die nog helemaal aan het begin staan,
en waar we vooral werken aan verwondering, veiligheid en een eerste groeimindset. Voor kleuters die graag het waarom zouden willen begrijpen van dingen.

Voelt u dat uw kind hier zou kunnen passen, dan kan u nog steeds contact opnemen via de website:
👉 https://www.johansamson.be/verrijkingsgroepen-hoogbegaafdheid

En… als ik merk dat er voldoende interesse is,
overweeg ik om een extra groep op te starten.

Niet om groter te worden.
Maar om ruimte te blijven maken voor wat zich aandient.

Dankbaar voor elk kind dat hier binnenstapt.
En voor elk verhaal dat ik even mag mee dragen.

Johan

Hoogbegaafde kinderen hebben vaak nood aan extra uitdaging en andere kinderen waarbij ze aansluiting voelen. In onze groepen zetten we hier sterk op in met Leonardo Da Vinci als voorbeeld.

30/04/2026

“Zeg gewoon wat het juiste antwoord is.”

Dat is wat kinderen vaak leren.
Op school. In gesprekken. In discussies.

En toch beginnen de meest interessante momenten…
net wanneer dat antwoord uitblijft.

Deze voormiddag nemen we de tijd om stil te staan bij Socrates.
Niet als geschiedenisles, maar als oefening in denken.

Geen snelle antwoorden.
Geen “juist” of “fout”.

Wel vragen die blijven hangen.

Wat bedoel je precies?
Is dat altijd zo?
Wat als het anders zit?

Je ziet dan iets gebeuren bij kinderen.
Eerst wat ongemak.
Dan vertraging.
En plots… diepgang.

Niet omdat ze méér weten.
Maar omdat ze anders beginnen kijken.

En in de namiddag verschuiven we opnieuw.

Dan komt Sabrina De Troyer mee in de groep.
En nemen we de Franse taal vast.

Niet via invulblaadjes.
Niet via lijstjes die uit het hoofd geleerd moeten worden.

Maar via echte situaties.
Echte interactie.
Een taal die je gebruikt omdat je ze nodig hebt.

Omdat je iets wil zeggen.
Omdat je iemand wil begrijpen.

En daar gebeurt vaak iets gelijkaardigs.

Kinderen die dachten dat ze “niet goed zijn in Frans”…
beginnen plots te spreken.

Voorzichtig. Zoekend.
En tegelijk verrassend echt.

Omdat taal pas leeft wanneer ze verbonden wordt aan ervaring.

En misschien is dat de rode draad van vandaag.

Niet leren om juist te antwoorden.
Maar leren om echt te begrijpen.

Niet denken om sneller te zijn.
Maar om dieper te gaan.

Misschien herken je dat ook…

Dat kinderen vaak meer kunnen dan we zien,
maar vastlopen op de manier waarop we het aanbieden.

Wat gebeurt er volgens jou
als we kinderen eerst leren denken…
en dan pas invullen?

Johan

28/04/2026

Soms zit de grootste spanning niet in het kind…
maar in wat wij als volwassenen proberen te begrijpen.

Vandaag ga ik spreken bij 'Het Raster vzw' in Antwerpen.
Een plek waar dagelijks gewerkt wordt met kinderen en gezinnen waarin autisme een rol speelt… en waar tegelijk vaak nog veel meer onder de oppervlakte aanwezig is.

Want wat mij blijft opvallen in mijn werk:

Dat gedrag zelden “puur” is.
Dat een kind met autisme tegelijk ook hoogbegaafd kan zijn.
Dat intens denken, voelen en waarnemen soms verkeerd gelezen wordt…
waardoor ondersteuning onbedoeld naast de kern grijpt.

Tijdens deze lezing ga ik precies daar vertragen.

Niet om labels in twijfel te trekken,
maar om ze te verdiepen.

We staan stil bij vragen zoals:

Wat gebeurt er wanneer hoogbegaafdheid en autisme elkaar kruisen?
Hoe herken je het verschil tussen overprikkeling… en onderprikkeling?
Wanneer lijkt iets rigiditeit… maar is het eigenlijk behoefte aan betekenis?
En wat vraagt dit van ons als begeleider, leerkracht of ouder?

Geen theoretisch verhaal dat blijft hangen in modellen,
maar een kader dat helpt kijken.
En vooral: anders leren luisteren naar wat een kind niet rechtstreeks zegt.

Omdat begeleiding pas echt begint…
op het moment dat we durven zien wat er nog niet benoemd is.

Ik kijk ernaar uit om met dit team in dialoog te gaan.

En tegelijk blijft mijn deur open staan.

Voor scholen, organisaties en teams
die voelen dat er onder gedrag vaak een diepere laag zit…
en die bereid zijn om daar samen naar te kijken.

Soms begint verandering niet met een nieuwe methode,
maar met een ander perspectief.

Johan

27/04/2026

Maandagochtend.

De week begint weer op volle snelheid.
En tegelijk… voelt het niet als snelheid.

Vandaag start met administratieve verplichtingen. Daarna een schooloverleg in Ninove.

Een gesprek waarin het vaak niet alleen gaat over een kind,
maar over alles wat daaronder zit: verwachtingen, misverstanden, goede intenties die elkaar soms kruisen. Het is altijd fijn om scholen een ander perspectief te proberen bieden waarmee ze opnieuw aan de slag kunnen.

Daarna de oudergroep rond hoogbegaafdheid.
Ouders die zoeken.
Die voelen dat hun kind méér nodig heeft,
maar niet altijd woorden vinden voor wat dat “meer” precies is.

Morgen te gast als spreker bij de thuisbegeleider Het Raster vzw in Antwerpen.

Donderdag verrijkingsgroep met als thema Socratische gespreksvoering en in de namiddag het belang van Frans.
Kinderen die vragen stellen waar geen werkblad op past.
Die denken in verbanden, in mogelijkheden, in “waarom eigenlijk?”

Verder deze week...
Een opleiding.
Een IQ-test.
En consulten waarin verhalen zich langzaam ontvouwen,
laag per laag.

Als ik het zo opschrijf, lijkt het veel.
Misschien zelfs zwaar.

En toch voelt het anders.

Omdat het geen losse taken zijn.
Het is één geheel.
Eén lijn van denken, voelen, begrijpen.

Wanneer werk niet meer voelt als werken,
is dat niet omdat het licht is.
Maar omdat het klopt.

En wanneer mijn hoofd rust nodig heeft kruip in in mijn moestuin.

Misschien is dat wel de vraag van deze week:

Waar in jouw leven voelt het zwaar…
en klopt het toch?

En waar voelt het licht…
maar wringt er iets onder de oppervlakte?

Johan

26/04/2026

“Hij is nog maar een kleuter… laat hem toch gewoon spelen.”

Dat hoor ik vaak.
En ergens klopt het ook.

Alleen… wat als spelen bij sommige kinderen iets anders betekent?

Wat als een kleuter niet alleen speelt met blokken,
maar ook met vragen.

Over doodgaan.
Over tijd.
Over waarom dingen zijn zoals ze zijn.

Wat als dat denken geen fase is,
maar een begin?

Met diepe dankbaarheid en een grote innerlijke drive kijk ik naar volgend jaar.
We zetten het traject van 'Denken als Da Vinci' verder.

Niet als een programma.
Maar als een plek.

Een plek waar denken mag vertragen én verdiepen.
Waar kinderen niet “meer moeten kunnen”,
maar zichzelf mogen tegenkomen in hoe ze denken, voelen en kijken.

De inschrijvingen zijn momenteel lopende.

Logischerwijs krijgen de huidige deelnemers eerst de kans om hun plek te behouden.
Daarna kijk ik naar broers en zussen, omdat ik merk hoe waardevol het is wanneer een gezin een gedeelde taal ontwikkelt rond denken en groei.

Tegelijk is er ook beweging.
Kleuters die doorgroeien naar de lagere groep.
Kinderen uit het zesde leerjaar die de stap zetten naar het middelbaar.

Dat maakt dat er stilaan opnieuw ruimte ontstaat.

Vanaf volgende maand zal ik een duidelijker zicht hebben op de vrije plaatsen.

Wat ik nu al voel…
is dat er in de kleutergroep opnieuw plaats zal zijn.

Voor jonge denkers
die niet wachten tot “later” om zichzelf te leren begrijpen,
maar nu al een fundament willen leggen in hoe ze omgaan met uitdaging, twijfel en groei.

Niet door hen sneller te laten gaan.
Maar door hen steviger te laten staan.

De kleutergroep gaat door op maandag,
op de boerderij in Ghoy, 1 volledige dag per maand.

Een plek waar denken niet alleen in het hoofd zit,
maar ook in handen, in beweging en vooral in verwondering.

Wie voelt dat dit resoneert,
kan hier rustig verder lezen en inschrijven:

https://www.johansamson.be/verrijkingsgroepen-hoogbegaafdheid

De exacte data komen er nog aan.

Misschien herken je het wel.
Dat je kind vragen stelt waar je niet meteen een antwoord op hebt.

En dat je ergens voelt…
hier wil ik iets juist doen.

Niet meer.
Maar wel dieper.
Dan is het bij ons op de juiste plek.

Johan

26/04/2026

Wat was jouw eerste reactie…
toen je hoorde over de nieuwe aanslag op Donald Trump?

Niet wat je daarna dacht.
Niet wat je luidop zegt.

Maar dat eerste, snelle moment.

Misschien zat je aan de ontbijttafel.
Koffie nog warm.
Scrollend, half wakker.

Je leest het.
En ergens, in een fractie van een seconde, gebeurt er iets.

Een gevoel.
Een spanning.
Of net… minder dan je zou verwachten.

En bijna onmiddellijk daarna komt het denken.
Het kader.
De uitleg waarom je voelt wat je voelt.

Maar dat eerste moment…
dat is vaak het eerlijkste.

Niet het meest mooie.
Niet het meest sociaal wenselijke.
Maar wel het meest puur.

En daar zit iets dat we liever niet zien.

Dat onze menselijkheid soms… selectief is.

Dat we sneller geraakt worden
door wie in ons verhaal past.

En sneller afstand nemen
van wie daarbuiten valt.

We zeggen dat we tegen geweld zijn.
En dat klopt ook.

Maar vaak… pas echt
als het iemand is waar we ons mee kunnen verbinden.

En dat mechanisme stopt niet bij wereldleiders.

Ik zie het elke week bij kinderen.

Kinderen die zich anders gedragen
en daardoor minder mild bekeken worden.

Kinderen die iets doen wat we niet begrijpen
en sneller gecorrigeerd worden dan gehoord.

En kinderen die, als je lang genoeg kijkt,
eigenlijk hetzelfde vragen als iedereen:

“Zie mij… zonder dat ik eerst moet passen in jouw verhaal.”

Misschien begint verandering daar.

Niet in grote woorden over hoe de wereld anders moet.
Maar in kleine momenten.

Aan een tafel.
In een klas.
In hoe je kijkt naar een kind
dat niet meteen doet wat je verwacht.

Omdat de manier waarop wij vandaag kijken…
de manier wordt waarop zij morgen kijken.

En zo wordt de wereld gevormd.

Niet in één groot moment.
Maar in duizenden kleine reacties
die we zelden in vraag stellen.

Misschien is dat de enige echte vraag vandaag.

Niet wat je denkt over wat er gebeurd is.

Maar of je bereid bent
om dat eerste moment in jezelf…
serieus te nemen.

Johan

24/04/2026

Nieuw (beperkt) aanbod vanaf september 2026!

Je adolescent functioneert.
En tegelijk weet je: dit klopt niet helemaal.

Hij /zij haalt punten.
Of net niet meer.
Hij denkt. Veel. Altijd.
Maar wat dat denken met hem doet… daar kijkt niemand echt naar.

En dus gebeurt er iets vreemds.

Hij wordt stiller.
Of scherper.
Of hij haakt af waar hij vroeger voorop liep.

Niet omdat hij niet kan.
Maar omdat niemand hem nog ontmoet waar hij écht zit.

Er is een soort tiener die je niet meteen herkent als je enkel naar gedrag kijkt.

Ze lijken zelfstandig
en tegelijk verloren.

Ze stellen vragen
en stoppen daarna met spreken.

Ze hebben potentieel
en raken verlamd door keuzes.

Ze willen betekenis
en botsen op oppervlakkigheid.

Niet omdat ze “moeilijk” zijn.
Maar omdat hun denken geen richting krijgt.

Ik heb daar de voorbije jaren veel jongeren in zien vastlopen.

Slim genoeg om alles te begrijpen,
maar zonder kader om zichzelf te begrijpen.

En dat is een andere vorm van kwetsbaarheid
dan waar we het meestal over hebben.

Daarom open ik vanaf september 2026
geen groot aanbod.

Geen groep.
Geen traject voor iedereen.

Ik bied de kans aan 4 jongeren.

Niet meer.

Mentorschap voor hoogbegaafde tieners (16+)

Eén dag per maand.
Een volledig schooljaar.
Maximaal 4 deelnemers.

Niet om hen “bij te leren”.

Maar om hen te leren denken met richting.
Keuzes te maken zonder zichzelf te verliezen.
En woorden te vinden voor wat er al zo lang speelt.

We werken in kleine groep.
En we gaan ook naar buiten.

Musea.
Universiteiten.
Plaatsen waar denken tastbaar wordt.
Alles op maat.

Tussen de sessies blijft het traject doorlopen.
Met opdrachten. Reflectie. Beschikbaarheid.

Geen losse dagen.
Maar een proces.

Dit is geen traject voor jongeren die overtuigd moeten worden.

Wel voor wie ergens voelt:

“Dit gaat over mij.”

Of voor ouders die hun kind herkennen in die onderstroom
die je moeilijk uitgelegd krijgt
maar onmogelijk kan negeren.

Ik ga hier geen oproep doen.

Ik ga niemand overtuigen.

Als dit resoneert,
dan weet je dat.

En dan spreken we elkaar.

Stuur me gerust een bericht voor een eerste kennismaking.

Op mijn website kan je de beschrijving terugvinden van de jongeren die ik in dit traject op weg wil helpen. Lees het, voel het en kijk of dit voor jou is.

Johan
https://www.johansamson.be/mentorschap

23/04/2026

“Vrij spreken is niet hetzelfde als veel spreken.”

Dat besef komt vaak pas laat.
Bij kinderen… en bij volwassenen die al jaren zorgvuldig hun woorden wegen.

Vandaag duik ik met een groep kinderen in de lagen van de atmosfeer.
We bewegen van chaos naar structuur, van zichtbare fenomenen naar onzichtbare krachten.
En telkens zie je hetzelfde gebeuren:
hoe hoger we gaan, hoe helderder hun denken wordt…
en hoe makkelijker hun woorden volgen.

Alsof spreken geen beginpunt is,
maar een gevolg van helderheid.

Morgen start ik de 4 daagse opleiding 'De kunst van het vrijmoedig spreken' bij Prof. Dr. Mattias Desmet.

En ik merk dat ik daar anders naar kijk dan vroeger.

Niet als “leren spreken”,
maar als het verdiepen van iets fundamentelers:

Hoe ontstaat een gedachte die de moeite waard is om uit te spreken?
Wat maakt dat iemand trouw blijft aan wat hij denkt… ook als dat schuurt?
En hoe bewaak je daarin je eigen stem, zonder luider te moeten worden?

Dat zijn vragen die me al langer bezighouden in mijn werk.

Bij kinderen die veel denken…
en soms vastlopen nog voor ze iets durven zeggen.

Bij jongeren die alles analyseren…
maar geen plek vinden waar hun woorden kunnen landen.

En bij volwassenen
die ergens onderweg geleerd hebben
dat zwijgen veiliger is dan spreken.

Ik verwacht geen technieken morgen.
Ik verwacht scherpte.

En misschien ook bevestiging van iets
wat ik steeds vaker zie:

Dat vrijmoedig spreken niet begint bij taal,
maar bij denken dat voldoende ruimte krijgt
om te ontstaan.

Misschien herken je het.

Dat je niet minder te zeggen hebt…
maar dat je wacht op het juiste moment, de juiste context, de juiste veiligheid.

En dat je voelt:
als ik het zeg zoals ik het écht denk,
dan verandert er iets.

De vraag is dus niet alleen:
durf ik spreken?

Maar ook:
wat vraagt het van mij
om trouw te blijven aan wat er gezegd wil worden?

Johan

22/04/2026

“Het is toch maar een cijfer.”

Dat zeggen mensen vaak over een IQ-test.
En meestal zeggen ze dat met de beste bedoelingen.
Eerlijk, ik dacht dit vroeger ook.

Omdat ze niet willen dat een kind gereduceerd wordt tot een score.
Omdat ze voelen dat een kind méér is dan dat.

Maar wat ik vaak zie, is iets anders.
Dat die zin soms ook gebruikt wordt…
om niet te moeten kijken naar wat eronder zit.

Deze ochtend start ik mijn dag opnieuw met een testafname.
En zelden gaat het daar over “hoe slim is dit kind”.

Het gaat over iets anders.

Over een kind dat thuis ontploft…
en op school stil blijft.

Over een kind dat alles lijkt te begrijpen…
maar niets op papier krijgt.

Over een kind dat vragen stelt waar geen plaats voor is.

Een cijfer zegt daar inderdaad weinig over.
Maar wat je doet met wat daarachter zichtbaar wordt…
dat maakt het verschil.

Voor mij is een test geen oordeel.

Het is een manier om patronen te zien die anders verborgen blijven.

Waarom loopt iets vast?
Waarom komt iets niet tot uiting?
Waarom lijkt een kind soms minder te tonen dan het kan?

Dat zijn geen vragen die je oplost met één getal.
Daarom eindigt het voor mij niet bij een score.
Maar begint het daar pas.

In het vertalen naar iets waar ouders en scholen mee verder kunnen.
Concreet.
Herkenbaar.
Zonder etiketten die vastzetten…
maar met inzichten die openen.

De meeste mensen noemen het “maar een cijfer”.
En ergens hoop ik dat ze gelijk hebben.
Want het interessante begint pas…
wanneer je verder kijkt dan dat.

Wat vaak vergeten wordt…
is dat een test niet één cijfer is.
Het is een profiel.

De verschillen tussen die scores vertellen vaak meer dan het totaal zelf.
Waar iets vanzelf gaat.
Waar het vertraagt.
Waar spanning invloed krijgt.
Daar zit de echte informatie.

En dat is ook waar het werk begint.
Niet in het benoemen van hoe sterk een kind is,
maar in het begrijpen hoe het denkt, leert en vastloopt.

Veel ouders voelen dat er iets is…
maar kunnen het niet benoemen.
Tot het zichtbaar wordt.

Hebben jullie zicht op de manier waarop je kind het makkelijkste informatie opneemt en waar hun valkuilen liggen?

Sommige dingen worden pas duidelijk wanneer je ze anders leert bekijken.

Johan

20/04/2026

Vaak denken mensen dat leren begint bij een boek.
Maar sommige kinderen beginnen met hun handen in de aarde.

Vandaag stond de kleuter verrijkingsgroep in het teken van de moestuin.
Geen werkblaadjes, geen bankjes. Wel aarde onder de nagels en verwondering in de ogen.

We gingen op zoek naar wat er leeft onder onze voeten.
Bodemdiertjes die je niet ziet… tot je echt leert kijken.
En plots wordt een regenworm geen “vies beestje” meer, maar een helper.
Iemand die de grond lucht geeft, die leven mogelijk maakt.

We spraken over groenten en leerden hen herkennen.
Waar ze vandaan komen.
Waarom ze groeien.
En vooral… wat er allemaal nodig is voordat iets kan ontstaan. Aarde, zonlicht, water en heel veel geduld.

Voor hoogbegaafde kinderen is dit geen “simpel thema”.
Dit is denken in systemen.
Zien dat alles met alles verbonden is.
Van bodemleven tot bord. Van oorzaak tot gevolg.

En tegelijk gebeurt er iets anders.
Ze vertragen.
Ze voelen.
Ze ervaren dat niet alles snel moet gaan om waardevol te zijn.

Ik had vandaag veel helpende handjes.
Kleine handen die groots werk deden.
En nog belangrijker… kinderen die even mochten voelen dat leren ook zacht kan zijn.

Misschien is dat wel waar echte groei begint.
Niet boven de grond, maar eronder.

Johan

19/04/2026

Je kijkt naar je kind…
en ineens zie je jezelf.

Niet hoe je nu bent.
Maar hoe je ooit was.

De vragen die je kind stelt…
die heb jij ook gesteld.
Alleen werd er toen niet altijd op geantwoord.

Of er werd snel iets gezegd
zodat het weer “rustig” werd.

Je leerde flink zijn.
Je leerde aanpassen.
Je leerde dat denken iets was
dat je beter een beetje kon dimmen.

En misschien heb je het goed gedaan.
Je studies. Je werk. Je leven op orde.

Maar ergens…
zit er nog een stukje van jou
dat nooit echt begrepen werd.

Dat te veel voelde.
Te ver dacht.
Te snel verbanden zag.

En dat stukje komt terug.
Via je kind.

Niet om je iets te verwijten.
Maar om je iets te laten zien.

Want het is confronterend…
als je kind vastloopt op dingen
waar jij vroeger ook op vastliep.

Je wil het beter doen.
Meer ruimte geven.
Meer luisteren.

En tegelijk merk je
hoe snel je zelf teruggrijpt
naar wat je kent.

“Doe maar gewoon.”
“Niet te moeilijk maken.”
“Het komt wel goed.”

Niet omdat je het fout wil doen.
Maar omdat dat is hoe jij het geleerd hebt
om te overleven.

En daar zit iets eerlijks in.
En iets pijnlijk.

Want opvoeden is niet alleen je kind begeleiden.
Het is ook jezelf opnieuw ontmoeten.

De delen die je hebt weggestopt.
De vragen die nooit echt zijn afgewerkt.
De gevoeligheid die je hebt leren verbergen.

Je kind duwt daar zacht tegen.
Soms ook hard.

Niet om jou uit balans te brengen…
maar om iets open te maken.

Misschien is dat wel de echte uitdaging:
niet het perfecte antwoord geven,
maar durven stilstaan bij wat het in jou raakt.

Want hoe jij vandaag kijkt naar je kind,
vertelt vaak iets over hoe er ooit naar jou gekeken werd.

En daar ligt ruimte.
Voor zachtheid.
Voor begrip.
Voor iets dat misschien nooit helemaal gekregen is…
maar nu wel kan ontstaan.

Misschien niet perfect.
Maar wel bewuster.

Ik ben benieuwd…
Op welk moment herken jij jezelf het meest in je kind?

Johan