09/03/2026
Vandaag nam ik even afstand van alles wat er tegelijk beweegt.
De thesis.
De verhuis van mijn praktijk.
Nieuwe plannen die langzaam vorm krijgen.
In Ichtegem stond ik stil bij vragen die ik ook in mijn werk belangrijk vind:
hoe verbonden ben je nog met jezelf?
Tijdens de dag werd voor mij opnieuw duidelijk hoe gemakkelijk we in ons hoofd terechtkomen.
Terwijl ons lichaam soms al veel langer signalen geeft dat het eigenlijk wat rustiger mag.
Wat me vandaag het meest raakte, was het besef dat zorgen voor jezelf niet alleen iets is voor jezelf.
Het is ook iets dat je doorgeeft.
Aan je kinderen.
Aan de mensen rondom je.
Dus vandaag duwde ik even op pauze.
Om weer wat dichter bij mezelf te komen.
En dat is ook iets wat ik vaak zie bij vrouwen in mijn praktijk:
dat hun lichaam hen eigenlijk al een tijdje probeert te vertragen.
Herken jij dat gevoel ook soms?
