16/01/2026
Ik las de mail drie keer. Niet omdat ik hem niet begreep, maar omdat ik hoopte dat de woorden zich zouden herpakken. “Na zorgvuldige overweging…” Altijd dat zinnetje. Alsof zorgvuldigheid de pijn milder maakt.
Ik zou die job zo perfect hebben gedaan! Dat is geen grootspraak. Dat weet ik gewoon. En nu zit ik aan de keukentafel, een lauw blikje cola voor mijn neus, mijn schouders iets te ver naar voren, alsof mijn lichaam al weet wat mijn hoofd nog probeert te ontkennen.
Wat ik verlies, is meer dan een job. Het is een toekomstbeeld, een versie van mezelf die in mijn hoofd al bestond, een zekerheid.
Dat is levend verlies. Verlies zonder afscheidsceremonie, zonder toeters en bellen. Maar de rouw die je voelt is even groot. Het is “maar” een mail. Maar je lijf reageert alsof je iets fundamenteels werd afgenomen.
In die stilte trilde mijn telefoon. Een berichtje van Team Goodbye, een TroostMij-mailtje over perspectieven in rouw. Ik las het en langzaam begon het besef naar binnen te sijpelen. De wond was er, ja, en hij brandde. Maar die barst in mijn pantser kan ik ook op een andere manier bekijken. Mijn eigenwaarde hangt niet af van die ene job, van die ene mens die mijn talenten niet kent en toch een oordeel velt. In de uren dat ik dacht dat ik ter plaatse zou blijven trappelen, leerde ik door dat ene mailtje mijn veerkracht kennen.
𝗨𝗶𝘁 𝘄𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗶𝘁 𝘄𝗶𝗷𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱.
De wijsheid dat je meer bent dan je carrière. De wijsheid dat een 'nee' van een ander niets afdoet aan de 'ja' tegen jezelf. Met de wekelijkse steun van TroostMij, werd die afwijzing geen litteken van falen, maar een fundament van inzicht. Een wonde heelt niet door hem te negeren, maar door er met een andere blik naar te kijken.
𝙃𝙚𝙗 𝙟𝙞𝙟 𝙤𝙤𝙠 𝙬𝙚𝙡 𝙚𝙚𝙣𝙨 𝙜𝙚𝙧𝙤𝙪𝙬𝙙 𝙤𝙢 𝙚𝙚𝙣 𝙠𝙖𝙣𝙨 𝙙𝙞𝙚 𝙟𝙚 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙠𝙧𝙚𝙚𝙜?
𝙃𝙤𝙚 𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙟𝙞𝙟 𝙙𝙖𝙖𝙧𝙢𝙚𝙚 𝙤𝙢?
