Goe Gezien

28/02/2026

Initiatie muurklimmen.
Vandaag gingen we op pad met VeBes. We gingen langs bij voor een initiatie muurklimmen.
Een speciale ervaring want, de klimzaal was niet zomaar gewoon. Maniak Padoue vindt plaats in een ontwijde kerk.

Hier werden we goed begeleidt door Ruben en .

Tijdens de initiatie werd de focus gelegd op de achtknoop en het zekeren van elkaar.
Later werd er ook geklommen met de Senna intercom die beschikbaar is in elke klimzaal van Maniak.

14/02/2026

Mentaal sterk zijn, betekent niet dat je nooit wankelt.

Soms vraagt het leven met een beperking niet alleen veel van je lichaam, maar ook van je hoofd en hart.
Altijd alert zijn.
Altijd aanpassen.
Altijd sterk proberen te zijn.
En dat weegt…

Want ook al draag je je beperking met trots,
soms is het gewoon veel.
Soms zie je het letterlijk even niet meer helder.
Soms voelt de wereld wat verder van je af.
En soms is je hoofd moe, nog voor je benen dat zijn.

Er zijn dagen dat ik mezelf moet herinneren dat het oké is om niet oké te zijn.
Om toe te geven dat het mentaal zwaar is.
Dat het ook daar pijn kan doen.⛈️

Maar weet je wat helpt?
❤️ Een luisterend oor.
❤️ Een zachte arm om je heen.
❤️ En de kleine dingen die licht brengen op donkere dagen.

Want ook mentaal herstel vraagt ruimte.
En geduld.
En vooral mildheid voor jezelf.
Dus aan wie dit nodig heeft; je hoeft niet elke dag positief te zijn.
Maar weet dat je ook op de moeilijke dagen krachtig bent.
Niet omdat je alles aankan, maar omdat je blijft doorgaan, ook als het moeilijk is.❤️

🌿 Mentaal welzijn is geen rechte lijn, maar een golvend pad dat je stap voor stap bewandelt.

Liefs,
Adelina🫶

✨ Hoe zorg jij mentaal goed voor jezelf?
Heb jij kleine rituelen, mensen of plekjes die je helpen als het stormt vanbinnen?
Deel het gerust hieronder, misschien geeft het iemand anders ook weer wat ademruimte!

📷 Fotobeschrijving:
Deze afbeelding toont een warm en vriendelijk emoji-gezichtje dat liefdevol een rood hart tegen zich aandrukt. Het straalt zorg, troost en verbondenheid uit, precies wat we soms nodig hebben op moeilijke dagen. Een klein symbool van steun, herkenning en “ik zie je, ook als je het even moeilijk hebt.” ❤️

11/02/2026

30/01/2026

𝐑𝐮𝐧𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐁𝐥𝐢𝐧𝐝 𝐁𝐞𝐥𝐠𝐢𝐞̈ 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐭 𝐛𝐮𝐝𝐝𝐢𝐞𝐬 𝐢𝐧 𝐋𝐞𝐮𝐯𝐞𝐧! 🏃‍♂️🤝

Loop of wandel jij graag en wil je dat plezier delen met iemand anders?
Wij zoeken enthousiaste buddies in Leuven die samen met onze lopers en wandelaars willen trainen en genieten van samen bewegen.

✨ Tempo maakt niet uit
✨ Ervaring niet nodig — wij helpen je op weg
✨ Goesting om samen te lopen = ✔️

Onze groep in Leuven komt samen elke maandag van 18u30 tot 19u45. Je kan meelopen in groep, maar ook individueel met een loper afspreken.

👉 Zin om buddy te worden? Vul dan het formulier in:
https://forms.gle/LR2sJroiEdQrF1jv7

Delen mag, meelopen is nóg beter 😉

25/01/2026

Komiek. Verhalenverteller. Radiomaker. Schrijver.

17/01/2026

Man gebruikte LEGO-model als bouwplan voor een echte toegankelijke boerderij voor blinde mensen. Een visuele beperking? Geen probleem met LEGO.

09/01/2026

Een oproep van VeBeS:

Muurklimmen

Vorst, zaterdag 28 februari van 14 tot 17 uur

Al eens aan klimmen gedacht? Je bent welkom om het uit te proberen in de eerste klimkerk van België, de voormalige Sint-Antonius van Paduakerk in Vorst. De klimsport staat bekend als een inclusieve wereld waar iedereen elkaar accepteert. Je wordt geholpen om klimplezier optimaal te beleven. VeBeS-lid Maurice Sleuwaegen, zelf slechtziend en in het bezit van een klimbrevet klimt met ons mee. Vooraf krijg je een inleiding met veiligheidsinstructies gevolgd door
anderhalf uur muurklimmen. Je klimt onder begeleiding van bedreven instructeurs die jou beveiligen en via een Bluetooth-helm instructies geven.

Een echt avontuur en een enorm gevoel van vrijheid. Of zoals de Britse klimmer Matthew Shifrin het beschrijft: “Als ik klim dan is er alleen ik, de gids op de grond en de muur”.

Afspraak om 13.15 uur in de centrale hal van NMBS-station Brussel-Zuid aan spoor 12. Van daaruit nemen we samen bus 45 tot de halte Servië, op wandelafstand van de klimzaal. Leden, begeleiders en kinderen betalen elk 35,00 euro. Derden betalen 5,00 euro extra.
Plaats: Maniak Padoue, Monnikenstraat 26, Vorst.
Inschrijven kan tot uiterlijk maandag 2 februari op 02 212 11 13 of via e-mail brabant-brussel@vebes.be.

Je inschrijving is pas definitief na storting op IBAN BE49 8538 8722 4171 van VeBeS Brussel en Halle-Vilvoorde met vermelding ‘260228’. De deelnameprijs is instructeurs, materiaal en huur Bluetooth-helmen inbegrepen.

Ga je rechtstreeks naar de klimzaal dan laat je dit bij inschrijving weten.
Sophie Clareboets (VeBeS-medewerker)
SOS-nummer: 0478 96 25 32

06/01/2026

🤷🏻‍♀️Onwetendheid is geen onwil.

Ik heb het hier al eerder aangehaald, dat voor veel mensen het lijkt dat zien iets heel zwart-wits is. Ofwel zie je, ofwel ben je blind. Maar daartussen ligt een hele grijze zone; slechtziend zijn. En net die zone is vaak minder gekend.

Eergisteren, op de babyborrel van mijn oogappeltje, merkte ik dat opnieuw. Het was heel gezellig, heel lekker, en vol warmte. Maar naast alle liefdevolle momenten kwamen er ook de klassieke vragen. Allemaal goed bedoeld, maar soms ook pijnlijk of vermoeiend.

❓’’Help een bril dan niet?’’
Nee, een bril kan mijn ogen niet corrigeren. Het gaat hier niet om bijziendheid of verziendheid, maar om een genetische aandoening die niet met glazen te fixen is.
❓ Mag jij dan autorijden?”
Nee. Autorijden vraagt een bepaald gezichtsveld en contrastgevoeligheid die ik niet heb. Veiligheid voor mezelf én voor anderen komt altijd op de eerste plaats!
❓’’Misschien moet je eens naar Duitsland of een ander land, daar kunnen ze je misschien wel behandelen?”
Het klinkt hoopvol, maar ik heb al een genetisch onderzoek gehad. Het is bevestigd wat ik heb. Het voelt soms alsof ik telkens opnieuw moet uitleggen dat mijn ogen niet “gerepareerd” kunnen worden.

En toch weet ik dat het uit onwetendheid komt, en niet uit slechte wil. Mensen willen helpen, zoeken naar oplossingen, of proberen hoopvol te zijn. Dat is op zich mooi. Alleen is het soms vermoeiend om telkens opnieuw hetzelfde te moeten vertellen, vooral wanneer het feestje bedoeld is om gewoon te genieten.

Daarom deel ik dit hier. niet om te klagen, maar om te informeren.
Slechtziendheid is niet zwart-wit. Er zijn zoveel vormen en gradaties. Hulpmiddelen zoals een stok, filterbril of loep maken ons niet “beter”, maar geven wel vrijheid in een wereld die vaak niet op onze ogen is afgestemd.
Onwetendheid kan je wegnemen met informatie. En elk gesprek, hoe vermoeiend ook, maakt hopelijk dat de grijze zone van slechtziendheid iets zichtbaarder wordt.

🌿Niet alles wat je niet ziet, is afwezig. Soms ligt de waarheid in de grijze zone tussen licht en donker.

Liefs,
Adelina🫶

✨ Lotgenoten, herkennen jullie deze vragen of opmerkingen? En voor de ziende lezers: had je al beseft dat er een hele grijze zone bestaat tussen zien en niet zien?

📷 Fotobeschrijving:
Een zwart-wit symbool van een oog met een streep diagonaal door de pupil en iris. De ene helft van het oog is gevuld met strepen, de andere helft is open. Dit internationaal herkenbare icoon staat voor een visuele beperking of slechtziendheid.

27/12/2025

🌦️Verdriet dat blijft, maar waar je ook mee leert leven.

Er zijn dagen dat het verdriet er gewoon is.
Niet hard, niet schreeuwend, maar zacht en stil.
Zoals een sluier die over je heen valt, zonder reden, en zonder aankondiging.
Het gemis van iets wat ooit vanzelfsprekend was of nooit vanzelfsprekend is geweest.

Het verdriet bij een visuele beperking of chronische aandoening is niet altijd zichtbaar. Het zit in de kleine momenten…
💔In het niet meer kunnen lezen van een kaartje zonder hulpmiddel.
💔In het niet herkennen van een gezicht dat naar je glimlacht.
💔In het missen van visuele signalen, het afhangen van anderen, het telkens moeten uitleggen waarom iets níet vanzelf gaat.
💔Of in de confrontatie met je grenzen, terwijl je zoveel meer zou willen.

Maar wat vaak vergeten wordt, is dat verdriet geen zwakte is. Het is een normale reactie op iets ingrijpends.
En ook al leer je ermee leven, het betekent niet dat het altijd weg is.
Toch is verdriet niet het enige wat deze weg met zich meebrengt.
Er groeit ook iets moois.
❤️Begrip voor wat echt telt.
❤️Verbinding met anderen die je anders misschien nooit had ontmoet.
❤️Dankbaarheid voor de kleine dingen die wel lukken.
❤️Creativiteit in het zoeken naar oplossingen.
❤️Dieper contact met jezelf.
❤️En ja, ook trots op hoe je ondanks alles je weg blijft vinden.

Je leert niet alleen te rouwen om wat je mist, maar ook te waarderen wat je erbij gekregen hebt.
Het is geen makkelijk evenwicht, maar het is wel een waardevol pad.

🌿Je mag rouwen om wat je kwijt bent, terwijl je dankbaar bent voor wat je gevonden hebt.
Liefs, Adelina🫶

✨Herken jij dit? Of ken je iemand die door iets gelijkaardigs gaat?
Deel je gevoel of verhaal hieronder, ik lees mee met een warm hart mee.❤️

📷 Fotobeschrijving:
Een zachte illustratie van een silhouet met een wolk boven het hoofd, waaruit zowel regendruppels als zonnestralen vallen. Een beeld dat het verdriet en het licht dat tegelijk kan bestaan, visueel samenvat.

22/12/2025

Marie van Kids With Buns leeft met Autosomaal Dominante Opticus Atrofie, een complexe oogziekte waarbij je oogzenuwen de beelden niet goed doorgeven aan de hersenen. Daardoor ziet ze heel wazig, altijd. Er is geen oplossing voor, wat het er niet makkelijker op maakt.

“Ik mag niet met de auto rijden, waardoor ik altijd afhankelijk ben van mijn omgeving", vertelt Marie. "Als muzikant moet ik vaak in the middle of nowhere geraken om op te treden. Ik kan dus niet zoals de rest de auto nemen, dus ben ik altijd afhankelijk van iemand anders."

Die afhankelijkheid is voor Marie ook meteen het lastigste: "Ik wil het nooit te zwaar maken en probeer zoveel mogelijk mijn plan te trekken. Daardoor vergeet mijn omgeving soms ook dat ik de hulp soms wel kan gebruiken. Het belangrijkste is om gewoon te blijven checken of alles oké is en of ik iets nodig heb."

👉 Samen vlammen we voor mensen die onzichtbaar ziek zijn. Volg alles mee via je radio of kijk mee op VRT MAX. 🔥

21/12/2025