25/02/2026
Maar even serieus? Misschien zijn wij inderdaad wel de vermoeide generatie.
Hard gewerkt naar het voorbeeld van de generatie die ons voorging, maar niet het gemak van een gelijkaardige stabiele context.
Vaker kans op reorganisatie en dus op ontslag, vaker gescheiden en opnieuw begonnen, minder pensioen mogelijkheden.
In Gen X hakte covid er stevig in net op het moment dat ook de peri-menopauze ons lijf door elkaar kwam schudden.
Twee fenomenen die ons kordaat uitnodigen tot nederigheid t.a.v. de kwetsbaarheid van ons lichaam, tot traagheid en tot radicale keuzes op vlak van zelfzorg.
Bovendien wordt onze generatie aangemaand om creatief te blijven in hoe we ons nog lang tot nut kunnen maken op de arbeidsmarkt.
Dat wordt dus doseren,
pacen en toch ook nog leaden.
Traag en gestaag,
levenswijsheid en ervaringsdeskundigheid delen met welke generatie dan ook.
Misschien is dat net de kracht van onze generatie:
appreciatie voor traagheid en eenvoud,
aandacht en eerbied voor de simpele schoonheid van de wereld die ons nog rest,
oog voor de essentie.
Dat wandelen zal ik nooit beu worden.
Een dag geen boom gezien, is een dag niet geleefd.
Zelfs al zijn het al maanden altijd dezelfde bomen.
En als er wat meer energie is, moet ik langs het water.
Zelfs al is dat al maanden altijd hetzelfde water.
Leven gebeurt hier en nu.
