30/08/2019
Ik werd 'MAMAGER':
WAAROM ik doe wat ik doe...
Hoewel ik nog niet de leeftijd bereikt heb voor een carrièreswitch of een vroegtijdige midlifecrisis,
veranderde ik mijn professioneel leven als thuisverpleegkundige per 1 januari 2018 drastisch.
Niet omdat ik het gehad had met thuisverpleging of zo, want ik blijf het een van de mooiste beroepen vinden die er bestaan!
En al zeker niet omdat ik de patiënten(bezoeken) beu was!
Maar de praktijk groeide half 2017 enorm.
Dus ik kreeg meer administratief en coördinerend werk bovenop de patiëntenbezoeken, zo goed als 7/7.
Ik kreeg voor mezelf meer en meer het gevoel dat ik moest kiezen wilde ik het als perfectionistje 100% goed kunnen (blijven) doen.
Het ten rade gaan bij enkele vertrouwelingen gaf mij geen antwoord over welke keuze ik nu het beste maakte.
Eigenlijk vonden zij wel dat ik beide heel goed deed,
en dus eigenlijk niet per sé moest kiezen,
maar het voelde voor mezelf niet zo...
Want hoewel ik op en top vrouw ben,
pas ik liever voor multitasken 😉
Liever focussen op 1 iets, dan meerdere dingen half..
Zo blijf ik mezelf comfortabel trouw.
Dus ik ging voor en tegens tegenover mekaar afwegen.
Coördinerend/Administratief werk tegenover verder dagdagelijkse patiëntenbezoeken.
Alweer gelijkopgaand, met voor- en nadelen voor beide keuzemogelijkheden 😔
Dus ik ging voor de veilige optie en besloot om mij tijdelijk, 'op proef' te focussen op de coördinerende-administratieve rol.
Anderhalf jaar later heb ik me ontpopt tot een ware 'Mamager', een zalig woordje dat ik gestolen heb van een onze voorzitter van de Stilettoos afgelopen weekend.
Eigenlijk omschrijft dat nog het beste wat ik nu doe.
Ik kan mij nu volledig focussen op mijn rol als praktijkcoördinator van de verpleegpraktijk,
EN
dat kan van thuisuit, op uren dat de kinderen er toch niet zijn.
Want de kinderen worden veel te snel groter (een cliché dat o zo waar is) en ik wil er absoluut zoveel mogelijk voor hen zijn.
Ik heb mijn werk-privébalans dus vrij goed in evenwicht nu.
En dat voelt zalig.
Initiële schuldgevoelens tegenover patiënten heb ik ondertussen niet meer.
Omdat zowel de patiënten als de verpleegkundigen weten dat ze gelijk wanneer op mij kunnen rekenen.
Ik ben als 'mamager' rustiger geworden.
De betere kwaliteit compenseert de verminderde kwantiteit van de patiëntenbezoeken.
Alleen maar winnaars dus.
De enige reden waarom ik 'praktijkcoördinator' niet vervang door 'mamager' in mijn emailhandtekening,
is omdat mensen die de achtergrond van deze term niet kennen,
dan waarschijnlijk gaan denken dat ik nu een kinderopvang run🤣🙃🤩😆.
