05/02/2026
Hechting is niet iets dat je alleen bij kinderen tegenkomt. Je ziet het elke dag bij volwassenen.
- In de man die alles perfect kan uitleggen, maar niets durft voelen.
- In de vrouw die bij de minste spanning ontploft, en daarna zelf schrikt van wat er gebeurde.
- In de cliënt die blijft praten, precies wanneer het stil dreigt te worden.
Ik heb dat vaak gezien. Eerst in de gevangenis van Brugge, later opnieuw in mijn eigen praktijk. Dossiers met zware woorden, een lange voorgeschiedenis, veel pogingen van veel goeie collega’s. En toch dat gevoel: we doen van alles, maar we raken niet aan wat er echt speelt.
Lang heb ik gewerkt met termen die klopten op papier. 'Onveilige hechting', 'complex trauma', 'desorganisatie'. Maar in het gesprek zelf gaf het mij niet altijd richting. Het zei mij niet wat ik nu moest doen of laten.
Wat voor mij het verschil maakte, was trager kijken naar wat er concreet gebeurt. Minder invullen. Meer zien.
En de vraag: wat probeert dit gedrag veilig te houden?
Ik schreef er een persoonlijk blog over op onze website. Over vastlopen, over kleine verschuivingen die wél tellen, en over hoe het DMM mij woorden gaf voor wat ik al jaren zag gebeuren.
👉De link naar het blogbericht staat in de eerste comment
Als je zelf met volwassenen werkt en soms voelt dat je “alles geprobeerd” hebt, dan ga je dit herkennen.