24/03/2026
In bepaalde culturen krijgen pas bevallen mama’s 40 dagen om volledig rust te nemen na de bevalling. Tijdens deze periode van 40 dagen worden de pas bevallen dames ondersteund door familie en vrienden die de dagdagelijkse taken (huishouden, maaltijden bereiden, zorg voor oudere kinderen,….) overnemen om de kersverse moeder optimale rust te bezorgen en voldoende tijd te geven om samen met haar baby te cocoonen. Wanneer ik deze traditie bespreek met dames die op mijn diensten beroep doen rond deze periode, krijg ik meestal alleen maar vreemde blikken. De reacties variëren van ongeloof tot uitingen van 'was dat hier ook maar zo'.
Hier in het Westen, wordt verwacht van pas bevallen vrouwen dat ze vrijwel onmiddellijk opnieuw het leven opnemen, alsof de zwangerschap en de bevalling er nooit zijn geweest, sterker nog, bij de pas bevallen vrouwen, leeft zelfs de overtuiging dat dit ook gewoon zo hoort. Boodschappen worden gedaan, het huishouden wordt gerund, kinderen worden naar school gebracht en opgehaald, bezoek wordt geëntertaind …. waarbij eigen noden volledig aan de kant worden geschoven.
Het lichaam, krijgt onvoldoende tijd om te landen, te herstellen en terug aan kracht te winnen. Vele vrouwen gaan dan ook aan de signalen van hun lichaam voorbij, om te kunnen voldoen aan de maatschappelijke verwachting dat ze ‘superwoman’ moet zijn.
Het altijd maar ‘voort doen’, eist bij elke vrouw echter een ongelooflijke tol. Als het lichaam niet de signalen geeft, ondervind het welbevinden en de algemene geestelijke staat van de vrouw behoorlijk wat klappen. Dan nog wordt er door de meeste mama’s verder gewroet om alle ballen in de lucht te houden. Hulp vragen of aanvaarden is bij de meeste vrouwen dan ook een ‘behoorlijk dingetje’, want “we moeten het toch zelf kunnen”, is de algemene overtuiging, ik hoor het hen te vaak zeggen.
Het absoluut idiote systeem in België dat aangaande de periode van moederrust wordt gehanteerd, helpt natuurlijk ook niet aan de situatie. Tegen de tijd dat vrouwen min of meer wat kunnen ‘landen’ in hun nieuwe rol en alle ongemakken bij de kersverse baby een beetje aan het verzachten zijn, wordt alweer verwacht dat ze naast de taken van zorg voor de kinderen, het huishouden,….ze ook nog eens hun taak als werknemer terug opnemen... (Dan maar te zwijgen over de impact op de baby, als deze na een luttele 15 weken ‘gedropt’ moet worden bij wildvreemden in een vreemde omgeving vol prikkels en vaak onvoldoende rust en aandacht voor individuele noden. Maar dat wordt misschien een andere post. =) Voor alle duidelijkheid, ik heb respect voor onthaalmoeders en crèches die vanuit de juiste energie en met volle aandacht en liefde hun werk doen, die hierbij creatief durven om te springen met alle opgedrongen regeltjes die vaak heel weinig met het welbevinden van baby's te maken hebben. Maar het feit blijft dat baby’s veel te jong worden onttrokken aan hun stabiele en veilige basis die hun mama is.)
‘It takes a village to raise a child’, is een bekende uitspraak die wordt gedaan. ‘The village’, is al lang geen realiteit meer, zeker niet hier in het Westen. Vrouwen voelen zich vaak eenzaam, alleen in de periode na de bevalling, durven vaak ook niet uitspreken wat ze werkelijk voelen laat staan uitspreken hoe zwaar de dagen soms wel doorwegen… Ze ploeteren verder, vaak ten koste van henzelf, met alle mogelijke gevolgen van dien.
Voel je vrij om hieronder te reageren, hoe was deze periode voor jou? Wat had je graag anders gezien? Wat ontbrak er voor jou? Wat had jij graag gehad dat er niet was? Ik ben ervan overtuigd dat veel vrouwen hierin erkenning kunnen vinden en hopelijk het idee van altijd maar ‘verder moeten’ een beetje kunnen loslaten om plaats te maken voor welverdiende rust zonder zich daarover schuldig te moeten voelen.
