Peter Claes / CNVC-Training & Therapy

22/12/2025

Vandaag woonde ik de begrafenis bij van Clay.
Vader. Zoon. Broer. Neef.

De basiliek was afgeladen vol.
Vrienden. Familie. Mensen die hem graag zagen.
Niemand had het zien aankomen.

Clay was de grapjas. De helper. De positieve noot.
Degene die nooit klaagde.
Degene die altijd doorging.

En net daarom schrijf ik dit.

Want dit is geen alleenstaand verhaal.
Dit is een pijnlijk herkenbaar patroon.
Dat van mannen die lijden zonder woorden.
Die breken zonder lawaai.
Die niemand willen belasten.

We hebben mannen geleerd sterk te zijn.
Maar niet hoe ze mogen wankelen.
We hebben hen geleerd oplossingen te zoeken.
Maar niet hoe ze hulp mogen vragen.

De epidemie van eenzame mannen is geen metafoor.
Ze zit in onze gezinnen.
In onze vriendengroepen.
In onze bedrijven.

Als therapeut zie ik het te vaak:
pas wanneer het lichaam of de geest het begeeft,
wordt zichtbaar hoeveel er al te lang gedragen werd.

Dit is geen oproep tot schuld.
Clay vroeg daar expliciet niet om.

Dit is een oproep tot aandacht.
Tot echte vragen.
Tot ruimte waar stilte ook iets mag zeggen.

En vooral:
tot het normaliseren van kwetsbaarheid bij mannen,
vóór het te laat is.

Rust zacht, Clay.

At times, it can be obvious when someone is struggling to cope. But sometimes the signs are harder to spot. Check in on those around you. ...

09/11/2025

💡 Empathie is geen “meevoelen”

Het is luisteren. Echt luisteren. Zonder oordeel. Zonder advies. Zonder jezelf ertussen te plaatsen.

Zes jaar lang heb ik geleerd wat echte empathie betekent – en nog elke dag oefen ik het. Want empathie is geen zwakte. Het is moed. Het is verbinding.

💬 Wil je weten hoe luisteren de wereld verandert?

Lees mijn nieuwste blog:

Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat empathie beperkend is. Of dat het iets politiek geïnspireerds is. En eerlijk? Dat maakt me kwaad.

05/09/2025

FEAR IS SAFE

(Read this twice if it feels impossible.)

You won’t find “safety”
by hiding from life.
You won’t find peace
by pleasing everyone.
You won’t find freedom
by shrinking yourself down
to fit in.

Real safety
is stepping forward
with the fear.

It’s speaking the truth
while your voice trembles.
(Don’t wait for it to steady.)

It’s taking the step
while your knees shake.
(Don’t wait for their stillness.)

Risk being disliked.
Risk being misunderstood.
Slighted. Hated.

Risk failing.

And discover:
you’re still alive.
Still loved.
Still whole.
Still here.
Still vibrating with aliveness.

Fear is proof you’re alive.

Let your pounding heart
be your teacher.

Jeff Foster (www.lifewithoutacentre.com)
Image: Hans Op de Beeck

25/08/2025

Fallait que je le partage...

La paix durable ne naîtra jamais de l’activisme violent. Seuls le dialogue et l’empathie permettent une véritable connexion.

07/08/2025

Deux repas, faits avec exactement les mêmes ingrédients.
L’un est brûlé après une heure à 900°F.
L’autre est parfaitement cuit après trois heures à 300°F.
Même point de départ, résultat complètement différent.
Un rappel clair : la croissance ne vient pas en accélérant, mais en respectant le bon rythme.
On vit dans un monde obsédé par la vitesse, la performance, la "grind"...
Mais la vérité, c’est que les choses les plus profondes — la guérison, la réussite, la maîtrise d’un art — prennent du temps.
Alors si tu trouves que ton chemin est lent en ce moment, ne panique pas.
Tu n’es pas en re**rd.
Tu es juste en train de cuisiner quelque chose d’exceptionnel… à feu doux.
P.S.: et pour les psyco-rigides qui vont calculer la température F en C…non, il n’existe pas de four de cuisine qui peut aller jusqu’à 480 degrés Celsius…🤨🤣

10/07/2025

When Milarepa was deep in his meditation practice, he lived alone in a small rocky cave. One day, after wandering in the mountains gathering food, he came back and found his cave filled with demons. They were horrible, ugly, frightening creatures — squatting everywhere, growling, laughing at him.

At first, Milarepa tried to teach them the Dharma. He sat calmly and spoke of impermanence, of emptiness, of compassion. But the demons only laughed louder, mocking him.

Next, Milarepa grew angry. He shouted at them, demanded they leave. He tried to scare them away. But the more he fought, the more solid and powerful the demons became, as if they were feeding off his fear and anger.

Realizing his efforts were useless, Milarepa paused. He remembered the true essence of his practice — not fighting with appearances, not clinging to fear or pride. So he softened. He sat down and said gently, “I accept you. You may stay if you wish. This cave is big enough for all of us.” Hearing this, many of the demons disappeared instantly, like mist touched by the morning sun.

But one demon remained. The biggest one, the most terrifying, its mouth open wide, dripping with blood. It seemed it would devour him whole.

Milarepa felt a deep surge of fear rise up — but he did not run. Instead, he walked straight toward the demon. He bowed low and placed his head inside the demon’s mouth, offering himself completely. “If you wish to eat me,” he said, “then eat me.”

In that moment of total surrender, without a trace of resistance or fear, the final demon vanished into nothingness.

28/05/2025

J’étais à un événement Pride — un de ces lieux où l’amour, la liberté et l’identité se célèbrent. Où chacun peut être soi-même. Où la fête et la vulnérabilité vont de pair.

21/05/2025

Tijdens een Pride-evenement — een plek die bedoeld is om liefde, vrijheid en identiteit te vieren — werd de viering verstoord door een groep pro-Palestijnse betogers. Op een bepaald moment werden er flessen naar de DJ gegooid. Ik was geschokt. En woedend. Zonder nadenken kwam ik in verzet, insti...

15/05/2025

🕊️ Trouw blijven aan jezelf. Ook als het (heel) moeilijk wordt.

Binnenkort start ik met mijn eigen trainingen in Geweldloze Communicatie (GC/NVC).
En ik merk: hoe dichter die start komt, hoe meer ik zie hoe hard de wereld nood heeft aan deze manier van in het leven staan.
Vandaag raakte dit korte filmpje me diep.

Moedig.
Krachtig.
Baldadig.

Voor mij is dit precies waar Geweldloze Communicatie over gaat.
Niet meegaan in de druk om te kiezen voor ‘wij tegen zij’.
Niet zwijgen of toegeven aan de roep om veroordeling en het creëren van een vijandbeeld, maar in plaats daarvan: verbonden blijven met jezelf, met de ander en met wat jij belangrijk vindt.
Voor mij is dat intern leiderschap.

De moed om te voelen wat er in je leeft.
De helderheid om dat uit te spreken, zonder de ander te ontmenselijken.
De kracht om zacht te blijven, zelfs als de buitenwereld roept om hardheid.
Met GC leer ik mensen (en mezelf!) hoe we van daaruit kunnen leven, spreken, luisteren en leiden.

Niet perfect. Soms pokkemoeilijk. Wel bewust.
Vanuit verbinding met onszelf én de ander.
En dat is wat ik binnenkort met veel goesting ga delen als trainer.

Indian boy rattles reporter 'Everyone has a right to live' Indian Muslim boy tells a journalist that...

13/04/2025

Soms proberen we andermans verdriet te dragen. Maar dat is een illusie.
De enige manier om bij de ander te zijn is om te leren ons eigen verdriet te dragen, met geduld, met zachtheid.
En zo steeds sterker worden om te blijven staan als de ander het even niet meer ziet zitten.

14/02/2025

Ariana Bazan, professor klinische psychologie aan de ULB schreef een mooie zin gisteren in De Standaard:
"Op een gekke manier denken we soms dat we het leven kunnen verlaten alsof we er nooit geweest zijn of dat we er pas mogen zijn als we iets bijbrengen of als we niet te veel op anderen wegen. Maar de waarheid is dat al wie er nu eenmaal is, een onvervangbare plaats heeft tussen alle anderen en onherroepelijk deel uitmaakt van die anderen, en dat wie weggaat, een gapende pijnlijke leegte achterlaat. Toch twijfelen we makkelijk aan die evidentie."

Dat mensen recht op leven voor henzelf koppelen aan verdienste: ben ik nuttig, waardevol, mooi, zinvol genoeg, vertelt hoezeer de mensheid is doordrongen geraakt van zaken als nut of transactionaliteit (voor wat hoort wat). Ergens langs de weg zijn we van een schitterend ongeluk, de onwaarschijnlijke nazaten van een kosmische explosie, geworden tot wezens met hoofden vol van verhalende constructies die ons tot slaaf maken van een bepaald ethos, in die mate dat velen twijfelen of ze een recht van bestaan hebben of recht hebben om graag te worden gezien.

Maar het is niet de samenleving die je het leven schonk. Het is het wonderlijke, amorele, universum dat je in de wereld bracht. En je bent het niks verschuldigd. En de anderen zijn het ook niets verschuldigd. Dat besef moet ons, wars van alle verhalen, elkaars wonderlijkheid en kwetsbaarheid doen inzien en die laten beminnen. Met een fundament van onvoorwaardelijkheid.

Op dezelfde pagina's heeft Tineke Beeckman het over het polariserende vermogen van de publieke vernedering. Over hoe kritiek krijgen op sociale media, cancellen, haat... mensen radicaliseert.

In wezen zijn het twee kanten van dezelfde medaille: mensen hongeren naar goedkeuring, warme aandacht en liefde. Maar als je het omgekeerde oogst kan uit dat trauma ook ressentiment groeien, woede en revanche. Het is de bron voor extremisme, het gevoel wraak op de samenleving of een stuk daarvan te verdienen. Wie de "Apprenctice" zag over Trump in zijn jongere jaren, ziet iemand die liefde probeert te verdienen, zich in de rechtbank moet verdedigen en miskend voelt en wiens ressentiment in de harde neo-liberale kapitalistische wereld van het Amerika van de vroege jaren tachtig gevoed wordt. Wie naar Trump kijkt ziet eigenlijk een onvolwassen peuter die hengelt naar liefde, maar die vol zit van trauma's van afwijzing die zijn woede voeden en wiens ressentiment een soort magisch denken behelst. "Als jullie me niet graag zien zal ik tonen wat dat jullie kost."

Shigeru Ishiba, de japanse premier was het tweede staatshoofd dat door Trump werd ontvangen (na Netanyahu). Ze hebben in Japan Trumps psychologie grondig bestudeerd in de weken voor de ontmoeting en door een strategie van stroop aan de baard smeren en genegenheid veinzen in de persoonlijke relatie werd de revanchistische traumarespons van Trump niet getriggerd. Ze kwamen zo uitstekend uit de 'onderhandelingen'. De internationale diplomatie moet de komende jaren dus rekening houden dat er een getraumatiseerd kind aan het hoofd van de tafel zit.

Credits Sammy Roelant

14/01/2025

Something I should remember more often…