31/01/2026
Soms gebeuren er van die kleine momenten in de praktijk…
die je even doen stilstaan, ademen, voelen: ja… hiervoor ben ik dit werk gaan doen.
Afgelopen week had ik iemand op de tafel liggen die al maanden het gevoel had “op te zijn”.
Ze zei:
“Ans, ik voel me alsof ik functioneer… maar niet meer leef.”
Geen extreme klachten.
Geen trauma dat ze kende.
Geen duidelijke oorzaak.
Maar haar lichaam vertelde een ander verhaal:
een gespannen buik, een hoge ademhaling, koude voeten, vastzittende schouders...
het klassieke beeld van iemand die te lang sterk is gebleven.
We begonnen rustig.
Eerst adem, dan zachte aanraking, dan dieper werken op de meridianen die vastzaten.
En terwijl ik bezig was, voelde ik iets verschuiven.
Niet fysiek… maar energetisch.
Ze zei op het einde:
“Dit is de eerste keer in maanden dat mijn hoofd stil is.
Ik wist niet dat ik me zó kon voelen.”
En dan weet ik weer waarom ik dit doe.
Omdat het lichaam altijd spreekt.
Omdat ontspanning geen luxe is , maar een vorm van thuiskomen.
En omdat ik het mooiste werk ter wereld mag doen:
mensen terugbrengen naar zichzelf.
