17/01/2026
Sommige verhalen blijven hangen.
En dit is er zo eentje.
Deze week kwam er een vrouw bij mij langs die jarenlang onder chronische stress leefde.
Ze vertelde haar verhaal… eentje dat me kippenvel gaf.
Ze was enkele maanden geleden gediagnosticeerd met borstkanker.
Alles veranderde op dat moment.
Haar voeding.
Haar levensstijl.
Haar grenzen.
Haar “ik stel mezelf altijd laatst”-patroon.
Ze gooide haar hele leven om.
En na maanden van intens werk aan zichzelf?
Bij de echo was geen kanker meer terug te vinden.
Zelf de artsen stonden versteld.
“Het zal waarschijnlijk wel terugkomen,” zeiden ze. Maar zij voelde dat ze iets in zichzelf had aangeraakt wat sterker was dan angst.
En toch… had ze moeite met ontspannen.
“Mijn hoofd staat nooit stil. Ik kan het niet stil krijgen,” zei ze.
“Maar aanraking… daar gedij ik goed bij.”
Ik werkte op de Shen, ontspanning van het zenuwstelsel, een aantal acupunctuurpunten die rust brengen in het hart en de geest.
Langzaam zag ik haar zakken in haar lichaam.
Loslaten.
Voelen.
Na de sessie zei ze:
“Ans… ik heb nog nooit zo’n massage gehad. Dit was precies thuiskomen.”
En ik voelde zelf ook dankbaarheid.
Dat ik haar een stukje zachtheid mocht geven.
Dat haar lichaam, dat zoveel heeft gedragen, weer even mocht ademen.
Dat ze zich weer kon voelen.
