Weer meer veerkracht

11/03/2026

Ken je dat gevoel?
Alsof er iets in je keel blijft hangen.
Een kriebel. Een druk op je borst. Alsof je iets moet ophoesten.
Alsof er iets naar buiten wil dat je lang hebt ingeslikt.
Woorden die we temperen.
Emoties die we binnenhouden.
Omdat we zacht willen blijven. Begripvol. Verbindend.

Vorige week voelde ik dit heel sterk. Alsof ergens diep vanbinnen een oerkreet de uitgang zocht. Boosheid die nog niet helemaal geuit was. Patronen, overtuigingen en gedrag dat doorheen de jaren vanzelf-sprekend zijn geworden, haperen, schreeuwen om aandacht, willen en kunnen niet langer meer vanzelfsprekend zijn.
We merken dat ook op collectief vlak. Wat niet meer werkt of klopt, toont zich.

Onze stem is meer dan woorden.
Ze draagt onze gevoelens, onze waarheid, onze energie. Soms blijft die energie ergens vastzitten. Terwijl ze eigenlijk wil stromen.

Zoals bloesems die verschijnen aan een tak.
Niet omdat ze moeten. Maar omdat de tijd rijp is. Omdat het niet tegen te houden valt, omdat het vanzelfsprekend is.

Misschien zit er ook in jou een klank die gehoord wil worden?

Op zondag 22 maart om 15u ontvangen we Amber Haddad bij Link voor een verbindende zangworkshop.

In deze workshop zingen we samen op een luchtige en speelse manier. Amber nodigt je uit om de pure kracht en grootsheid die in ieders stem aanwezig is — ja, ook in die van jou — naar buiten te laten komen. Iedereen gaat op zijn eigen tempo en in alle veiligheid op verkenning.

Amber is een Belgisch-Libanese zangeres, stemcoach en sound release facilitator. Naast haar muzikale werk verweeft ze stemwerk met ademhaling en energetisch werk, vanuit de overtuiging dat emoties en spanningen zich op de stem kunnen vastzetten — en ook weer losgemaakt kunnen worden.
Nieuwsgierig? Neem zeker een kijkje op haar website:
https://www.amberhaddad.com/

Praktisch
- Zondag 22 maart om 15u bij
- Deuren open vanaf 14u30
- Kostprijs: 20 euro (cash ter plaatse)
- Inschrijven via: info@linkvzw.be

03/03/2026

Klinkt dat als muziek in de oren? -

De vogeltjes floten me wakker vanmorgen... Nu de lente zich stilletjes aandient, voel ik hoe er weer beweging komt, als een zachte, voorzichtige herademing, na een winter van verstilling, zorgen thuis en minder werken. Zoals knoppen aan de bomen die niet forceren, maar vanzelf openvouwen wanneer he...

20/02/2026

Terwijl er hier sneeuw viel wapperden onze haren in de wind.
We trokken er na lange tijd nog eens met z'n twee op uit, richting Malta.

Zonder concreet plan, zonder agenda. Zonder zorgen voor of over kinderen.
Even uit die zorgende rol. Alleen de zorgen voor onszelf en elkaar.

Ruimte. Tijd. Aandacht. Stilte. Geen afleiding. Geen ruis. Geen werk. De essentie.

We reden met een e-bike langs de kliffen.
Ik jubelde van plezier tijdens de afdalingen. Vrij. Licht. Levend.

Ik lees momenteel het boek 'Als vrouwen de aarde dragen'. Zowel het boek als de rijke geschiedenis van Malta brachten me naar verhalen, godinnen, oude tempelculturen, de kern, de bron, (weder)geboorte, de baarmoeder, het cyclische, de zonnewendes, de zon, de zee, de wind, oerkracht, diepte, geven, dragen.

En terwijl we er waren voelde ik ook hoe belangrijk het is om te mogen ontvangen, leunen, rusten, je gedragen mogen voelen. Door de aarde, mezelf, de stilte, Johan,...
Het zorgde voor een terugkeer. Naar mezelf, naar elkaar, naar mijn speelsheid, naar de kern.

Herbronnen hoeft niet groots te zijn. Soms is het simpelweg ruimte maken om weer te voelen wat essentieel is.

Exact wat we volgende week gaan doen tijdens de groepstrajecten rond veerkracht en ademhaling!

En jij? Wanneer voel jij dat je gedragen wordt? Lukt het om je te laten dragen? Wat gebeurt er in je lichaam als je je een tikkeltje meer laat dragen?

08/02/2026

Soundos en Bart Schols maakten iets pijnlijk duidelijk.
Het raakt een snaar én terecht. Het brengt een thema naar voor dat leeft, dat gehoord dient te worden, dat aandacht vraagt en in het groter geheel opnieuw in balans mag komen.

In elk conflict - in onszelf of tussen mensen - speelt telkens dezelfde vraag:
Is het veilig genoeg om te verzachten?

Wanneer veiligheid ontbreekt, schakelen we vaak over op overlevingsstrategieën. Onze gekwetste delen nemen het stuur over en daar hebben we meestal ook snel een oordeel over.

Ons gekwetste mannelijke deel kan rigide worden, zich afsluiten of koude logica gebruiken om gevoelens weg te duwen.
Het is de rots die langzaam een muur werd.

Ons gekwetste vrouwelijke deel kan zich overweldigd en onveilig voelen en reageren vanuit angst, woede of machteloosheid.
Het is de rivier die buiten haar oevers treedt, storm, wanneer er geen bedding meer is.

Wat we dan zien, is een intense dans tussen twee fundamentele krachten die uit balans raakten: mannelijke energie die structuur brengt, en vrouwelijke energie die beweging en stroom geeft.

Laat alle strijd en aandacht dat het thema nu krijgt een uitnodiging zijn tot meer erkenning, begrip én veiligheid voor de twee kanten. Want uiteindelijk hebben we elkaar nodig.

Mannelijke energie ondersteunt wanneer ze de moed heeft om stil te blijven staan, de emotie van de ander te verdragen zonder weg te kijken. Wanneer ze een stabiele aanwezigheid kan zijn, zonder meteen veroordeeld te worden.

Vrouwelijke energie ondersteunt wanneer ze durft uit te spreken wat nodig is om te kunnen landen en vertrouwen. Wanneer ze gehoord wordt en aanwezigheid mag ervaren, zonder dat alles meteen opgelost moet worden.

Pas wanneer de rots stevig aanwezig is, kan de rivier vrij stromen. Dat is binnen elk individu zo en ook daarbuiten.
We hebben elkaar niet nodig om gelijk te krijgen, maar om elkaars veiligheid mee te bewaken.

Misschien begint balans precies daar, waar we niet langer tegenover elkaar staan, maar veilig naast elkaar leren staan.

Herkenbaar?

01/02/2026

Heb jij het licht gemist?
Heb jij ook een licht-verlangen?

De voorbije week, bij het opstarten van twee nieuwe groepen, betrapte ik mezelf erop hoe mijn zenuwstelsel reageert op donkerte, op zwaarte.
Uiteraard mag zwaarte, donkerte, emotie er zijn. En doet het goed om te ventileren, het uit te spreken, te verbinden.
Ons zenuwstelsel is van nature gericht op wat bedreigend en zwaar voelt, een oud, overlevingsmechanisme om ons te beschermen. Ervaringen van spanning, verdriet of angst nestelen zich diep in ons celgeheugen.

Ik coupeerde de donkerte, gaf een grens aan. Omdat we hoe donker ook, altijd kunnen kiezen voor het licht, voor beweging.
Elke ervaring van warmte, veiligheid, verbinding of hoop laat eveneens een spoor na. Hoe vaker we die momenten bewust toelaten, hoe meer ons systeem ontdekt dat het niet alleen op donker hoeft af te stemmen, dat we erdoor kunnen bewegen en er niet in hoeven blijven hangen.

We kunnen kiezen voor datgene wat energie geeft, om te blijven zien wat er ondanks alles nog wél is. Om ons te richten op datgene waar we naar verlangen, waar we naartoe willen, ook al weten we nog niet of en hoe we er geraken.

Met Lichtmis of Imbolc staan we op een kantelpunt in het jaar. De dagen worden langzaam langer, het licht vindt voorzichtig zijn weg terug. We hoeven niet te wachten tot het volle licht er is, we kunnen dagelijks kleine lichtpuntjes herkennen en beschermen.

En, hoe donker het soms ook lijkt, het licht is nooit weg.
Misschien even uit het zicht.

Waar wil jij je op richten?
Naar wat heb jij een licht-verlangen?

24/01/2026

Ik heb 'mijn tarief' verhoogd begin januari.
Een praktische beslissing als zelfstandige, die al een tijdje gestaafd werd door de beroepsvereniging, VVKP.

Maar eerlijk. Binnen in mij brengt het veel in beweging.

Want de kloof wordt nog groter.
4 euro of 11 euro voor sommigen die ik kan meenemen in de conventie, maar een beperkt aantal uren per week. De overheid past bij en zo kom je op 91,13 euro.
90 euro vraag ik nu, aan de meerderheid van de cliënten die ik zie.

Het is gezondheidszorg.
Mag ik dit wel vragen? Is het dat wel waard? Geef ik wel genoeg?
Vele sessies met cliënten gaan over (zelf)vertrouwen en eigenwaarde.
Waarom blijven wij met vele collega's werken aan een tarief waar we eigenlijk niet van kunnen leven?

2,5 euro voor een groepssessie, via de conventie. Zelfs een brood kost meer...
Terwijl er zoveel werk, tijd, kennis, opleiding, voorbereiding in de trajecten kruipt en het in de kern veel meer waard is dan wat we ervoor krijgen.

En dan kom ik bij de bredere vraag:
Hoe strookt dit beleid met de realiteit op het terrein?
Willen we geestelijke gezondheidszorg toegankelijk houden, maar tegelijk verwachten dat hulpverleners structureel onder hun waarde werken?
Worden psychologen, therapeuten, goede coaches vandaag écht naar waarde geschat?

Vragen die volgens mij veel collega’s herkennen, maar die zelden hardop worden uitgesproken.

Wat ik intussen opmerk tijdens de individuele sessies, is hartverwarmend.
Cliënten vullen hun sessies bewuster in, gaan sneller naar de kern. De sessie wordt waardevoller. Er wordt gerichter, dieper gewerkt en gevoeld.
Niet omdat het “moet”, maar omdat wat echt waarde heeft, aandacht krijgt.

Therapie of een groep blijft een investering, in jezelf. Of je nu 4, 11 of 90 euro betaalt.
In stilstaan waar je anders blijft doorgaan. In voelen waar je anders overheen leeft.
In woorden geven aan en beweging brengen in dat wat al te lang vastzit in je lichaam en hoofd.

Deze prijsverhoging doet me nadenken over geld én (eigen)waarde.
Over wat ik breng als therapeut: ervaring, aanwezigheid, veiligheid, verdieping.
En over de waarde, kracht en verantwoordelijkheid van de cliënt.
Laat ons onszelf samen verder naar waarde schatten!

09/01/2026

Graag deel ik het filmpje van Link - https://linkvzw.be/ waarin we een beeld schetsen van deze mooie plek die nog volop in ontwikkeling is.

Een plek voor verbinding & transformatie in Wolvertem/Meise waar ik vorig jaar in januari van start ging samen met Nadia Porton https://i-dragonfly.be/ en Peter Menten.

Kijk zeker eens op de website voor de kalender.
Als je graag op de hoogte blijft via de nieuwsbrief kan je je aan ons link-en via https://mailchi.mp/4e95907afea4/schrijf-je-in-voor-de-nieuwsbrief

Graag tot binnenkort!

31/12/2025

Op naar 2026!

29/12/2025

Bevroren water. Kunstig stil.

Alsof het een herinnering in zich draagt.
Alsof het iets bewaart dat nog niet kan stromen.

Ons zenuwstelsel werkt ook zo.
Wat zich afsluit, verdooft of verstilt, doet dat niet uit zwakte, maar uit zelfbescherming. Om zo weinig mogelijk op te vallen, om pijn en overweldiging te verminderen, om energie te sparen tot het weer veilig is.

En precies daar, onder de ijzige lagen, blijven warmte en veerkracht aanwezig.
Daar zit het vermogen om te blijven afstemmen. Te luisteren. Te helen.

In therapie kijken we niet naar het ijs om het te breken.
We kijken met zachtheid en mildheid, om te begrijpen welke warmte het ooit nodig had/heeft. We gaan opnieuw voor stroming, op een tempo dat veilig voelt.

2025 vroeg van mij een nieuwe start.
Een nieuwe werkplek bij Linkk. Verkennen en ontdekken.
Eigen grenzen tegenkomen, minder 'redden', me minder moeien, anderen meer in hun verantwoordelijkheid laten.
Vertragen. Een nieuw evenwicht zoeken. Balanceren.

Voor 2026 voel ik een uitnodiging om verder te groeien.
Niet sneller. Wel echter. Met ruimte voor wat wil ontdooien en vertrouwen in wat al leeft vanbinnen.

En jij?
Welke stukjes zijn bevroren geraakt en welke functie hebben ze?
Waar wil je terug zachtjes meer stroming en warmte naartoe brengen?

Fijn eindejaar!

23/12/2025

23/12/2025

Ademen, het gaat meestal als vanzelf.
En toch is het zoveel meer dan lucht in- en uitlaten.

Je adem is een rechtstreekse ingangspoort naar je zenuwstelsel, je emoties en je lichaam. Elke ademhaling is een kans om opnieuw te beginnen.

Het kan je helpen om te vertragen, los te laten wat zwaar aanvoelt en ruimte maken voor lichtheid, rust, energie.

Samen met Katja Van Loeij van Studio-Zijn ontwikkelde ik een vijfdelige ademtraject - Hé hé, dat lucht op! Op woensdag 28 januari gaan we van start, telkens op woensdagen tussen 9u30 en 11u.

Doorheen 5 sessies gebruiken we onze ademhaling als gids om samen te her-ademen, her-kennen, her-bronnen, her-stellen en her-leven.

Meer info: katja@studio-zijn.be of liesbeth@weermeerveerkracht.com

01/11/2025

De sluier tussen licht en donker is dun deze dagen.
Tussen wat was en wat nog mag komen.
Tussen leven en dood, vasthouden en vrijgeven.

Halloween, Allerheiligen, Samhain (het oude Keltische nieuwjaar).
Het markeert de overgang naar de donkere helft van het jaar.
De natuur keert naar binnen. Wat boven de grond verdwijnt, leeft verder in de diepte.
In stilte, in rust, in het onzichtbare ritme van herstel.

Misschien voel jij dat ook. Een verlangen om te vertragen.
Om te rouwen om wie of wat je moe(s)t lossen.
Niet enkel mensen, maar ook oude stukjes of versies van jezelf.
Patronen, verhalen, dromen, verwachtingen.

Rouw is geen einde.
Het is een doorgang.
Een adem tussen wat voorbij is en wat geboren wil worden.

Mogen deze dagen je uitnodigen om te verzachten,
om stil te worden bij wat is, om je te verwarmen aan het vuur buiten en binnenin jezelf. Een herinnering dat ook in het donker iets nieuw groeit. Onzichtbaar misschien, maar voelbaar aanwezig.

🕯️🔥