22/01/2026
Ik ga niet speculeren over de privésituatie van bekende mensen. Niet omdat ik mijn mening niet durf geven, wel omdat ik als hulpverlener geen context heb, en omdat publieke relaties geen publiek eigendom zijn. Wat ik wél kan doen, is het fenomeen benoemen dat ik elke week in mijn praktijk zie, en dat social media vaak tot karikatuur reduceert.
Contactbreuk tussen ouder en kind is zelden één beslissing op één dag. Meestal is het een proces. Het groeit uit teleurstelling, misverstanden, herhaalde botsingen, gemiste herstelmomenten, en soms ook uit echte onveiligheid.
En bijna altijd gaat het gepaard met pijnlijk verlies, aan beide kanten.
Ik zie ouders die achterblijven met een g*t in hun leven, en kinderen of jongvolwassenen die achterblijven met een g*t in hun binnenwereld.
Twee waarheden kunnen tegelijk bestaan.
Wat ik moeilijk vind aan online discussies, is hoe snel we “kampen” maken. Team ouder, team kind.
Alsof er maar één verhaal mogelijk is.
Alsof er één schuldige moet zijn.
Alsof de pijn pas echt is als de andere kant ongelijk krijgt.
Dat is menselijk, ons brein houdt van helderheid.
Alleen, families werken zelden in zwart wit.
Twee soorten lijden die ik vaak zie:
1) Bij ouders die het contact verliezen:
Er is rouw, vaak rauw en schaamtevol. Er is machteloosheid. Er is het onverdraaglijke gevoel dat je kind leeft, maar buiten bereik is. Dat is een verlieservaring die zich niet gedraagt als “klassieke rouw”. Er is geen afscheid, geen ritueel, geen duidelijk einde.
Het is loodzwaar omdat het zenuwstelsel blijft zoeken naar herstel. Elke verjaardag, elke vakantie, elk bericht dat niet komt, voelt als opnieuw vallen. Veel ouders blijven tegelijk hopen en instorten. Die combinatie vreet energie.
2) Bij kinderen of (jong)volwassenen die afstand nemen:
Ik zie vaak geen triomf, maar een poging tot ademhalen.
Soms is het afstand nemen een grens die laat komt, na jaren van spanning, druk, emotionele onbeschikbaarheid, of het gevoel dat hun “nee” niet telt.
Soms is het een manier om loyaal te blijven aan één ouder in een context van conflict.
Soms is het een strategie om innerlijke chaos te dempen.
Ook dat is verlies, want een kind dat verbreekt, verliest niet alleen een ouder. Het verliest ook een stuk van zijn eigen geschiedenis, identiteit, familieverhaal. Zelfs wanneer afstand nemen nodig is, kan het nog altijd pijn doen.
Ambigue rouw aan beide kanten is echt.
Het is geen toneel. En het is niet “minder erg” omdat iemand het zelf gekozen heeft, of omdat iemand volwassen is.
Het blijft een breuk in verbondenheid.
Ik wil hier voorzichtig en eerlijk zijn, omdat nuance belangrijk is.
Soms is contactbreuk beschermend. Er kan sprake zijn van geweld, misbruik, dwingende controle, ernstige grensoverschrijding, verslaving zonder herstel, of chronische emotionele onveiligheid. In die situaties kan afstand nemen een vorm van zelfbescherming zijn. Dan ligt de focus niet op “contact koste wat het kost”, maar op veiligheid, herstel, en verantwoordelijkheid nemen voor schade.
Soms is contactbreuk ook een alarmsignaal van een systeem dat vastgelopen is. Hoogconflictscheidingen, loyaliteitsconflicten, parentificatie, zwart wit denken, impliciete druk, of het langzaam verdwijnen van nuance kunnen ertoe leiden dat een kind één ouder volledig gaat afwijzen om innerlijke spanning te verminderen. Dat is geen “schuld” van het kind. Het is een signaal dat de draagkracht op is, en dat het kind een drastische oplossing zoekt voor een probleem dat te groot voelt.
In de praktijk zie ik dus niet één verhaal.
Ik zie patronen.
En ik zie dat de waarheid meestal complexer is dan het commentaarvakje op sociale media aankan.
Een contactbreuk is bijna nooit alleen “een slechte ouder” of “een ondankbaar kind”. Het is vaak een opeenstapeling van kleine momenten waarin herstel niet lukt. Een ruzie die nooit goedgemaakt wordt. Een kwetsuur die niet erkend wordt. Een grens die te laat komt. Een gesprek dat te snel juridisch wordt. Een ouder die in paniek duwt, en een kind dat daardoor nog harder wegtrekt. Een omgeving die partij kiest. Het systeem reageert, en de afstand groeit.
En dan gebeurt het meest tragische. In de poging om verbinding te redden, worden er dingen gedaan die verbinding net onmogelijk maken. Druk, lange uitleg, bewijsdrang, verwijten, “je moet”, “je zal later wel begrijpen”. Voor het kind voelt dat vaak als onveiligheid. Voor de ouder voelt het als overleven. Beide ervaren stress, en stress versmalt de blik.
Voor ouders die het contact verliezen, ook als je zeker bent van je goede intenties:
Verbinding herstelt zelden via overtuigen. Ze herstelt via veiligheid. Veiligheid in taal, tempo en grenzen. Dat betekent vaak minder woorden en meer consistentie. Geen rechtszaal in je berichten. Geen dossier in je zinnen. Wel een rustige herhaling van drie dingen: ik ben er, ik respecteer jouw grenzen, en mijn deur blijft open.
Voor kinderen of jongvolwassenen die afstand nemen:
Grenzen zijn gezond, zeker wanneer je zenuwstelsel “alarm” blijft slaan. Tegelijk is het waardevol om iemand te hebben die je helpt onderscheiden: ga ik weg uit bescherming, of ga ik weg omdat ik in een loyaliteitsklem zit, of omdat het zwart wit denken mijn stress dempt.
Dat onderscheid is niet bedoeld om je keuze te controleren, wel om je innerlijke vrijheid terug te geven. Een grens is het sterkst als ze helder, sober en congruent is, niet als ze een noodkreet blijft die niemand vertaalt.
Voor de omgeving, en dus ook voor social media:
Als je niets weet, wees voorzichtig. Je kan compassie tonen zonder te veroordelen. Je kan iemand steunen zonder de andere kant te demoniseren. En je kan erkennen dat twee vormen van pijn tegelijk waar kunnen zijn.
Als een verhaal over contactbreuk je hard raakt, is dat vaak omdat het iets aanraakt dat menselijk is: hechting, verlies, loyaliteit, onrecht, schaamte, verlangen naar erkenning.
Probeer dan niet meteen te beslissen wie fout is.
Vraag liever: wat is hier het kwetsbare stuk, aan beide kanten.
Wie probeert te overleven, en hoe.
Waar is veiligheid zoekgeraakt. Waar werd herstel gemist.
Ik geloof dat veel breuken niet beginnen met haat, maar met onmacht. En dat herstel zelden begint met “gelijk krijgen”, maar met een andere houding. Minder druk, meer helderheid. Minder verhaal, meer verantwoordelijkheid. Minder publiek oordeel, meer menselijke voorzichtigheid.
Als er sprake is van geweld of directe onveiligheid, dan is veiligheid altijd prioritair, en dan horen de juiste stappen gezet te worden via bevoegde instanties. Als er geen directe onveiligheid is, maar wel een breuk die groeit, dan is vroeg handelen meestal beter dan wachten tot het systeem verhardt.
Dit is geen oordeel over iemand die ik niet ken.
Dit is een pleidooi voor nuance, omdat ik de prijs zie die gezinnen betalen wanneer we complexiteit vervangen door kampdenken...
Jitske Van de Veire (32) heeft geen contact meer met haar vader Peter Van de Veire (54). Dat laat ze zelf weten via sociale media. Jitske voelt zich genoodzaakt dat te verduidelijken, nu ze naar eigen zeggen heel wat berichten krijgt over de verschijning van haar vader in ‘Maison Verhulst’, dat ...
