Momentumz

02/02/2026

🌾Hoe zou je jouw verlies uitleggen aan iemand die het (nog) niet kent?🌾

Rouw laat zich nauwelijks uitleggen. Het is als een schaduw die met je meeloopt: altijd aanwezig, maar nooit helemaal dezelfde vorm. Soms zwaar en verstikkend, soms bijna onzichtbaar.

Het lijkt op een vreemde, diepe moeheid die aan 'depressie' raakt, en tegelijk op een nieuw, scherp bewustzijn van liefde. Liefde die nergens heen kan. Rouw kan licht en donker tegelijk zijn, teder en verscheurend in één adem.

Wanneer iemand vraagt: “Hoe gaat het?” weet je vaak niet waar te beginnen. Want hoe vat je iets samen dat overal doorheen sijpelt? Toch kan het proberen woorden te geven — al is het maar voor jezelf — iets openen. Er ontstaat ruimte. Voor gevoel. Voor betekenis. Voor echt contact.

Misschien gaat het daarover: niet om medelijden op te roepen, maar om iets essentieels te delen. Over wat verlies werkelijk met je doet. Over hoe het je verandert. En over hoe je, met dat verlies in je, toch verder leeft.

31/01/2026

Mooi metaforisch verhaal over VERDRIET en HOOP 🌾

Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen had de frisse g***s van een onbezorgd meisje. Bij een ineengekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden. Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. Ze bukte zich en vroeg: 'Wie ben jij?'

Twee bijna levenloze ogen keken moe omhoog. 'Ik? Ik ben het Verdriet.' fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. 'Och, het Verdriet!', riep de kleine vrouw blij, alsof ze een oude bekende begroette. 'Je kent mij?' vroeg het Verdriet wantrouwend. 'Natuurlijk ken ik jou! Steeds weer heb je mij een stuk op mijn weg begeleid'. 'Ja maar, stotterde het Verdriet, waarom vlucht jij dan niet voor mij?'

'Waarom zou ik voor je vluchten, liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?' 'Ik... ik ben verdrietig' antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. 'Je bent dus verdrietig', zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. 'Vertel me eens wat jou zo bedrukt.'

Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. 'Ach, weet je', begon ze voorzichtig, 'Het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mijn en mijden me als de pest'.

Het Verdriet slikte hard.'Ze hebben spreekwoorden uitgevonden waarmee ze me willen verbannen. Ze zeggen 'Ach, het leven is één groot feest'. En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen 'Geërgerd zijn is datgene wat hard maakt'. En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen 'Je moet jezelf maar bij elkaar houden' En ze voelen het getrek in de schouder en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen.'

'Och ja', bevestigde de vrouw, 'zulke mensen ben ik al vaker tegengekomen!' Het Verdriet zakte nog verder in elkaar.' En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zichzelf ontmoeten. Ik help het een nest bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen. 'Wie verdrietig is heeft een heel erg dunne huid. Het leed breekt weer open als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toelaat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen.' Het Verdriet zweeg.

Haar huilen was eerst zwak, toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. 'Huil maar, Verdriet,' fluisterde ze liefdevol. 'Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de Moedeloosheid niet meer aan de macht is.' Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe metgezellin verbaasd aan. ' Maar...maar... wie ben jij eigenlijk?' 'Ik ?' vroeg de kleine oude vrouw grijnzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een klein meisje:
'Ik?
Ik ben de Hoop.'

26/01/2026

🌾Welke gewoontes of dagelijkse momenten voelen anders sinds je verlies?🌾

Verlies laat zich niet alleen voelen vanbinnen, maar tekent ook je dagen. Wat ooit vertrouwd was, loopt anders. Het gewone vraagt ineens meer aandacht.

Misschien merk je het in kleine dingen: een berichtje dat uitblijft, een taak die je nu alleen doet, een gewoonte die stilgevallen is. Wat vroeger gedeeld werd, draag je nu zelf. Of laat je liggen.

Niet elke verandering voelt hetzelfde. Sommige doen pijn, andere zijn verwarrend of confronterend. En soms ontstaat er ook ruimte. Ook dat hoort bij rouw. Rouw is niet eenduidig.

Door stil te staan bij wat er veranderd is, zie je niet alleen wat je mist, maar ook wat zich voorzichtig opnieuw mag vormen, op jouw tempo.

19/01/2026

🌾Waar was je, en wat deed je, toen je diep vanbinnen voelde: de band zoals die was, is voorbij?🌾

Verlies kent vele vormen. Soms gaat het om het overlijden van iemand die je liefhad. Soms om een breuk, een afscheid waarbij de ander nog leeft, maar niet langer deel uitmaakt van je leven. In beide gevallen is er vaak dat ene moment — niet altijd op de dag van het overlijden of de breuk, en ook niet meteen daarna.

Het moment waarop het besef indaalt: hij of zij is er niet meer op de manier zoals voorheen. Geen gesprek meer. Geen aanraking. Geen gedeelde vanzelfsprekendheid.

Dat besef toont zich vaak in iets alledaags. Een lege plaats. Een bericht dat niet meer komt. Een stem die je denkt te horen. Een voorwerp dat je blik vangt en onverwacht een herinnering oproept. Je draait je om — en dan is er leegte.

Bij de één komt dit besef als een plotselinge klap. Bij de ander sijpelt het langzaam binnen, als een stille sluier die zich over het leven legt. Hoe het zich ook aandient, het vormt een kantelpunt. Een grens tussen het leven van toen en het leven van nu.

Wanneer je terugkijkt naar dat moment, voel je misschien opnieuw wat er toen in jou gebeurde. En misschien ontdek je ook wat je toen nodig had — of wat je vandaag nog steeds verlangt.

Reflectie:
Kun je teruggaan naar het moment waarop het besef écht binnenkwam dat deze persoon niet langer deel uitmaakt van je leven zoals voorheen — door overlijden of door een breuk?
🌱Waar was je op dat moment?
🌱Wat was je aan het doen?
🌱Wat merkte je op in je lichaam, je gedachten of je gevoelens?
🌱Wat veranderde er toen in jou?
🌱Wat had je op dat moment nodig, dat er misschien niet kon zijn?

Neem de tijd om hierbij stil te staan. Er is geen juist of fout antwoord. Alles wat zich aandient, mag er zijn.

12/01/2026

🌾Welk moment van de dag is voor jou het moeilijkst sinds je verlies? En wat roept dat moment in jou op?🌾

Rouw, verlies, volgt geen vaste regels en houdt zich niet aan tijdstippen. Soms dient ze zich onverwacht aan, rauw en plots, alsof je even wordt ingehaald door wat je meedraagt. Toch merken veel mensen dat bepaalde momenten van de dag telkens opnieuw kwetsbaar aanvoelen.

Misschien is het bij het ontwaken, wanneer je voor een fractie van een seconde vergeet — en het besef daarna opnieuw binnenkomt. Of net ’s avonds, wanneer de dag stilvalt en er minder afleiding is. Soms zit het in kleine, alledaagse handelingen: een extra stoel aan tafel, een leegte naast je in de auto, een gewoonte die plots niet meer klopt.

Door deze momenten te herkennen, kan er iets verschuiven. Niet door ze weg te duwen, maar door ze toe te laten. Door te zien: dit is zo’n moment voor mij. Dat kan ruimte scheppen om milder te zijn voor jezelf, om even te vertragen, om iets te doen wat je draagt in plaats van uitput.

05/01/2026

- Pakkende brief van een (anonieme) cliënt die jarenlang leefde met een man met een alcoholverslaving -

🍂Terugblik! Mijn eigen persoon, mijn eigen gevoelens.

Ik wil het hier niet hebben over de jarenlange pesterijen, vernederingen, scheldpartijen en dronken toestanden, want dat zou een boek met vervolg bestrijken. Ik wil hier enkel mijn gevoelens beschrijven.

Het heeft verschillende jaren geduurd voor ik ondervond dat mijn man een drankprobleem had. Ik besefte niet dat alcohol nooit veraf was en vond het zelfs normaal dat er geregeld gedronken werd.
Maar gematigd werd ‘overmatig’, alcohol was geen verre vriend meer maar een bondgenoot. Het verergerde dag na dag, week na week, maand na maand, en beetje bij beetje begonnen de agressieve gedragingen en vernederingen tegenover onze zoon en mezelf.
Bezoekjes met vrienden liepen uit de hand, de laatste 20 jaar was hij dikwijls al dronken nog vóór ze arriveerden. Ik schaamde me diep, en stilaan bleven zij weg. We werden ook minder of niet meer gevraagd. En dan begint de eenzame lijdensweg.

Ik was niet mezelf meer. Ik leed onder de drankzucht en de sluwheid van hem die me lief was.
De drank, of beter het drankmisbruik ervan, is als een sluipend gif.
In het begin zag of wilde ik het niet zien dat de drank een steeds belangrijkere plaats in ons leven begon in te nemen.
Er waren wel eens spanningen door die drank, maar om de lieve vrede werd alles goedgepraat. Maar langzaamaan werd het drankprobleem steeds groter en de gevolgen bleven niet uit.
Alles heb ik geprobeerd: lief zijn, smeken om te stoppen, razend worden; niets hielp. Uit schaamte probeerde ik alles nog binnen onze vier muren op te lossen. Ik heb me in alle bochten gewrongen om dat te doen. Ik dacht dat het me zou lukken. Ik wist niet beter!

Door zijn agressie en de aanhoudende scheldpartijen en vernederingen, zonder enige aanleiding, werd ik een ander persoon. Angstig, durfde niets meer te zeggen, gedroeg ik me slaafs, want ieder gesprek kon aanleiding tot agressie zijn.

Alcohol legt een donkere sluier over je gevoelens en over je relatie!

Jarenlang samenleven me een drinkende alcoholist maakte van mij een zware piekeraar.
Gedurende de vele slapeloze of wakende nachten draaide mijn gedachtemolen op volle toeren, mijn hele denken was gefocust op het zoeken naar een oplossing voor het probleem. Als ik daar niet mee bezig was, was ik aan het nadenken over “waarom” of het vooruitdenken over wat me nog allemaal boven het hoofd zou hangen, welke stappen ik zou kunnen zetten om mijn man van de drank af te houden.
Zijn altijd weggestopte flessen waren een obsessie voor hem om in het geniep te kunnen drinken.
Mijn wanhoop was zo groot, omdat wat ik tot dan toe geprobeerd had, was mislukt.

Als je niet leeft met alcoholisme is het ook moeilijk te begrijpen!

Ik heb er een litteken op mijn ziel aan overgehouden en ik moet daar een leven lang mee verder. Net als vóór een operatie zat daar pijn, maar zielenpijn is erger, want na een operatie is de pijn meestal weg. Zielenpijn blijft je leven lang.
Tijdens onze scheiding (nu 4 jaar) kwam ik tot besef hoe erg ik nog steeds in functie van de alcoholist, mijn man, leef.
Ik beschouw het verleden als leergeld dat ik moest betalen voor ervaringen waardoor je “levenslang” krijgt. Deze onuitgesproken gevangenisstraf verdient niemand.

Alcohol is en blijft een aanvaard misbruik, waardoor de naaste personen door iedereen onbegrepen zijn.

Politie, huisdokter, buren, beste vrienden – iedereen wist het, niemand helpt je. Tot op vandaag sta ik er alleen voor!

Onze zoon zal door de gedragingen van zijn vader levenslang gefrustreerd, wrokkig en ongelukkig zijn.
Wat mezelf betreft ben ik door ‘zijn’ drankzucht een ander mens geworden; mensenschuw, angstig, negatief.
Ik pieker nog steeds over het verleden en tob nog steeds over de toekomst, heb nog steeds slapeloze nachten. Maar stilaan leer ik mezelf weer waarderen en besef dat ik na al die ellende ook een reden heb van bestaan.

Ik probeer langzaam uit een diep en moeizaam dal te kruipen, en ik maak me sterk dat het me beetje bij beetje ‘ooit’ zal lukken.

Anoniem 🍂

31/12/2025

Een nieuw jaar klopt aan.
En misschien vraag je je af wat het zal brengen…
Wat jij mag meenemen,
en wat je zachtjes achter je mag laten.

Tussen verlangen en loslaten ligt een plek
waar ruimte ontstaat voor wat nog komen wil —
voor wat nog naamloos is, maar al voelbaar.

Ik wens je rust en helderheid,
warmte en vertrouwen,
liefde, zachtheid, moed
en momenten van pure verwondering.

Maar boven alles wens ik je verbinding.
Verbinding met de mensen die je omringen,
met de wereld die je draagt,
en met je eigen binnenste, waar alles begint.

Moge je van daaruit verder gaan,
op een weg die zich stap voor stap ontvouwt,
langs breuken die mogen helen,
naar een plek waar je jezelf weer vindt.
En hopelijk, waar mogelijk, niet alleen.

25/12/2025

Ik denk aan iedereen die in deze extra moeilijke tijd iemand moet missen......

Voor ieder die afscheid moest nemen. 🌾

22/12/2025

Ik heb je gemist vandaag. Zo stilletjes dat niemand het gemerkt heeft.

Ik miste je toen ik uit bed klom en mijn tanden poetste; toen ik bij de lichten wachtte op de rit naar het werk en toen ik de regen buiten mijn raam hoorde.

Ik miste je toen ik lunch bestelde en toen ik mijn schoenen uittrapte toen ik thuis kwam; toen ik het licht uit deed en naar bed ging voor de nacht.

Ik heb je gemist zonder tranen, lawaai of fanfare.
Maar oh wat voelde ik het.

Ik voelde het 's morgens, 's middags, 's avonds
Ik voelde het toen ik wakker werd, terwijl ik wachtte en werkte. Ik voelde het thuis, onderweg, in het licht, in het donker, in de regen.

Ja wat heb ik je stilletjes gemist vandaag.
Maar ik voelde het zo hard.

@ Becky Hemsley Poetry
Vrij vertaald: Zielsgelukkig

18/12/2025