Momentumz

27/04/2026

🌾Welke boodschap over huilen draag jij al lang met je mee?
En helpt die je vandaag nog of houdt ze je tegen? 🌾

Soms komen tranen onverwacht.
Misschien wel op een plek waar je het niet had voorzien. In een rij, bij een liedje, in een zin die plots binnenkomt. En ineens is daar dat besef: ik mis je.

Op andere momenten blijft het stil.
Alsof je voelt dat er iets zit, iets dat naar buiten wil…, maar het vindt de weg niet.
En ook dat kan verwarrend zijn.

Rouwen kent geen juiste vorm. Geen juiste hoeveelheid tranen.
Sommige mensen huilen veel, anderen nauwelijks.
Beide zijn manieren waarop verdriet zich toont of zich nog even schuilhoudt.

Wat er is, mag er zijn.
En wat er niet is, ook.

Misschien ligt de uitnodiging niet in het begrijpen, maar in het zachtjes terugkeren naar voelen.
Naar je lichaam. Naar je adem. Naar wat zich daar aandient, zonder oordeel.

Als het komt, laat het er zijn. Ook in het bijzijn van anderen.
Je hoeft het niet weg te stoppen. Er is niets om je voor te schamen.

Met je hart blijven bewegen, ook wanneer het zwaar is.
Dat is geen zwakte,
dat is kracht.

23/04/2026

13/04/2026

🌾Waar voel je spijt sinds je verlies? En is die spijt terecht?🌾

Spijt is een lastige emotie.
Ze fluistert zinnen als: “had ik maar…”, “ik had beter moeten…”, “waarom deed ik toen niet…”

Spijt kijkt terug met de bril van nu.
En precies dat maakt haar soms zo hard.
Want op dat moment deed je wat je kon, met de kennis, de kracht en het bewustzijn dat je toen had.

Toch kan spijt zich vastbijten.
Ze blijft herhalen wat anders had gekund.
Misschien iets kleins, zoals vaker langsgaan.
Misschien iets groots, zoals een gesprek dat je bleef uitstellen.

Soms kan het helpend zijn om stil te staan bij de vraag:
is deze spijt terecht,
of is ze een echo van je verdriet?

Kun je jezelf terugzien als de mens die je toen was?
Met je zorgen, je drukte, je onvermogen?

Kun je verzachten, zonder te vergeten?

En als de spijt wél ergens over gaat,
kun je er dan iets mee doen?
Misschien door iemand te bellen,
iets neer te schrijven,
een klein ritueel te creëren.

Of misschien… door vergeving te vragen.
Aan jezelf.

🌾Waar voel je spijt over sinds je verlies?
En wat probeert die spijt je te vertellen?🌾

12/04/2026

Na enkele dagen ertussenuit te zijn, staat morgen de deur weer open van mijn stiltewagon.

Een plek waar grote en kleine mensen ruimte vinden om te landen. Waar verdriet niet moet worden weggeduwd, maar zacht mag neerdalen. Waar je even mag vertragen, ademen en stilstaan bij wat er in jou leeft.

Een plek om aan te meren, wanneer het leven golft.
Waar ruimte is voor wat zwaar voelt, maar ook voor wat voorzichtig wil groeien.
Waar niets geforceerd hoeft te worden en alles in zijn eigen tempo mag ontstaan.

Je bent welkom met alles wat er is.
In zachtheid, in respect, in aanwezigheid.

Warme groet,
Ilse

06/04/2026

🌾Welke woorden of gebaren draag jij nog met je mee als een gemis dat geen plek meer kreeg?🌾

Rouw draagt vaak een stille last met zich mee. Een onzichtbare rugzak gevuld met onafgemaakte zinnen. Woorden die niet meer uitgesproken werden, gebaren die zijn blijven liggen, vragen die nooit gesteld zijn.

Misschien waren er conflicten, open eindes, of gewoon te weinig tijd. Misschien leek het alsof er nog zoveel momenten zouden volgen. Of misschien wist je dat het einde dichterbij kwam, en bleef er toch iets hangen dat geen plaats meer vond.

Die ‘had ik maar’-gedachten kunnen zwaar aanvoelen. En tegelijk vertellen ze iets wezenlijks: ze spreken van liefde. Van het verlangen om nog te geven, nog nabij te zijn, nog iets te betekenen voor de ander.

Soms kan het helend zijn om alsnog woorden te geven aan wat er leeft. Door te schrijven. Door het hardop uit te spreken. Niet om iets recht te zetten, maar om te erkennen wat er is, wat er nog altijd is.

01/04/2026

De lente hangt in de lucht 🌱
En ook in mij is er iets zachtjes aan het bloeien.

De voorbije tijd is er veel in beweging gekomen. Iets nieuws dat vorm wil krijgen, iets dat groeit vanuit mijn hart. Dat vraagt ruimte. Tijd om te vertragen, te voelen en opnieuw te verbinden, zodat het verder mag ontstaan op een manier die klopt.

Daarom ga ik er vanaf vandaag enkele dagen tussenuit.
Om stil te vallen. Om te ademen. Om te laten rijpen.

En vooral ook… om samen met mijn gezin “ons” en het leven te vieren 🤍

Ik wens jullie mooie paasdagen in warmte toe.

Van harte,
Ilse

30/03/2026

🌾Waar raakt jouw boosheid het verlies?🌾

Misschien heb je ze al gevoeld, die scherpe rand van kwaadheid. Of misschien duw je haar weg, omdat ze ongepast lijkt. Omdat rouw vaak zacht en stil hoort te zijn. Ingetogen. Verdrietig op een “mooie” manier.

Maar rouw is niet alleen zacht.
Soms is ze ruw. Opstandig. Luid vanbinnen.

Boosheid kan opkomen als iets wat schuurt en wringt. Omdat het niet klopt. Omdat het oneerlijk voelt dat iemand die je zo liefhad er niet meer is. Dat het leven gewoon doorgaat terwijl jouw wereld stilviel.

Misschien richt die boosheid zich op het leven. Op de artsen. Op God. Op jezelf.
Of zelfs op degene die je moest missen… omdat ze er niet meer zijn.
Te vroeg. Te plots. Te stil.

Misschien ben je ook boos om alles wat nu op jouw schouders ligt. De verantwoordelijkheden, de regelingen, het verder moeten terwijl je eigenlijk wil blijven stilstaan.

Boosheid hoeft niet weggeduwd te worden. Ze draagt vaak een boodschap in zich.
Over wat je mist. Over wat belangrijk voor je was. Over grenzen die geraakt zijn. Over liefde die nergens meer naartoe kan.

Als je haar voorzichtig toelaat, kan ze spreken.
En jij mag luisteren.

Je mag voelen wat er is.
Je mag het zelfs uitspreken, zonder het te veroordelen.

Want ook dit is rouw.

28/03/2026

~ I'm going on an adventure ~

Soms voel je dat het tijd is om even los te laten…
los van de drukte, de rollen, de verwachtingen.

Vandaag was het Kick off meeting. Eind augustus 2026 trek ik naar Lapland
voor het Into the Wild Leadership Programma van Ben Sansen. 🌿

Een week lang uitpluggen van alles wat “moet”,
en opnieuw verbinden met wat er écht toe doet.
Met de natuur.
Met de stilte.
En vooral… met mezelf.

Geen afleiding, geen ruis,
maar ruimte om te voelen, te vertragen, te herbronnen en te herverbinden.
Ik ben benieuwd wat daar voor moois mag ontstaan ✨

25/03/2026

24/03/2026

Soms ontstaat iets heel zacht…
vanuit gemis, liefde en verbinding.
Ik ben iets aan het creëren dat gegroeid is vanuit mijn hart,
met ruimte voor troost, warmte en betekenis.
Het krijgt stilaan vorm.

Binnenkort meer. 🤍

Warme groet,
Ilse

23/03/2026

🌾Welke emotie komt de laatste tijd het vaakst bij je op? En hoe merk je dat aan jezelf?🌾

Rouw is geen eenduidig gevoel. Het is een weefsel van emoties, een voortdurende beweging. Het ene moment voel je verdriet, dan weer woede, verwarring, opluchting, schuld of zelfs een sprankje vreugde. Je kunt lachen en kort daarna huilen. Soms zelfs tegelijk. Dat maakt rouw grillig en uitputtend.

Toch is er vaak één emotie die vaker terugkeert. Een gevoel dat onder de oppervlakte aanwezig blijft. Misschien ben je je er niet altijd bewust van, maar toont het zich via je lichaam: gespannen kaken, tranende ogen, een versnelde ademhaling.

Door daar zachtjes bij stil te staan, geef je dat gevoel ruimte. Niet om je te overspoelen, maar om erkend te worden. Want wat gevoeld mag worden, kan in beweging komen.

16/03/2026

🌾Welke kleur draagt jouw rouw vandaag?🌾

Soms laten gevoelens zich niet vangen in woorden.
Ze tonen zich in een beeld. In een tint. In een vorm.

Als jouw rouw vandaag een kleur zou hebben… welke zou dat zijn?
Zachtgrijs dat als mist om je heen hangt?
Diep donkerblauw als een stille zee?
Of misschien felrood, rauw en intens?

Misschien verandert de kleur van dag tot dag.
Misschien bestaat jouw verdriet uit meerdere lagen en schakeringen.

Kleuren kunnen helpen om emoties voelbaar en zichtbaar te maken.
Binnen de kunsttherapie en psychologie worden ze vaak gebruikt als een zachte ingang naar wat vanbinnen leeft. Voor de ene werkt dat sterker dan voor de andere. Het kan een eenvoudige, veilige manier zijn om te ontdekken wat er in je beweegt.

Door met kleur of beeld te werken, geef je je binnenwereld ruimte.
Zonder oordeel. Zonder juist of fout.

Alleen maar:
zo voelt het vandaag.