Het Relaxhuisje

26/04/2026

Als je twijfelt of je iemand moet loslaten, gaat dit in veel gevallen vooral over een mentale beslissing merk ik. Terwijl loslaten geen mentale beslissing is. Echt loslaten heeft altijd te maken met lichamelijk loslaten. Emoties en patronen laten stromen. Dat is beangstigend soms, want je lost op cellulair niveau. Een emotie IN je lijf voelen, voelt 1000 x intenser dan vanuit een niet belichaamde plaats. Meestal moet je even een lastige periode door als het door je heen gaat. De meest dense emoties kunnen enkele dagen of weken last geven. Maar blijf vertrouwen.
Zo voelde k eventjes geleden na mijn intuitive movemement practice, een onstuitbare drang om te huilen.
De tranen bleven stromen, een hele dag. Daarna voelde ik lichte trillingen in mijn lijf. Een nieuwe sensatie. Angst. Bang voor het onbekende. Gelukkig leerde ik in het mentorship van een jaar dat ik volgde bij een lichaamsgericht therapeut, vertrouwen op de wijsheid van het lichaam bij onbekende lichamelijke sensaties.
Dus ik kon mijn angst ten volle voelen.
Het beven werd eerst erger, en ineens ebte mijn onbestemde angst weg.
Twee dagen later merkte ik een verschuiving in mijn bewustzijn over hoe ik met bepaalde situaties omging. Zo merkte ik dat ik me oprecht niet meer stoorde aan bepaalde gedrag van mensen. En ik kreeg ineens een helder inzicht.... loslaten heeft vooral te maken met loslaten waar je je nog niet vrij voelt in een contact. Niet zozeer met claimen of wegduwen. Maar met het feit dat iets je niet meer raakt. Je hebt dus geen behoefte meer om weg te duwen, of om te claimen. Want het voelt allemaal veel vrijer en minder beladen.

Let op.

Dit kan je niet bereiken door op een mentaal niveau te gaan beredeneren. Enkel met lichaamswerk kan er op diep niveau worden geshift. En het ichaam heeft een eigen tempo en agenda. Dat heb jij niet te bepalen. Het enige wat jij kan doen is verwonderd zijn van wat er zich in jezelf en rondom jouw zich ontvouwt, weather you like it or not.

Met liefde, Vicky

26/04/2026

Het probleem bij veel mannen is dat ze zich niet genoeg voelen, en bij veel vrouwen dat ze zich te veel voelen. Mannen gaan dat compenseren met grotere ego's, stoerdoenerij en dure wagens. Vrouwen gaan het compenseren door niet op te vallen, en klein te blijven. De uitdaging voor ons beiden is om als man in je kwetsbaar te durven staan en als vrouw in je kracht. En dat is een dans van vallen en opstaan.

Met liefde, Vicky

26/04/2026

Ik voel me veilig genoeg om te blijven staan in turbulentie. Ik voel me veilig genoeg om weg te gaan uit turbulentie.
Ik voel me veilig genoeg om je lief te hebben.
Ik voel me veilig genoeg om kwaad op je te zijn.
Ik voel me veilig genoeg om mijn grenzen aan te geven.
Ik voel me veilig genoeg om mijn grenzen te verleggen.
Ik voel me veilig genoeg om me open te stellen.
Ik voel me veilig genoeg om te kiezen om dat niet te doen.
Ik voel me veilig genoeg om je te ontmoeten.
Ik voel me veilig genoeg om je te mijden.
Ik voel me veilig genoeg om je toe te laten.
Ik voel me veilig genoeg om je los te laten.
Ik voel me veilig genoeg om je te zien met een ander.
Ik voel me veilig genoeg om je te zien met mij.

Waarom?

Omdat echte veiligheid niet gaat over vertrouwen in mezelf of in een ander. Echte veiligheid gaat over vertrouwen in de onderstroom van het leven zelf.

Met liefde, Vicky

25/04/2026

24/04/2026

24/04/2026

In midlife maken vrouwen vaak andere keuzes. Tenminste als ze eerlijk durven zijn met zichzelf. En die keuzes vragen niet alleen moed.... soms zijn ze ook onduidelijk. Ze weten wat niet, maar niet wat ze wel willen.
Welkom in het tijdperk van voelen wat er in je leeft. Voelen wat er geuit wilt worden. Wat mag er nu stilaan eens gaan bestaan? Ga niet te veel nadenken over het hoe. Maak tijd voor expressie. Dagboek, breien, toneelspelen, je interieur herinrichten, op instagram schrijven 😉.
Zonder doel, gewoon laten leven wie je bent vanbinnen.
En weet je, bij vrouwen zit daar vaak geen lijn in.... we zijn elke dag anders, en ontdekken nieuwe stukken als we ouder worden. We maken dingen mee. En het ene moment zit er verdriet, dan weer vreugde, kwaadheid, zin in s**s. Maakt niet uit wat er door je leeft. Je leven zelf is een creatief proces. Het mag geuit worden. En in dat proces, kan, wat eerst chaotisch en onduidelijk is, iets toch stilaan vorm krijgen. En zo ontstaat wat jij te doen hebt organisch. Gewoon vanuit jezelf.

Geniet van het proces 🌱🌻🌼

Ik geniet er alvast van 🌞

Met liefde, Vicky

22/04/2026

Ze wilt loslaten, maar heeft geen moment waarop ze zegt: nu kan het.
Closure. Voor vele mensen is het belangrijk.
Maar wat als er geen closure komt? Geen laatste woord, geen officieel afscheid, geen 'het ga je goed.' Wat als iets langzaam uitdooft? Of wat als iemand nooit terugkomt zonder dat je weet waarom?

Het moeilijke is dan dat je zelf moet bepalen wanneer je loslaat. Het voelt als opgeven. En waneer ben je bereid op te geven in ruil voor wat peace of mind?

In mijn ogen moet dat niet allemaal ineens gaan. Je kan langzaam kiezen om je leven weer op te nemen. Elke dag een stap. Met vaak grote tussenpozen van verdriet, waar je tijd voor moet maken. Zorg dat je emotie kan stromen. Woede, angst..... blijdschap. Durf blij zijn. Durf je richten op een grote passie., zonder te pauzeren om te voelen war je voelt.

Loslaten zonder closure mag in fases gaan.

Met liefde, Vicky

22/04/2026

Ik hoor het van mannen, van vrouwen, en zie het van iederen om me heen....
Een vrouw die breekt in midlife. Ze kan de kinderen even niet meer aan en begint te roepen. Ze slaapt slecht. Ze heeft een burnout, of heeft last van depressieve gedachten. Deze vrouw gaat naar de huisarts en komt thuis met een voorschrift voor slaappillen of anti-depressiva.
Vanaf 40 moet er ALTIJD gedacht worden aan de menopauze! Ja het kan dat je nog menstrueert, ja het kan dat je nog anticonceptie neemt. Daarom adviseer ik altijd elke vrouw om contact op de nemen, niet zomaar met een huisarts, niet zomaar met een gynaecoloog, niet zomaar met een endocrinoloog....
Met iemand die gespecialiseerd is is in de menopauze! Zij verwijzen door naar de juiste artsen die aan de slag gaan op een holistische manier!

Voor mij is dat de enige weg om op lange termijn emotioneel en fysiek gezond te worden en te blijven.

Succes 🌸

Vicky

21/04/2026

Ze heeft het al vaak tegen me gezegd. Over hoe ze net haar gezondheid sukkelt. En ik weet er alles van. De pijnen, de ontstekingen, het voelen alsof je 80 jaar bent in een lijf van 47.
Maar ik heb 1 groot verschil met haar: ik pak het aan. Er zijn mensen die een probleem vaststellen, erover ventileren, en een oplossing zoeken. Er zijn ook mensen die ventileren om aandacht te krijgen. Het verschil merk je in wat ze doen als je zwart op wit oplossingen aanreikt die bewezen zijn en werken.
De ene groep is nieuwsgierig en gaat aan de slag. Ze willen er echt vanaf! De andere groep trekt ogen open, zegt dat het toch hopeloos is dus waarom moeite doen, en vegen gezond leven weg met 'Ja maar, je leeft maar 1 keer.'

Ik vertaal dat naar 'geen zin in verantwoordelijkheid.' Als je je je leven wilt echt wilt veranderen, qua gezondheid, qua geld, qua relaties, noem maar op, dan moet je het aanpakken. Niet met discipline, maar met toewijding. En toewijding begint vanuit een diepgevoeld verlangen het anders te gaan doen.

Dat verlangen laat geen ruimte voor slachtofferschap. Het is een intern vuur dat zachtjes brandt om jouw stappen te laten zetten in de juiste richting.

Het is met zo'n mensen dat ik wil werken. Die het vuur voelen, los van perfectie, los van discipline. Maar zeker ook los van aandacht voor je slachtofferrol waarin je alleen maar gehoord wilt worden en geen concrete actie onderneemt.

Met liefde, Vicky

19/04/2026

17/04/2026

We zijn allemaal maar mensen....
Met imperfecte ouders, een imperfect leven, to do's, pijntjes, probeersels, top momenten, en pijn. Zoekend, voelend, uit de bocht vliegend, kwetsbaar, eenzaam, samen, het leven vierend, genietend, een glas drinkend, iemand missend, steeds weer tegen dezelfde s**t aanlopend, schitterend in ons talent, niet wetend wat te doen met ons leven, ouder wordend, bang, boos, steun zoekend bij anderen, het liever alleen doend.

We houden van de zon, niet van de regen. We haten belastingen betalen en zijn bang voor verandering. We willen groeien en willen houden van en het is soms een moeilijke weg om dat te doen. We zijn liever slank dan mollig en willen tegelijk gezond zijn maar er niks voor doen. We zijn uniek maar willen ergens bijhoren. We willen ergens bijhoren maar ons ook onderscheiden. We willen ons onderscheiden maar durven ons niet te laten zien. We willen ons laten zien maar weten niet wie wij zijn. We willen verbinding maar durven niet raakbaar te zijn.

We willen onze haag gesnoeid, ons onkruid weg, en twee keer per jaar op vakantie. Met het vliegtuig, maar we willen wel een zuivere planeet en ook liefst veel geld op de rekening voor onze kinderen. We dromen van een vrij leven, maar hebben een oordeel tegenover iedereen die niet moet werken voor zijn geld.

We zijn allemaal maar mensen, op zoek naar wat goed is en wat kwaad. Voelend, zoekend, denkend over hoe te leven.

En uiteindelijk gaat het om die reis. We moeten ons geen illusies maken. Er komt een eindmeet voor ons allemaal. En dat is goed. Dat hoort zo. We denken dikwijls: 'Waarom toch weer bij mij?'
Maar waarom niet met jou? We zijn allemaal maar mensen. Soms krijg jij het moeilijk en soms een ander. Dat is dan ook maar wat het is.

We zijn allemaal maar mensen. En we hebben dit mooie, prachtige leven te be-leven en te genieten van ons bestaan.

Met liefde, Vicky

17/04/2026

Nu snap ik het.....

De uitdagingen van ouder worden. De uitdagingen van midlife.

Je verwerkt je verleden en wilt een toekomst die mooier en vrijer is. Je bent jong genoeg om dat te willen, om nog te dromen, om het van nu af aan anders te doen. Maar je voelt dat je lichaam pijn doet. Hier en daar. Je voelt dat je geheugen je al in de steek laat af en toe. Je voelt het ongeduld van de jeugd, die niet wacht tot jij het woord gevonden hebt, of tot je je leesbril gevonden hebt. Je hebt dromen en wilt zo veel mogelijk uit het leven halen nog. Maar je ouders zijn oud en je snapt hun pijnen. Je snapt dat polsen pijn doen, en voeten kraken. Je leert omgaan met je lossere huid, met slaspapneu omdat je wat dikker wordt. Je laat het over je komen als jonge fitnesscoaches zeggen dat je toch meer op je voeding moet letten, want dat je buikvet is toegenomen. Weten zij veel hoe jij waarschijnlijk veel gezonder eet, suikers en alcohol laat, gluten, zuivel, en omega 3, vitamine D, saffraan, .... toevoegt, .... om te beseffen dat je hard werkt slechts voor uitstel van aftakeling.
Weten zij veel hoeveel power het elke dag van van je vraagt om jezelf neer te zetten als de krachtige versie van jezelf die je voelt die je bent, om dan aangesproken te worden met verkleinwoordjes. Alsof je schattig bent.
Je kiest voor vrijheid, maakt levenskeuzes.... scheiding, andere job.... en je wilt je niet settelen voor minder dan wat je echt verlangt. Maar je bent bang voor eenzaamheid als je je niet conformeert.
Je hebt tonnen lessen geleerd in het verleden. Maar je hebt er ook jou tonnen te leren. En waar haal je die energie vandaan? En je denkt soms: 'Weet je, het is goed zo.' Tot je na een tijd weer dat vuur voelt van je nog jonge zelf dat je tegen je g*t schopt en zegt:' Ga ervoor.'

Ik snap het, nu.

En het is uitdagend, mooi en warrig.

En we moeten vooral blijven spreken. Blijven zeggen wat er in ons leeft. Want de wereld heeft de wijsheid nodig van de tijd en de kracht van de jeugd.

Met liefde, Vicky