Het Relaxhuisje

19/03/2026

19/03/2026

Je kan de emotie niet wegademen. Je kan hem niet wegscrollen, niet doen verdwijnen door je te focussen op het welzijn van anderen. Je kan hem niet wegnemen door je te verliezen in je carrière, of in sport, gezondheid. Je kan hem niet wegnemen door het hebben van een relatie of een hobby.

Je moet erin gaan. Je overgeven aan de emotionele golf. Om te beseffen dat die niet blijft. Als we onze emoties wegduwen vormen ze het fundament van ons bestaan. Als ee ze voelen en ze als vanzelf daardoor verdwijnen, beseffen we .... wij zijn niet onze emoties. Ze bepalen ons niet meer.

Wij kunnen zitten.... bij alles wat zich aandient. En dit ten volle voelen. Zonder wentelen, zonder wegduwen. Gewoon op het tempo van de emotie zelf.

Geniet van het gevoel. Van het vuur van kwaadheid, van het schokken van verdriet, van het beven van angst. Het is maar dat.

Don't make a big deal out of it. Het is onze weerstand niet waard, want morgen.... morgen voel je je toch alweer anders dan vandaag.

Met liefde, Vicky

18/03/2026

Een kind dat nooit geweest is.
Een liefde die niet mocht zijn.
Een droom die nooit geleefd werd.

Wanneer laat je los?

Wanneer kies je voor de ondraaglijke pijn van je eigen hart te breken? Wanneer kies je hier en nu boven een fantasie van een toekomst die nooit zal zijn?

Wanneer kies jij terug voor hier, nu, dit moment? Het lijkt niet zo....maar het is het begin van geluk. Hier, nu, dat is je leven. Alles wat je verlangde van de toekomst was een gevoel. Niet een realiteit die nooit uitkwam. Maar ern gevoel dat je niet vond. Het gevoel van samen.... het gevoel van wij.... het gevoel van belangrijk zijn, ertoe doen.... het gevoel van zingeving aan jouw bestaan.

Neem het gevoel mee in dit moment. Laat het hoe los. Niet hoe je je wilt voelen.

Met liefde, Vicky

17/03/2026

15/03/2026

Als je bang bent om iemand los te laten, onthou dan dat wat voor jou bestemd is, je zal vinden.

Het enige wat jij hoeft te doen, is jezelf vinden.
Je leven leven. JOUW leven leven.

Niet dat van een ander. Niet vanuit het oogpunt van een ander.

Nee.

Jouw leven leven.

Want als jij jezelf niet vindt, hoe kan wat voor jou bestemd is, je dan vinden?

Als je bang bent om iemand los te laten, maar je voelt dat je op dit moment jezelf niet kan zijn bij die persoon, is het tijd om je focus te verleggen.

Stem je leven af op jou.
Leef jouw vreugde, ook al heb je angst. Ga ervoor.

Ont-wikkel jezelf, leg alle maskers af.
En vanuit de rauwe naaktheid van jezelf tegenkomen, wordt je kern zichtbaar, en vind je jouw leven.
En daarmee vind jou leven ook jou.
Daarmee vinden jouw mensen ook jou. En wie weet moet je nu iemand loslaten, maar vind je elkaar ooit weer terug, omdat loslaten nodig was om jullie op de diepere lagen te brengen waarop jullie ziel elkaar herkent.
Laat maar los.
Want wat voor je bestemd is komt terug zolang je in waarheid leeft met jezelf.
En wat niet terugkomt hoort niet bij jou.

Take care. ###

Vicky

12/03/2026

We zijn mensen. We doen dingen fout. We roepen op onze kinderen, op onze partner. We claimen in relaties, We vergeten of negeren. We spenderen te veel aandacht aan onze telefoon, we zien de ander niet.
Anyway, hoe dan ook... we doen dingen die anderen een oncomfortabel gevoel geven.

Ik ook.

En als het besef komt dat je dingen fout deed, kan je dit proberen recht te zetten met de ander. Erkenning geven en gedrag veranderen.

Maar pas op.

Leef niet eeuwig in schuld. Als de ander je na een tijd nog steeds niet kan toelaten, heb jij je focus te verleggen van vergeven worden door de ander, naar vergeven worden door jezelf. Daarmee los je de claim en neem je radicale verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag. Dat vergt moed om de ander los te laten, geeft opluchting dat je niet meer in schuld leeft bij de ander, confronteert de ander met zijn of haar verantwoordelijkheid als hij of zij het contact wilt behouden, en je geeft de ander en jezelf de mentaal - emotionele vrijheid terug.

Laat de ander je na een tijd nog steeds niet toe? Dat is zijn of haar vrije keuze. Stel je grens, niet door de ander te willen overtuigen dat je toch al zo veel je best hebt gedaan, maar net door je aandacht terug te geven aan je eigen leven en te accepteren wat niet meer hersteld kan worden.

Vanuit die energie kan de ander de volledige vrije keuze maken om vanuit zijn of haar eigen authentieke voelen stappen te zetten weg van jou of net weer wat dichterbij.

Succes!

Worstel jij hiermee?

Boek je coachgesprek. Link in bio.

Vicky.

11/03/2026

Nee.

Nee, ik draag de conversatie niet meer.
Nee, ik wacht niet tot je contact opneemt.
Nee, ik plooi mij niet naar hoe jij wilt dat ik ben.
Nee, ik bewaak mijn kostbare energie.
Nee, ik niet meer.

Grens.

Het is aan jou. Of niet. Ook prima.

I do me. Ik bepaal mij.

Met liefde, Vicky

11/03/2026

'Vrouwen moeten zich dan maar aanpassen,' aldus .

Beste minister...
Ik veronderstel dat u man genoeg bent om dit gesprek aan te kunnen? Of loopt u, net als de meeste mannen, weg, met de staart tussen de benen, van een vrouw die haar mening uit, en gebruikt u als 'afgezaagd' zinnetje dat een vrouw weer aan het zagen is, zodat u niet in eigen boezem hoeft te kijken wegens uw angst niet goed genoeg te zijn. Wel, toughen dan maar even up!

Wat weet u eigenlijk over aanpassen? Wij vrouwen weten er namelijk aardig wat van! Al eeuwenlang zijn wij daar krakken in geworden. Fysiek en financieel afhankelijk waren we. En u kan nu wel zeggen dat tijden veranderd zijn.... aan uw uitspraken te horen leeft u toch wel nog in een tijd waarin u gelooft dat vrouwen kneedbaar zijn. Die tijd is voorbij meneer Jambon. We hebben enkel nog last van wat 'overgangsproblemen.' Letterlijk, want tot 10 jaar leven met overgangsklachten waar totaal geen erkenning voor komt, behalve dan dat mannen vooral vinden dat het tussen de oren zit, is geen lachertje. En toch blijft ze werken èn zorgen. Omdat ze niet wilt onderdoen. Maar we gaan ook door een figuurlijke overgang. We beginnen te beseffen dat wij helemaal niet moeten werken èn zorgen. We beginnen te beseffen dat wij ook een leven hebben en het f**ck*ng recht hebben om daar helemaal mee te doen wat WIJ willen, en dat uw kas spekken niet op onze prioriteitenlijst staat.

Nog even verder over aanpassen. Als wij ons aanpassen aan uw beleid en er meer vrouwen voltijds gaan werken, verwachten wij dat meer mannen bovenop hun voltijds job de vrouw ontlasten van alle zorgtaken. Deal?
Want u als man heeft u een stabiele hormoonspiegel uw hele leven, u leidt niet aan hevig bloedverlies een week per maand, u bent niet zwanger en geeft geen borstvoeding. Of dacht u dat deze biologische verschijnselen niks vragen van een vrouwenlichaam?

Wij zullen wel gaan werken. Zorgt u er dan voor dat de mijn kleren netjes gestreken zijn?
Of lijkt dit huiselijke leven u toch niet zo aantrekkelijk als u erover nadenkt?

Aanpassen, meneer Jambon? Dacht het niet.

Vicky.

10/03/2026

All she wants to do is homour you.

Jij was een stukje van haar levenpuzzel. Alleen... ze wist nog niet waar jou plaats was. Dus ze legde je aan de kant. Want hoe past dit gevoel in haar geheel?

Tijd brengt raad.

Een coach ook.

www.hetrelaxhuisje.be

Met liefde, Vicky

09/03/2026

Ik kan zeggen dat ik liefde verloren ben door mijn eigen gedrag. Ik claimde, stelde hem verantwoordelijk voor mijn geluk, ik duwde weg. Meerdere malen. Ik durf zelfs zeggen dat ik dat nog zal doen. Omdat we groeien en fouten maken.
Kan jij dat ook zeggen? Kan jij zeggen dat jij niet klaar was om te ontvangen? Kan jij zeggen dat jij claimde, controleerde, verwaarloosde of emotioneel niet stabiel was? Of blijf jij volhouden dat de ander het was en beschermen beschuldiging en kwaadheid en zinnen als 'zie je wel' jou van de diepere pijn van eigen verantwoordelijkheid?

Ja, je mag jouw slachtofferschap eren. Maar omarm ook je daderschap. En de diep snijdende pijn dat jij mee verantwoordelijk bent voor het verliezen van de kans dat er van je gehouden werd.

Met liefde, Vicky