08/02/2026
25 jaar geleden was ik 20.
Oudejaarsavond.
Een café. Gelach. Muziek. Feest.
En plots: een hand tussen mijn benen.
Recht in mijn kruis.
Ik ging naar buiten.
De politie stond daar.
Ik vertelde wat er gebeurd was.
Zei dat ik klacht wilde indienen.
Twee mannelijke agenten vormden een muur.
Duim achter de riem. Borst vooruit. Neerbuigend grijnzend.
Ze probeerden me te sussen.
Een vrouwelijke agent wou me ruimte geven, genegeerd door haar collega's.
Ik werd weggelachen.
"Zo erg zal het wel niet geweest zijn."
Wat daarna gebeurde, zegt alles.
Mijn lief (nu mijn man) werd boos.
Omdat ze niet luisterden.
Omdat ik niet serieus genomen werd.
Voelde zich machteloos.
Omdat hij mij niet kon helpen, niet kon beschermen.
Hij haalde verbaal uit naar de agenten.
En toen kwam een mannelijke barman naar buiten.
Hij zei dat binnen een man klanten lastig viel.
Dán pas grepen de agenten in.
Dán werd iemand opgepakt.
Niet op basis van mijn verhaal.
Niet omdat ík tussen de benen gegrepen was.
Een meisje van 20.
En als klap op de vuurpijl:
Mijn lief werd achter mijn rug om gearresteerd.
Omdat hij het voor me opnam.
Ik bracht de nacht door op het politiekantoor,
wachtend tot ze hem weer vrij lieten.
Wat me het meest is bijgebleven na al die jaren
is niet die hand.
Niet dat moment.
Maar het schuldgevoel.
En de schaamte.
"Ik had beter mijn mond gehouden."
"Waar maakte ik zo'n drama van?"
"Zo erg was dat nu toch niet?"
Dat is wat ik hoorde.
Van vrienden.
Van mensen rondom mij.
Schaamte om mijn boosheid.
En dan nóg meer schaamte, omdat ik me voor mijn lief schaamde - terwijl hij de enige was die me hoorde. Die mij geloofde.
Die bereid was zichzelf voor mij op het spel te zetten.
Vandaag hoor ik opnieuw die stemmen die zeggen:
"Vrouwen overdrijven."
"Het hoort er nu eenmaal bij."
"Je moet daar tegen kunnen."
"Zo veel vrouwen voelen zich wel veilig, waarom jij niet?"
Nee.
Wij moeten daar niet tegen kunnen.
Wij moeten daar niet aan wennen.
En wij moeten ons daar helemaal niet voor schamen.
De schaamte hoort niet bij ons.
De schaamte hoort bij wie dit minimaliseert.
Bij wie wegkijkt.
Bie wie lacht.
En bij een systeem dat vrouwen nog altijd leert te zwijgen.
Ik zwijg niet meer.
