Devu-Care

13/02/2026

Gloed: ❤️

Zaterdag is het Valentijn.

Niet iedereen viert die dag liefde.
Sommigen herinneren haar.

Misschien zit jij straks aan tafel
met een lege stoel tegenover je.

Misschien draag je iemand mee
die je niet meer kan vasthouden.

Weet dan:
liefde verdwijnt niet wanneer iemand er niet meer is
ze verandert alleen van vorm.

Voor wie zaterdag mist
ik zie je. 🤍

Misschien is er iemand in je omgeving
die zaterdag wat extra zachtheid kan gebruiken.
Stuur het gerust door. 🤍

Liefs,
Debbie
-xx-

11/02/2026

Gloed: 🤍

06/02/2026

Gloed: 🤍💫

Voor wie ademt met gemis.

Ik weet niet of we ooit terugkeren
naar hoe ademen ooit vanzelf ging.
Misschien vraagt rouw geen herstel,
maar toestemming
om anders te ademen.

Als dit iets in jou raakt,
mag je er gerust een 🤍 bij laten
of het zachtjes doorgeven.
🤍

Liefs, Debbie -xx-

04/02/2026

Gloed: ❤️💫

Zorg in de laatste levensfase raakt me elke keer opnieuw. Het is intens, soms zwaar, en tegelijk één van de meest betekenisvolle delen van mijn werk. Zo dicht mogen zijn bij iemand op het moment dat het leven langzaam loskomt… dat blijft bijzonder.

Tijdens deze dienst zorg ik voor verschillende bewoners. Bij één kom ik binnen en merk ik dat hij net is overleden. Een andere ligt onder palliatieve sedatie. En nog iemand is gewoon ziek, in de dagelijkse betekenis van dat woord.

Bij de man die overleden is, een bewoner van 88 jaar, zit zijn vrouw aan het bed. Zestig jaar samen. Geen kinderen, weinig familie, een klein netwerk. Haar verdriet vult de kamer. Soms stil, dan weer rauw.

Na zo’n leven samen ineens alleen verder moeten… net op het moment dat je die ene persoon het meest nodig hebt. En hij is er niet meer.

Ik vraag haar voorzichtig of er iemand is die ik voor haar kan bellen. Ik breng haar een kop warme thee en stel voor om haar man samen te verzorgen.

We staan naast elkaar, elk aan een kant van het bed. We wassen hem rustig. Zonder haast. Ze vertelt over hoe ze elkaar leerden kennen. Over wie hij was. In haar woorden blijft hij nog even bestaan.

Wanneer we klaar zijn, ligt hij er verzorgd bij. Ze weet niet goed wat nu. Alles voelt te groot.

Ik regel een taxi en bel met de uitvaartdienst.

Voor de taxi arriveert, ga ik nog even langs bij mijn andere bewoner. Zij slaapt rustig onder palliatieve sedatie. Haar broer en zus tonen me een filmpje van haar hond die afscheid kwam nemen. Ze hebben geknuffeld. En daarna viel ze weer in slaap. We staan daar samen. Met tranen. En toch ook met een kleine glimlach.

Daarna begeleid ik de vrouw naar beneden. Ik geef haar een knuffel en wens haar veel zachtheid toe.

En ik besef opnieuw waarom dit werk zo waardevol is voor mij.
Omdat ik niet alleen zorg draag voor lichamen, maar soms ook even mag meewandelen in de laatste bladzijden van iemands leven.

Als dit verhaal je raakt, mag je gerust even op het 🤍 klikken.
Of het delen met iemand voor wie dit herkenbaar is.

Liefs,
Debbie 🤍

02/02/2026

Gloed: 🤍

In mijn praktijk zie ik vaak hoe mensen binnenkomen met het gevoel,
dat er “iets stuk” is.
Alsof rouw iets is dat hersteld moet worden.
Alsof er een moment komt waarop het eindelijk klaar zou moeten zijn.

Maar rouw gedraagt zich niet zo.
Ze komt niet op afspraak.
Ze volgt geen stappenplan.
Ze laat zich niet vastleggen in tijd.

Rouw toont zich in kleine dingen.
In een lege stoel waar vroeger vanzelf iemand zat.
In een stilte die vroeger gevuld was met geluid.
In plannen die nooit hardop gezegd werden, maar wel bestonden.

En wat me elke keer raakt:
mensen denken vaak dat ze zwakker worden door rouw.
Terwijl ik zie hoe ze groter worden.
Ruimer.
Zachter.
Menselijker.

Niet omdat het minder pijn doet,
maar omdat ze leren leven met wat er niet meer is,
zonder zichzelf te verliezen.

Soms is rouw warm.
Een herinnering die even een glimlach brengt.
Soms is ze rauw.
Boos.
Onrechtvaardig.
Rouw om wat er nooit geweest is,
of om wat te vroeg moest stoppen.

In mijn praktijk mag alles bestaan.
De liefde én de teleurstelling.
De dankbaarheid én de leegte.
Want vaak zit rouw niet in één verhaal,
maar in meerdere tegelijk.

Ik geloof niet dat rouw iets is dat oplost.
Ik zie rouw als een relatie die van vorm verandert.
Wat je liefhad, verdwijnt niet.
Het krijgt alleen een andere plek in jou.

Niet kleiner.
Maar dieper.

En misschien is dat wel wat rouw ons leert:
dat liefde geen eindpunt heeft.
Dat verbinding niet stopt bij afscheid.
Dat we blijven dragen,
ook als we leren loslaten.

Niet om het te vergeten.
Maar om het mee te nemen.
Op onze manier.
In ons tempo.
Met alles wat we zijn. 🤍

30/01/2026

Gloed: 🤍

Rouw gaat niet over loslaten.
Niet echt.
En al zeker niet over “afsluiten”.

Er is geen startlijn.
Geen eindpunt.
Geen handleiding.

Rouw komt in golven.
Met dagen waarop je denkt: het gaat.
En andere waarop alles weer openligt.
Voor iedereen ziet het er anders uit.
En niemand komt er ongeschonden doorheen.

Rouw verandert je.
Altijd.

We proberen het vaak mooier te maken dan het is.
Zachter. Netter. Draaglijker.
In de hoop dat het dan minder pijn doet.
Alsof er een juiste manier bestaat om verdriet te beleven.
Alsof je moet weten hoe je je hoort te voelen.

Maar in essentie is rouw iets heel eenvoudigs.
En tegelijk heel groots.

Rouw is de afwezigheid die voelbaar blijft.
Rouw is gemis.
Rouw is liefde.

En ja… rouw is soms ook opnieuw geluk.
In kleine dingen. In andere vormen.
Niet omdat het oude verdwijnt,
maar omdat je leert leven mét wat ontbreekt.

Rouw is een ode.
Aan wie of wat je ongewild moest achterlaten.
Aan wat je ontwricht.
En je tegelijk dwingt om opnieuw te zoeken:
wat draagt mij nog?
wat doet er écht toe?
waar wil ik mijn leven opnieuw rond bouwen?

Rouw is rauw.
Maar het maakt ook puur.
Echter.
Menselijk.

En misschien is dat wel de stille uitnodiging erin:
om je leven niet groter te maken,
maar eerlijker.
Dichter bij wat je voelt.
Wat je nodig hebt.
Wat je verdient.
En waar je, op jouw tempo, weer voor wil leven.

26/01/2026

Neem even een kijkje ❤️

Ieder mens zou graag zijn eigen leven willen leiden.  In de praktijk van elke dag is dit vaak een wensdroom die maar moeizaam in vervulling wil gaan. Vaak is het eerder zo dat we ons leven

26/01/2026

🤍

23/01/2026

... is het voor jullie herkenbaar? 😘❣️