Devu-Care

29/12/2025

Gloed: 🤍

26/12/2025

Gloed: 🤍💫

Tweede Kerstdag.
Voor veel mensen een dag waarop het hart twee kanten op beweegt. Er is licht, warmte en samenzijn, maar ook het gemis van iemand die zo wordt gemist.

Bij Gloed is er ruimte voor dat dubbele gevoel. Voor het verlangen, het verdriet én de liefde die blijft. Ik geloof dat onze dierbaren niet weg zijn, maar op een andere manier dichtbij. Dat zij over ons waken en Kerst beleven op hun eigen, hemelse wijze.

Misschien voel jij je vandaag gevangen tussen vreugde en pijn. Weet dat dat heel menselijk is. Alles mag er zijn.

In liefde geloof ik dat daar, ergens voorbij wat wij kunnen zien, Kerst wordt gevierd. Voor iedereen die iemand mist: een warme gloed, zachtheid en een liefdevolle knuffel. ✨

Voel je welkom om deze post te delen of hieronder een naam te noemen van iemand die jij meedraagt in je hart. ✨

24/12/2025

Gloed: 24 December = Kerstavond, voor wie iemand mist. 🤍

24 december. Kerstavond.
Misschien voel jij het ook: die lege stoel aan tafel.
Het gemis dat ineens luider wordt of net heel stil.
De eerste kerst zonder iemand die je lief is.
Of een kerst waarin afscheid dichterbij komt door ziekte.

Als dit jou raakt, dan is dat niet vreemd.
Je hoeft het niet mooier te maken dan het is.

💛 Vertragen mag.
💛 Lief zijn voor jezelf is geen luxe, maar noodzaak.
💛 Alles wat je voelt, mag er zijn op jouw tempo.

Sta hier vandaag even bij stil.
Misschien door een kaarsje te branden,
een herinnering zacht vast te houden,
of simpelweg even te ademen.

En als je voelt dat je hier niet alleen door wil gaan:
je bent welkom bij Gloed:. Je hoeft het niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie 🤍

22/12/2025

Gloed: 🎄🤍 Voor jullie!😘

19/12/2025

Gloed: 🕯❣️

Rouwen om een kind is geen moment. Geen fase.
Geen datum op de kalender.
Het is liefde die blijft, ook wanneer alles stil wordt.

Misschien voel jij dat elke dag opnieuw.
In je lichaam. In je hart. In de stilte die soms zo luid is.

Samen maken we ruimte voor herinnering, verbondenheid en stilte.
Samen laten we zien: jullie staan er niet alleen voor. 🤍

Vandaag sluiten we de Koesterweek af.
Een week waarin we bewust even trager mochten gaan. Waarin verdriet, liefde en gemis naast elkaar mochten bestaan zonder uitleg, zonder haast.

Want rouw stopt niet na een paar dagen.
Ze leeft in kleine momenten.
In stiltes.
In herinneringen.
In alles wat had kunnen zijn.
En vooral: in liefde die geen plek meer heeft om naartoe te gaan.

Koesteren is niet loslaten.
Koesteren is blijven dragen op jouw manier, in jouw tempo.
Met alles wat er is: tranen, warmte, boosheid, dankbaarheid en gemis. Alles mag er zijn.

Laat deze week geen einde zijn, maar een uitnodiging.
Om te blijven koesteren.
Om mild te zijn voor jezelf.
En om te onthouden: je hoeft dit niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie 🤍

17/12/2025

Gloed: 🙏🏻🤍

Na verlies kan angst zich zomaar aandienen. Niet luid, maar sluipend. Misschien herken je het: dat beklemmende gevoel dat ineens opkomt. Leegte. Een lijf dat nooit echt tot rust komt. Gedachten die blijven malen. En ergens diep vanbinnen dat pijnlijke gevoel van machteloosheid. Wie ben ik nu eigenlijk? Je hoofd wil vooruit, maar je lichaam lijkt achter te blijven.

Wanneer wat ooit vanzelfsprekend was plots wegvalt, gebeurt er iets fundamenteels. De eerste schok ebt weg, maar wat vaak achterblijft is angst. Angst om nooit meer te kunnen vertrouwen. Om opnieuw geluk toe te laten. Om jezelf onderweg kwijt te raken.

En laat me dit meteen zeggen: daar is niets mis mee.
Je hebt ervaren hoe snel veiligheid, zekerheid en levensvreugde kunnen instorten zonder waarschuwing. Dat laat sporen na. Het zou vreemd zijn als dat géén angst oproept.

De wereld draait intussen gewoon verder. Mensen gaan door.
Maar jij staat stil. Met gevoelens die komen en gaan zonder handleiding. Soms stil en sprakeloos. Soms boos of intens eenzaam. En vaak… bang.

Ik ga je niet vertellen dat je angst moet verdwijnen. Dat zou niet eerlijk zijn.
Wat ik wél weet, uit eigen ervaring en uit het werken met mensen in rouw: angst wil je iets zeggen. Ze komt niet om je tegen te houden, maar om je aandacht te vragen.

Durf even te blijven bij wat je voelt. Niet om erin te blijven hangen, maar om te luisteren. Waar gaat deze angst over? Wat heb jij nú nodig? Wat mag opnieuw vorm krijgen?

Wanneer je angst niet langer ziet als vijand, maar als richtingaanwijzer, kan ze veranderen in een kompas. Eén dat je helpt voelen wat voor jou belangrijk is. Waar je grenzen liggen. En wat je stap voor stap weer wil toelaten in je leven.

En als dat te veel voelt als de angst je overspoelt of je merkt dat je dit niet alleen kan dragen weet dan: dat is oké. Je hoeft hier niet sterk in te zijn. Je hoeft dit niet alleen te doen.

Ik loop graag een stukje met je mee.
Ik help je richting vinden en bied je een veilige plek wanneer je die zelf even niet meer kan voelen.

Met veel liefde,
Debbie

15/12/2025

Gloed: 🤍 Verlies bij een verlies..

10/12/2025

Gloed: 🤍

Rouw is iets dat je hele wereld op z’n kop zet.

Het verandert niet alleen je leven, maar ook wie jij vanbinnen bent.

Veel mensen staan er niet bij stil hoeveel moed, tijd en kracht het vraagt om jezelf langzaam weer omhoog te trekken uit dat diepe, donkere verdriet.

Dus als het je vandaag alleen lukte om simpelweg door de dag heen te komen…

Weet dat ik je zie.🤍

En dat dat al meer dan genoeg is.

Voel je dat je wat extra steun kan gebruiken? Je bent welkom om contact op te nemen je hoeft dit niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie ❣️

08/12/2025

Gloed: 💫🤍

Het gemis leeft in mij, dag en nacht.
Daarnaar vragen maakt het niet pijnlijker het is er al.
En wat ik zó vaak in mijn praktijk terug hoor, is precies dit: zoveel mensen voelen de stilte rondom hun verdriet.

Zoveel mensen zouden zó dankbaar zijn als iemand gewoon durft te vragen.
We zijn bang om te raken waar het pijn doet, maar vergeten dat die pijn toch al aanwezig is.

Ik wil je vertellen: er gaat geen dag voorbij waarop diegene niet gemist wordt.

Dus alsjeblieft 🦋
Vraag naar de mensen die ontbreken.
Door hun naam te noemen blijven ze hier, door herinneringen te delen, houden we hen levend.
We geven liefde bestaansrecht, ook als die ondertussen pijn doet.

Denk aan vragen zoals:
“Wat mis je het meest aan hem of haar?”
“Waardoor moest je altijd zo lachen?”
of gewoon:
“Hoe heette hij/zij?”

Zo simpel, en toch van onschatbare waarde.

Als iemand er vandaag niet over wil of kan praten, hoop ik dat diegene zich vrij voelt om dat aan te geven. Geen zorgen, ik neem het niet persoonlijk.

Maar liever vragen, dan laten verdwijnen.
Liever liefde benoemen, dan laten verdrinken in de drukte van de dag.

💜 Wie draag jij vandaag met je mee?
Je mag zijn of haar naam hieronder delen. Hier is ruimte, hier mag liefde bestaan.

06/12/2025

Gloed: 6 december..❣️💫

🎁 Vandaag vieren we Sinterklaas… maar niet elk hart kan mee feesten.

Voor veel kinderen en volwassenen roept 6 december warmte en herinneringen op. Maar voor wie iemand moet missen, kan deze dag juist zacht pijn doen.

Kinderen ervaren rouw ook: soms intenser dan wij.
Het gemis klinkt door in vragen zoals:

Waarom mocht mama niet net zo lang blijven als Sinterklaas?
Waarom kan hij mijn pijn niet wegnemen?
Zal hij mij nog vinden nu ik ergens anders woon?
Waarom voelt Sinterklaas vieren na de scheiding ineens zo anders?

Ze dragen verlies, maar zijn volledig afhankelijk van onze liefde en veiligheid.

Sinterklaas kan verdriet niet weg toveren… maar wij kunnen wél magie brengen met kleine gebaren van zorg, zachtheid en begrip.

🤎 Aan wie iemand mist:
Je bent gezien.
Het is oké als je glimlacht en toch verdriet voelt.

🌟 Aan wie naast iemand staat die rouwt:
Vraag hoe het écht gaat.
Luister.
Wees aanwezig dat is het mooiste geschenk.

💛 Kijk vandaag eens bewust om je heen.
Is er iemand die stilte draagt achter een glimlach?
Een vraag, berichtje of zachte aanraking kan meer betekenen dan je denkt.

Zo maken we van Sinterklaas niet alleen een feestdag, maar ook een dag van verbinding, zachtheid en aandacht.

Voor meer informatie: www.mijngloed.be

05/12/2025

Gloed: 🤍

Een zachte decembergroet voor jou
Aan jou die iemand mist.
Aan jou die rouwt en bijna ongemerkt in stukjes draagt wat te zwaar lijkt voor één hart.
Aan jou die zorgt, blijft geven en soms vergeet te ademen voor jezelf.
Aan jou die moe is van proberen, volhouden, doorzetten.

Ik leg mijn hand even in de jouwe.
Gewoon… om te zeggen: je bent niet onzichtbaar.

Rouw kent geen pauzeknop, geen feestdagenregeling, geen “even later”. Het is er stil, koppig, onverwachts. En soms doet het meer pijn wanneer rondom je lichtjes branden en het in jou donker voelt.

Daarom wil ik je in deze tijd een zachte, warme knuffel schenken. Zo eentje die zonder woorden spreekt. Die je voelt tot in je borstbeen.

Ik zie je…
Wanneer je glimlacht terwijl je binnen breekt.
Wanneer je “het gaat wel” mompelt omdat eerlijk zijn te veel vraagt.
Wanneer je je bed opzoekt zonder slaap te vinden of je ochtend begint met lood in je lijf.
Wanneer je wéér voor iemand zorgt, ook al heb je zelf geen restjes meer over.

En ook als je denkt dat niemand het merkt ik zie het wel.
Elke stap die je zet.
Elke traan die je wegveegt.
Elke keer dat je opnieuw probeert…
Het verdient erkenning.

Dus vandaag, hier, op dit moment, wil ik je dat heel even geven. Zacht, zonder oordeel.

Misschien kan je deze woorden vandaag…
❤️ Gebruiken als ademruimte
💖 Voelen als troost
💜 Herkennen als waarheid
💚 Oppikken als lichtje
💛 Delen met wie het nodig heeft

Je mag het delen in de comments ik ben benieuwd wat het met je doet.
Een warme groet,
Liefs, Debbie 💗