Devu-Care

09/03/2026

Gloed: ❣️

06/03/2026

Gloed: ❤️

04/03/2026

lees het even 😘

02/03/2026

Gloed: neem even de tijd om het lezen... 🙏🏻🤍

23/02/2026

Gloed: Misschien mag je hier even bij stilstaan… 🤍

18/02/2026

Gloed: 🤍

13/02/2026

Gloed: ❤️

Zaterdag is het Valentijn.

Niet iedereen viert die dag liefde.
Sommigen herinneren haar.

Misschien zit jij straks aan tafel
met een lege stoel tegenover je.

Misschien draag je iemand mee
die je niet meer kan vasthouden.

Weet dan:
liefde verdwijnt niet wanneer iemand er niet meer is
ze verandert alleen van vorm.

Voor wie zaterdag mist
ik zie je. 🤍

Misschien is er iemand in je omgeving
die zaterdag wat extra zachtheid kan gebruiken.
Stuur het gerust door. 🤍

Liefs,
Debbie
-xx-

06/02/2026

Gloed: 🤍💫

Voor wie ademt met gemis.

Ik weet niet of we ooit terugkeren
naar hoe ademen ooit vanzelf ging.
Misschien vraagt rouw geen herstel,
maar toestemming
om anders te ademen.

Als dit iets in jou raakt,
mag je er gerust een 🤍 bij laten
of het zachtjes doorgeven.
🤍

Liefs, Debbie -xx-

04/02/2026

Gloed: ❤️💫

Zorg in de laatste levensfase raakt me elke keer opnieuw. Het is intens, soms zwaar, en tegelijk één van de meest betekenisvolle delen van mijn werk. Zo dicht mogen zijn bij iemand op het moment dat het leven langzaam loskomt… dat blijft bijzonder.

Tijdens deze dienst zorg ik voor verschillende bewoners. Bij één kom ik binnen en merk ik dat hij net is overleden. Een andere ligt onder palliatieve sedatie. En nog iemand is gewoon ziek, in de dagelijkse betekenis van dat woord.

Bij de man die overleden is, een bewoner van 88 jaar, zit zijn vrouw aan het bed. Zestig jaar samen. Geen kinderen, weinig familie, een klein netwerk. Haar verdriet vult de kamer. Soms stil, dan weer rauw.

Na zo’n leven samen ineens alleen verder moeten… net op het moment dat je die ene persoon het meest nodig hebt. En hij is er niet meer.

Ik vraag haar voorzichtig of er iemand is die ik voor haar kan bellen. Ik breng haar een kop warme thee en stel voor om haar man samen te verzorgen.

We staan naast elkaar, elk aan een kant van het bed. We wassen hem rustig. Zonder haast. Ze vertelt over hoe ze elkaar leerden kennen. Over wie hij was. In haar woorden blijft hij nog even bestaan.

Wanneer we klaar zijn, ligt hij er verzorgd bij. Ze weet niet goed wat nu. Alles voelt te groot.

Ik regel een taxi en bel met de uitvaartdienst.

Voor de taxi arriveert, ga ik nog even langs bij mijn andere bewoner. Zij slaapt rustig onder palliatieve sedatie. Haar broer en zus tonen me een filmpje van haar hond die afscheid kwam nemen. Ze hebben geknuffeld. En daarna viel ze weer in slaap. We staan daar samen. Met tranen. En toch ook met een kleine glimlach.

Daarna begeleid ik de vrouw naar beneden. Ik geef haar een knuffel en wens haar veel zachtheid toe.

En ik besef opnieuw waarom dit werk zo waardevol is voor mij.
Omdat ik niet alleen zorg draag voor lichamen, maar soms ook even mag meewandelen in de laatste bladzijden van iemands leven.

Als dit verhaal je raakt, mag je gerust even op het 🤍 klikken.
Of het delen met iemand voor wie dit herkenbaar is.

Liefs,
Debbie 🤍