Gloed:, Weg Naar As 94, Oudsbergen (2026)

13/02/2026

Zaterdag is het Valentijn.

Niet iedereen viert die dag liefde.
Sommigen herinneren haar.

Misschien zit jij straks aan tafel
met een lege stoel tegenover je.

Misschien draag je iemand mee
die je niet meer kan vasthouden.

Weet dan:
liefde verdwijnt niet wanneer iemand er niet meer is
ze verandert alleen van vorm.

Voor wie zaterdag mist
ik zie je. 🤍

Misschien is er iemand in je omgeving
die zaterdag wat extra zachtheid kan gebruiken.
Stuur het gerust door. 🤍

Liefs,
Debbie
-xx-

11/02/2026

Rouw komt zelden op afspraak.
Ze klopt niet netjes aan.
Ze stapt gewoon je leven binnen en blijft hangen, ook al had je haar liever niet ontvangen.

Je had haar niet uitgenodigd.
Ze past niet in je plannen, niet in wie je was, niet in hoe je verder wilde.
En toch is ze er.
Aanwezig. Hardnekkig. Soms allesoverheersend.

In het begin probeer je haar buiten te houden.
Je gaat door. Zet je schouders eronder.
Je hoopt dat ze vanzelf weer vertrekt als je haar geen aandacht geeft.
Maar rouw laat zich niet wegduwen.
Hoe meer je haar negeert, hoe luider ze zich laat voelen.

Ze komt ook niet alleen.
Ze brengt emoties mee die je liever niet ziet: boosheid, schuld, gemis, angst, vermoeidheid...
Ze nemen plaats, zonder te vragen of het uitkomt.
En dat kan beangstigend zijn.

Toch gebeurt er iets wanneer je even stopt met vechten.
Wanneer je durft te kijken.
Wanneer je haar niet probeert op te lossen, maar gewoon laat zijn.

Wat gezien wordt, hoeft niet te roepen.
Wat ruimte krijgt, wordt zachter.

Rouw verdwijnt niet zomaar.
Ze komt terug, soms onverwacht.
Maar wanneer je haar niet langer alleen draagt, verandert haar manier van aanwezig zijn.
Minder heftig. Minder vaak. Met meer ademruimte ertussen.

In rouw zoeken we houvast, zin, een beetje lucht.
Controle lijkt veilig, maar brengt ons vaak terug naar wat vertrouwd is,
niet altijd naar wat we nodig hebben.

Soms is het genoeg dat iemand met je meeloopt.
De deur op een kier houdt.
Niet om het over te nemen, maar om naast je te blijven staan.

Je hoeft dit niet alleen te doen.
Graag loop ik met je mee
of iemand anders die je vertrouwt.

Liefs,
Debbie 🤍

Voel je herkenning?
Een 🤍 is genoeg.

09/02/2026

Soms vertellen mensen me geen verhaal.
Ze laten iets vallen.
Een zin.
Half uitgesproken.
Alsof die te zwaar is om helemaal uit te dragen.

“Ik weet het gewoon niet.”
En dan valt het stil.

In die stilte zit vaak alles.
De vermoeidheid van blijven rechtstaan.
Het zoeken naar woorden die nergens meer passen.

Het gevoel dat je verder moet, terwijl iets in jou is blijven staan op een plek waar niemand nog komt.

Rouw kondigt zich niet aan.
Ze komt niet netjes op afspraak.
Ze verschijnt tussen twee taken door,
op een moment dat je dacht: het gaat wel.

Je staat in de keuken.
Je telefoon ligt op tafel.
De hond kijkt je aan, wachtend op zijn eten.
En dan zonder waarschuwing is daar dat ene liedje.
Dat ene beeld.
Dat ene besef dat je lijf al wist, maar je hoofd nog even probeerde te ontkennen:
dit is geen droom.
Dit is echt.

En daarna komt het niet-weten.
Niet weten hoe je hierover praat met mensen die dit nooit hebben meegemaakt.
Niet weten hoe je antwoordt op de vraag “hoe gaat het?” zonder alles open te trekken.
Niet weten hoe je iemand kunt missen zonder telkens opnieuw te breken.
Niet weten hoe je verder moet in een wereld die gewoon doorloopt.

Veel mensen denken dan dat er iets mis is met hen.
Dat ze sterker zouden moeten zijn.
Dat ze het ondertussen toch “een plaats” zouden moeten geven.

Maar rouw vraagt geen oplossing.
Ze vraagt ruimte.
Iemand die blijft, precies daar waar het pijn doet.
Iemand die het niet invult, niet wegpraat, niet haast.

Niet weten is geen falen.
Het is leven in een landschap dat je nooit hebt leren lezen.
Het is ademen met een andere longinhoud.
Het is blijven, ook al voelt alles in jou alsof het uiteenvalt.

Dus als jij vandaag denkt:
ik weet het niet meer
weet dan dit: je bent niet raar, niet zwak, niet kapot.
Je rouwt.

En dat mag gedragen worden.
Samen. 💛

06/02/2026

Voor wie ademt met gemis.

Ik weet niet of we ooit terugkeren
naar hoe ademen ooit vanzelf ging.
Misschien vraagt rouw geen herstel,
maar toestemming
om anders te ademen.

Als dit iets in jou raakt,
mag je er gerust een 🤍 bij laten
of het zachtjes doorgeven.
🤍

Liefs, Debbie -xx-

04/02/2026

Zorg in de laatste levensfase raakt me elke keer opnieuw. Het is intens, soms zwaar, en tegelijk één van de meest betekenisvolle delen van mijn werk. Zo dicht mogen zijn bij iemand op het moment dat het leven langzaam loskomt… dat blijft bijzonder.

Tijdens deze dienst zorg ik voor verschillende bewoners. Bij één kom ik binnen en merk ik dat hij net is overleden. Een andere ligt onder palliatieve sedatie. En nog iemand is gewoon ziek, in de dagelijkse betekenis van dat woord.

Bij de man die overleden is, een bewoner van 88 jaar, zit zijn vrouw aan het bed. Zestig jaar samen. Geen kinderen, weinig familie, een klein netwerk. Haar verdriet vult de kamer. Soms stil, dan weer rauw.

Na zo’n leven samen ineens alleen verder moeten… net op het moment dat je die ene persoon het meest nodig hebt. En hij is er niet meer.

Ik vraag haar voorzichtig of er iemand is die ik voor haar kan bellen. Ik breng haar een kop warme thee en stel voor om haar man samen te verzorgen.

We staan naast elkaar, elk aan een kant van het bed. We wassen hem rustig. Zonder haast. Ze vertelt over hoe ze elkaar leerden kennen. Over wie hij was. In haar woorden blijft hij nog even bestaan.

Wanneer we klaar zijn, ligt hij er verzorgd bij. Ze weet niet goed wat nu. Alles voelt te groot.

Ik regel een taxi en bel met de uitvaartdienst.

Voor de taxi arriveert, ga ik nog even langs bij mijn andere bewoner. Zij slaapt rustig onder palliatieve sedatie. Haar broer en zus tonen me een filmpje van haar hond die afscheid kwam nemen. Ze hebben geknuffeld. En daarna viel ze weer in slaap. We staan daar samen. Met tranen. En toch ook met een kleine glimlach.

Daarna begeleid ik de vrouw naar beneden. Ik geef haar een knuffel en wens haar veel zachtheid toe.

En ik besef opnieuw waarom dit werk zo waardevol is voor mij.
Omdat ik niet alleen zorg draag voor lichamen, maar soms ook even mag meewandelen in de laatste bladzijden van iemands leven.

Als dit verhaal je raakt, mag je gerust even op het 🤍 klikken.
Of het delen met iemand voor wie dit herkenbaar is.

Liefs,
Debbie 🤍

02/02/2026

In mijn praktijk zie ik vaak hoe mensen binnenkomen met het gevoel,
dat er “iets stuk” is.
Alsof rouw iets is dat hersteld moet worden.
Alsof er een moment komt waarop het eindelijk klaar zou moeten zijn.

Maar rouw gedraagt zich niet zo.
Ze komt niet op afspraak.
Ze volgt geen stappenplan.
Ze laat zich niet vastleggen in tijd.

Rouw toont zich in kleine dingen.
In een lege stoel waar vroeger vanzelf iemand zat.
In een stilte die vroeger gevuld was met geluid.
In plannen die nooit hardop gezegd werden, maar wel bestonden.

En wat me elke keer raakt:
mensen denken vaak dat ze zwakker worden door rouw.
Terwijl ik zie hoe ze groter worden.
Ruimer.
Zachter.
Menselijker.

Niet omdat het minder pijn doet,
maar omdat ze leren leven met wat er niet meer is,
zonder zichzelf te verliezen.

Soms is rouw warm.
Een herinnering die even een glimlach brengt.
Soms is ze rauw.
Boos.
Onrechtvaardig.
Rouw om wat er nooit geweest is,
of om wat te vroeg moest stoppen.

In mijn praktijk mag alles bestaan.
De liefde én de teleurstelling.
De dankbaarheid én de leegte.
Want vaak zit rouw niet in één verhaal,
maar in meerdere tegelijk.

Ik geloof niet dat rouw iets is dat oplost.
Ik zie rouw als een relatie die van vorm verandert.
Wat je liefhad, verdwijnt niet.
Het krijgt alleen een andere plek in jou.

Niet kleiner.
Maar dieper.

En misschien is dat wel wat rouw ons leert:
dat liefde geen eindpunt heeft.
Dat verbinding niet stopt bij afscheid.
Dat we blijven dragen,
ook als we leren loslaten.

Niet om het te vergeten.
Maar om het mee te nemen.
Op onze manier.
In ons tempo.
Met alles wat we zijn. 🤍

30/01/2026

Rouw gaat niet over loslaten.
Niet echt.
En al zeker niet over “afsluiten”.

Er is geen startlijn.
Geen eindpunt.
Geen handleiding.

Rouw komt in golven.
Met dagen waarop je denkt: het gaat.
En andere waarop alles weer openligt.
Voor iedereen ziet het er anders uit.
En niemand komt er ongeschonden doorheen.

Rouw verandert je.
Altijd.

We proberen het vaak mooier te maken dan het is.
Zachter. Netter. Draaglijker.
In de hoop dat het dan minder pijn doet.
Alsof er een juiste manier bestaat om verdriet te beleven.
Alsof je moet weten hoe je je hoort te voelen.

Maar in essentie is rouw iets heel eenvoudigs.
En tegelijk heel groots.

Rouw is de afwezigheid die voelbaar blijft.
Rouw is gemis.
Rouw is liefde.

En ja… rouw is soms ook opnieuw geluk.
In kleine dingen. In andere vormen.
Niet omdat het oude verdwijnt,
maar omdat je leert leven mét wat ontbreekt.

Rouw is een ode.
Aan wie of wat je ongewild moest achterlaten.
Aan wat je ontwricht.
En je tegelijk dwingt om opnieuw te zoeken:
wat draagt mij nog?
wat doet er écht toe?
waar wil ik mijn leven opnieuw rond bouwen?

Rouw is rauw.
Maar het maakt ook puur.
Echter.
Menselijk.

En misschien is dat wel de stille uitnodiging erin:
om je leven niet groter te maken,
maar eerlijker.
Dichter bij wat je voelt.
Wat je nodig hebt.
Wat je verdient.
En waar je, op jouw tempo, weer voor wil leven.

28/01/2026

En ik hoop dat je zacht kunt zijn voor jezelf
zeker op de dagen dat je hoofd vol is
en je hart zo moe.

Doe wat vandaag lukt.
Meer hoeft niet.
Dat is genoeg.
Altijd al geweest.

Voel je dat het alleen dragen te zwaar wordt?

Je hoeft het niet alleen te doen.
Stuur me gerust een berichtje of neem een kijkje op mijn pagina.

Liefs, Debbie

26/01/2026

In rouw voelt “vooruitgaan” zelden als vooruitgaan.
Het ziet er niet uit zoals in verhalen waar alles netjes een bocht maakt richting licht.

Het is rommelig.
Onvoorspelbaar.
Met dagen waarop je denkt:
dit gaat nooit beter worden.

Soms lijkt het zelfs alsof het eerst zwaarder wordt.
Alsof alles wat je zo lang hebt gedragen, ineens naar boven komt.
En dat kan beangstigend zijn.

Mensen bedoelen het goed wanneer ze zeggen:
“Het wordt wel weer beter.”
Maar wat vaak vergeten wordt,
is dat het meestal eerst door de donkerte heen gaat.

Door de twijfel.
Door de leegte.
Door het gemis dat zich steeds opnieuw laat voelen.

En toch…
Wanneer je blijft.
Wanneer je ademt, ook op de dagen dat het te veel is.
Wanneer je jezelf niet forceert om “verder” te zijn dan je bent,
ontstaat er langzaam weer ruimte.
Niet omdat het verdriet verdwijnt,
maar omdat jij het leert dragen op jouw tempo.

Ik zie je.
Ik loop met je mee.
Ook wanneer het rommelig is.
Ook wanneer het zwaar voelt.
Je hoeft dit niet alleen te doen.

Met alle warmte,
Debbie

23/01/2026

“Wees sterk.”
Dat is wat ik zo vaak hoor.
Alsof rouw iets is wat je moet dragen zonder te buigen.
Alsof voelen een zwakte is.
Alsof doorgaan belangrijker is dan stilstaan.

Ook ik heb zo geleefd.
Ik hield alles recht.
Zorgde. Glimlachte. Ging verder.
En ondertussen twijfelde ik…
aan mezelf, aan mijn verdriet,
aan of ik het wel “goed” deed.

Ik verstopte wat pijn deed.
Forceerde lichtheid.
Negeerde de signalen van mijn lichaam.
En voelde me schuldig wanneer ik even genoot
of iets liefs voor mezelf deed.

Tot ik voelde: dit is geen leven.
Dit is overleven.

Ik besloot hulp te zoeken.
Niet omdat ik “stuk” was,
maar omdat ik verlangde naar ademruimte.
En nee ik heb daar geen seconde spijt van gehad.

Ik ontdekte dat rouw geen strijd is,
maar een uitnodiging.
Geen marathon op wilskracht,
maar een zachte beweging naar binnen.
Geen oplossen, maar erkennen wat er in je leeft.

Vanuit die weg is “Jezelf herontdekken na verlies” gegroeid.
Geen vast traject, maar een uitnodiging tot ontmoeting.
In onze sessies gaan we samen op zoek naar die diepere laag:

✨ veilig leren voelen, zonder overspoeld te raken
✨ vertragen, zonder jezelf te forceren
✨ opnieuw verbinden met je lichaam en emoties
✨ ontdekken wat jij nodig hebt op jouw tempo

Je werkt met mijn persoonlijke én professionele aanpak.
Een kader dat niet zegt wat je moet voelen,
maar je helpt begrijpen wat er in jou beweegt.

Je leert:
🤍 emoties dragen zonder weg te lopen
🤍 herinneringen toelaten zonder schuld
🤍 jezelf weer op de eerste plek zetten
🤍 jouw unieke rouwproces herkennen

Zodat je kunt zeggen:
“Zo werkt het bij mij.”

Ben jij moe van sterk zijn?
En verlang je naar een plek waar je niets hoeft te bewijzen, maar gewoon mag zijn?

Dan ben je welkom in mijn praktijk Gloed.
Voor een gesprek.
Voor ademruimte.
Voor zachtheid.

➡️ Reageer met “MEER” of stuur me een DM 💕
Dan stuur ik je met liefde meer uitleg.

Liefs,
Debbie 🤍

zachtheid zelfzorg rouwbegeleiding herontdekken

23/01/2026

“Wees sterk.”
Dat is wat ik zo vaak hoor.
Alsof rouw iets is wat je moet dragen zonder te buigen.
Alsof voelen een zwakte is.
Alsof doorgaan belangrijker is dan stilstaan.

Ook ik heb zo geleefd.
Ik hield alles recht.
Zorgde. Glimlachte. Ging verder.
En ondertussen twijfelde ik…
aan mezelf, aan mijn verdriet,
aan of ik het wel “goed” deed.

Ik verstopte wat pijn deed.
Forceerde lichtheid.
Negeerde de signalen van mijn lichaam.
En voelde me schuldig wanneer ik even genoot
of iets liefs voor mezelf deed.

Tot ik voelde: dit is geen leven.
Dit is overleven.

Ik besloot hulp te zoeken.
Niet omdat ik “stuk” was,
maar omdat ik verlangde naar ademruimte.
En nee ik heb daar geen seconde spijt van gehad.

Ik ontdekte dat rouw geen strijd is,
maar een uitnodiging.
Geen marathon op wilskracht,
maar een zachte beweging naar binnen.
Geen oplossen, maar erkennen wat er in je leeft.

Vanuit die weg is “Jezelf herontdekken na verlies” gegroeid.
Geen vast traject, maar een uitnodiging tot ontmoeting.
In onze sessies gaan we samen op zoek naar die diepere laag:

✨ veilig leren voelen, zonder overspoeld te raken
✨ vertragen, zonder jezelf te forceren
✨ opnieuw verbinden met je lichaam en emoties
✨ ontdekken wat jij nodig hebt op jouw tempo

Je werkt met mijn persoonlijke én professionele aanpak.
Een kader dat niet zegt wat je moet voelen,
maar je helpt begrijpen wat er in jou beweegt.

Je leert:
🤍 emoties dragen zonder weg te lopen
🤍 herinneringen toelaten zonder schuld
🤍 jezelf weer op de eerste plek zetten
🤍 jouw unieke rouwproces herkennen

Zodat je kunt zeggen:
“Zo werkt het bij mij.”

Ben jij moe van sterk zijn?
En verlang je naar een plek waar je niets hoeft te bewijzen, maar gewoon mag zijn?

Dan ben je welkom in mijn praktijk Gloed.
Voor een gesprek.
Voor ademruimte.
Voor zachtheid.

➡️ Reageer met “MEER” of stuur me een DM 💕
Dan stuur ik je met liefde meer uitleg.

Liefs,
Debbie 🤍

21/01/2026

Blijven leren, blijven groeien

Naast het begeleiden van mensen in rouw en verlies, ben ik zelf ook voortdurend onderweg.
Momenteel volg ik een opleiding om me verder te verdiepen in rouw en verlies omdat dit werk vraagt om blijvende aandacht, verdieping en zorgvuldigheid.

Rouw staat niet stil.
Mensen veranderen.
Verhalen bewegen.

Net daarom geloof ik zo sterk in blijven leren. Niet alleen met het hoofd, maar ook met het hart. Wat ik leer, neem ik mee in mijn werk en vaak ook in mijn eigen proces en ontwikkeling. Want ook daarin blijf ik leerling.

Groeien betekent voor mij: durven vertragen, vragen stellen, blijven voelen en telkens opnieuw afstemmen op wat nodig is.
Voor de ander, maar ook voor mezelf.

“Met alles wat ik leer, wil ik nog zachter, bewuster
en meer gedragen aanwezig kunnen zijn
voor wie zijn weg zoekt na verlies 🤍”

Liefs,
Debbie

Gloed:

13/02/2026

11/02/2026

09/02/2026

06/02/2026

04/02/2026

02/02/2026

30/01/2026

28/01/2026

26/01/2026

23/01/2026

23/01/2026

21/01/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type