Gloed:, Weg Naar As 94, Oudsbergen (2026)

09/01/2026

Soms kijken mensen me aan en vragen ze voorzichtig: "Hoe hou je dat vol, wat jij elke dag ziet en meemaakt?”

Ik begrijp de vraag. Er zijn momenten waarop het dichtbij komt. Waarop verhalen blijven hangen, zelfs als ik naar huis ga. Maar wat weinig mensen zien, is wat het me óók brengt.

Het leert me kijken. Echt kijken.
Niet voorbijgaan aan het vanzelfsprekende. Niet leven op automatische piloot.

Wanneer je zo vaak naast mensen staat op kruispunten van afscheid, wordt het leven geen abstract begrip meer. Het wordt tastbaar. Breekbaar. En tegelijk ongelooflijk waardevol.

We leven alsof alles herhaalbaar is. Alsof er altijd nog een keer komt. Nog een morgen. Nog een gelegenheid om iets uit te spreken of goed te maken. Maar het leven werkt niet met waarschuwingen.

Er zijn momenten die zich aandienen als doodgewone momenten. Een spel, een lach, een aanraking. Pas later besef je: dit was uniek. En uniek betekent: onvervangbaar.

En soms slaat het noodlot onverwacht toe. Niet langzaam, niet aangekondigd, maar plots. Dan sta je oog in oog met iets waar geen woorden voor bestaan. Iets wat je verstand niet kan volgen, maar wat je hart voorgoed tekent.

Vanaf dan verandert je blik.
Je leert vasthoude, maar laat tegelijk los.
Je leert luisteren zonder te onderbreken.
Je leert aanwezig zijn zonder iets te moeten oplossen.

Je zegt sneller wat er toe doet.
Je stelt minder uit.
Je laat liefde minder onuitgesproken.

Want wat blijft, zijn geen schema’s of bezittingen. Het zijn de sporen die mensen in je achterlaten. De warmte. De verbinding. De herinnering aan hoe het voelde om samen te zijn.

Vandaag is niet zomaar een dag.
Vandaag is alles wat we zeker hebben.

Dus wees hier. Wees echt. Zeg wat gezegd wil worden. Niet morgen. Niet later.
Nu.

Liefs, Debbie 🤍

07/01/2026

🤍

07/01/2026

De nieuwe ruimte na verlies.

Na een verlies worden we vaak een nieuwe ruimte in bewogen.
Een ruimte die onbekend voelt.
Waar niets meer vanzelf gaat.

Ons lichaam en ons hart verlangen naar wat veilig en voorspelbaar was.
En tegelijk vraagt het leven van ons om opnieuw te leren bestaan.
Dat is vermoeiend meer dan mensen vaak beseffen.

En toch…
kan juist in deze ruimte iets nieuws ontstaan.
Niet als vervanging van wat er was, maar als iets dat voorzichtig naast het verdriet mag groeien.

Zachtheid.
Veerkracht.
Helderheid.
Misschien zelfs een diepere verbinding met jezelf. 🧡

Je hoeft niet te kiezen tussen wie je was
en wie je aan het worden bent.
Beide mogen bestaan.

Groei betekent niet dat het verdriet verdwijnt.
Het betekent dat je leert dragen wat er is, op een manier die bij jou past.

Rouw verandert je.
En deze beweging die je maakt, is niet verkeerd.

💌 Stuur dit gerust door naar iemand die dit vandaag nodig heeft.

🕊️ Welke nieuwe kanten heb jij in jezelf ontdekt?

Liefs,
Debbie 🤍

05/01/2026

Rouw verandert wie je bent.
Rouw neemt niet alleen iets van ons weg.
Het verandert ook wie we zijn.

Na een verlies merken veel mensen dat ze zichzelf niet meer helemaal herkennen.
Wat ooit vanzelfsprekend voelde, kan verschuiven.Je interesses, je energie en zelfs je manier van kijken naar het leven kunnen anders aanvoelen.

Dat kan verwarrend zijn.
Soms zelfs beangstigend.
Alsof de oude jij en de nieuwe jij elkaar nog niet goed begrijpen.

De wereld om ons heen verwacht vaak dat we “na een tijd” weer verdergaan.
Dat we terugkeren naar wie we waren.
“Het komt wel weer goed.”

Maar rouw werkt niet zo.
We komen hier niet hetzelfde uit als waar we begonnen.

Wat je ervaart is geen teken dat er iets mis is met jou. Het is een natuurlijke reactie op verlies.
Je lichaam, je zenuwstelsel en je hart passen zich aan aan een nieuwe werkelijkheid en dat kost tijd.

Misschien vraagt rouw je niet om terug te keren,
maar om langzaam te ontdekken wie je nu aan het worden bent. Zonder haast. In jouw tempo.

🕊️ Heb jij veranderingen in jezelf opgemerkt sinds je verlies?

Ik lees het graag, als je wilt delen.

Liefs,
Debbie 🤍

29/12/2025

Maandag 29 december,
Terwijl het jaar langzaam zijn laatste dagen telt, voelen velen van ons iets wat moeilijk in woorden te vatten is.
Het gemis.
Het stille besef dat een nieuw jaar begint, terwijl degene die we zo graag bij ons hadden, niet meer over de drempel kan stappen.

Voor wie rouwt, is “gelukkig nieuwjaar” geen vanzelfsprekende wens.
Een nieuw jaar betekent niet alleen nieuwe kansen, maar ook:
weer twaalf maanden zonder hun stem, hun blik, hun aanraking.
Weer momenten die anders voelen.
Weer herinneringen die we alleen moeten dragen en tegelijk nieuwe herinneringen waarin hun afwezigheid voelbaar blijft.

En toch…
Het nieuwe jaar vraagt niets van je.
Je hoeft niet sterk te zijn.
Je hoeft niet los te laten.
Je hoeft niet verder dan jij vandaag aankan.

Misschien neem je hen gewoon mee.
In je hart.
In kleine rituelen.
In de manier waarop je liefhebt, ademt, herinnert.

Laat het nieuwe jaar geen jaar zijn van moeten, maar van mogen.
Mogen missen.
Mogen stilstaan.
Mogen zacht zijn voor jezelf op dagen dat het te veel voelt.

Voor iedereen die iemand mist:
ik wens je geen perfect jaar, maar een warm jaar.
Een jaar waarin verdriet en liefde naast elkaar mogen bestaan.
Een jaar waarin je jezelf niet hoeft te verliezen om verder te gaan.

✨ Wil je iets delen?
Misschien een naam.
Misschien een herinnering.
Misschien gewoon een 🤍 om te laten weten: ik lees mee, ik voel mee.

Laat hieronder gerust achter wie jij meeneemt het nieuwe jaar in of wat het gemis vandaag met je doet.

Alles mag er zijn woorden, stilte, tranen.

Met warmte en zachtheid,
Liefs, Debbie van Gloed: 🤍

26/12/2025

Tweede Kerstdag.
Voor veel mensen een dag waarop het hart twee kanten op beweegt. Er is licht, warmte en samenzijn, maar ook het gemis van iemand die zo wordt gemist.

Bij Gloed is er ruimte voor dat dubbele gevoel. Voor het verlangen, het verdriet én de liefde die blijft. Ik geloof dat onze dierbaren niet weg zijn, maar op een andere manier dichtbij. Dat zij over ons waken en Kerst beleven op hun eigen, hemelse wijze.

Misschien voel jij je vandaag gevangen tussen vreugde en pijn. Weet dat dat heel menselijk is. Alles mag er zijn.

In liefde geloof ik dat daar, ergens voorbij wat wij kunnen zien, Kerst wordt gevierd. Voor iedereen die iemand mist: een warme gloed, zachtheid en een liefdevolle knuffel. ✨

Voel je welkom om deze post te delen of hieronder een naam te noemen van iemand die jij meedraagt in je hart. ✨

24/12/2025

24 december. Kerstavond.
Misschien voel jij het ook: die lege stoel aan tafel.
Het gemis dat ineens luider wordt of net heel stil.
De eerste kerst zonder iemand die je lief is.
Of een kerst waarin afscheid dichterbij komt door ziekte.

Als dit jou raakt, dan is dat niet vreemd.
Je hoeft het niet mooier te maken dan het is.

💛 Vertragen mag.
💛 Lief zijn voor jezelf is geen luxe, maar noodzaak.
💛 Alles wat je voelt, mag er zijn op jouw tempo.

Sta hier vandaag even bij stil.
Misschien door een kaarsje te branden,
een herinnering zacht vast te houden,
of simpelweg even te ademen.

En als je voelt dat je hier niet alleen door wil gaan:
je bent welkom bij Gloed:. Je hoeft het niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie 🤍

22/12/2025

Ik wens je dagen die zacht openen, met licht dat je raakt nog vóór je het merkt.
Ik wens je kleuren die je onderweg begeleiden
en kleine momenten die je hart even laten glimlachen.
Dat je mag thuiskomen bij jezelf, met vertrouwen dat rustig groeit, en met rust die je toelaat om te ademen zoals jij dat kan.
Ik wens je nabijheid wanneer je die nodig hebt,
ruimte wanneer je die verlangt, mensen om je heen die je zien zoals je bent.

Moge warmte je vinden in koude dagen, en vreugde onverwacht bij je aankloppen.
Voor groot geluk én voor al die stille, kleine dingen.
Liefs Debbie💓

19/12/2025

Rouwen om een kind is geen moment. Geen fase.
Geen datum op de kalender.
Het is liefde die blijft, ook wanneer alles stil wordt.

Misschien voel jij dat elke dag opnieuw.
In je lichaam. In je hart. In de stilte die soms zo luid is.

Samen maken we ruimte voor herinnering, verbondenheid en stilte.
Samen laten we zien: jullie staan er niet alleen voor. 🤍

Vandaag sluiten we de Koesterweek af.
Een week waarin we bewust even trager mochten gaan. Waarin verdriet, liefde en gemis naast elkaar mochten bestaan zonder uitleg, zonder haast.

Want rouw stopt niet na een paar dagen.
Ze leeft in kleine momenten.
In stiltes.
In herinneringen.
In alles wat had kunnen zijn.
En vooral: in liefde die geen plek meer heeft om naartoe te gaan.

Koesteren is niet loslaten.
Koesteren is blijven dragen op jouw manier, in jouw tempo.
Met alles wat er is: tranen, warmte, boosheid, dankbaarheid en gemis. Alles mag er zijn.

Laat deze week geen einde zijn, maar een uitnodiging.
Om te blijven koesteren.
Om mild te zijn voor jezelf.
En om te onthouden: je hoeft dit niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie 🤍

17/12/2025

Na verlies kan angst zich zomaar aandienen. Niet luid, maar sluipend. Misschien herken je het: dat beklemmende gevoel dat ineens opkomt. Leegte. Een lijf dat nooit echt tot rust komt. Gedachten die blijven malen. En ergens diep vanbinnen dat pijnlijke gevoel van machteloosheid. Wie ben ik nu eigenlijk? Je hoofd wil vooruit, maar je lichaam lijkt achter te blijven.

Wanneer wat ooit vanzelfsprekend was plots wegvalt, gebeurt er iets fundamenteels. De eerste schok ebt weg, maar wat vaak achterblijft is angst. Angst om nooit meer te kunnen vertrouwen. Om opnieuw geluk toe te laten. Om jezelf onderweg kwijt te raken.

En laat me dit meteen zeggen: daar is niets mis mee.
Je hebt ervaren hoe snel veiligheid, zekerheid en levensvreugde kunnen instorten zonder waarschuwing. Dat laat sporen na. Het zou vreemd zijn als dat géén angst oproept.

De wereld draait intussen gewoon verder. Mensen gaan door.
Maar jij staat stil. Met gevoelens die komen en gaan zonder handleiding. Soms stil en sprakeloos. Soms boos of intens eenzaam. En vaak… bang.

Ik ga je niet vertellen dat je angst moet verdwijnen. Dat zou niet eerlijk zijn.
Wat ik wél weet, uit eigen ervaring en uit het werken met mensen in rouw: angst wil je iets zeggen. Ze komt niet om je tegen te houden, maar om je aandacht te vragen.

Durf even te blijven bij wat je voelt. Niet om erin te blijven hangen, maar om te luisteren. Waar gaat deze angst over? Wat heb jij nú nodig? Wat mag opnieuw vorm krijgen?

Wanneer je angst niet langer ziet als vijand, maar als richtingaanwijzer, kan ze veranderen in een kompas. Eén dat je helpt voelen wat voor jou belangrijk is. Waar je grenzen liggen. En wat je stap voor stap weer wil toelaten in je leven.

En als dat te veel voelt als de angst je overspoelt of je merkt dat je dit niet alleen kan dragen weet dan: dat is oké. Je hoeft hier niet sterk in te zijn. Je hoeft dit niet alleen te doen.

Ik loop graag een stukje met je mee.
Ik help je richting vinden en bied je een veilige plek wanneer je die zelf even niet meer kan voelen.

Met veel liefde,
Debbie

15/12/2025

Verlies bij een verlies ❤️
Wanneer iemand wegvalt uit je leven, gaat rouw zelden alleen over dat ene afscheid.
Er gebeurt vaak veel meer stil, onderhuids en niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld.

Veel mensen die ik begeleid, herkennen dit gevoel.
Het gevoel dat je niet alleen iemand mist, maar ook alles wat met die persoon verbonden was.
De rol die je had.
De vanzelfsprekendheid van samen.
Het leven zoals je het kende.

Rouw laat zich niet vangen in één lijn of één moment.
Ze beweegt door verschillende lagen van je bestaan: wie je was, hoe je leefde, en wat je dacht dat nog zou komen.

Soms wordt die pijn pas voelbaar wanneer de omgeving verwacht dat het weer “goed” met je zou moeten gaan.

Als dit resoneert, weet dan: je bent niet raar of zwak.
Rouw mag complex zijn.
Ze mag zich langzaam ontvouwen, in stilte, op jouw tempo.

Je hoeft dit niet alleen te dragen 🤍
Mocht je behoefte voelen aan begeleiding, weet dan dat je welkom bent in mijn praktijk.

Liefs, Debbie 🤍

12/12/2025

Wereldlichtjesdag
Op 14 december om 19u steken mensen overal ter wereld een kaarsje aan.

Voor alle kinderen die we moeten missen.
Voor alle kleine en grote levens die veel te vroeg zijn gegaan.
Voor al het gemis dat ons elke dag vergezelt.

Ik brand die avond een lichtje…
In stilte, met zachtheid, met liefde.

Voor wie steek jij een kaarsje aan?

Voel je vrij om deze post te delen op 14/12, zodat het licht zich mag verspreiden.

Wil je graag een digitaal kaarsje? Stuur me gerust een berichtje ik deel het met liefde.
Samen laten we het licht verder branden. 🫶✨

Gloed:

09/01/2026

07/01/2026

07/01/2026

05/01/2026

29/12/2025

26/12/2025

24/12/2025

22/12/2025

19/12/2025

17/12/2025

15/12/2025

12/12/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type