Gloed:, Weg Naar As 94, Oudsbergen (2026)

11/03/2026

Soms begint rouw al in het eerste moment van de dag.

Nog voor je goed en wel wakker bent, voel je het alweer.

Het gemis.
De leegte.
Het besef dat de wereld anders is geworden.

Veel mensen vertellen dat ochtenden in rouw zwaar kunnen zijn.
Omdat de realiteit elke dag opnieuw binnenkomt.

Je wordt wakker in een leven dat je niet gekozen hebt.
Een wereld die plots anders voelt dan vroeger.

Rouw kan je overvallen.

In gedachten die blijven malen.
In een lichaam dat moe is.
In een hart dat pijn doet.

Soms voelt het alsof je gewoon moet doorgaan,
maar vanbinnen nog zoekende bent naar hoe je verder kan in een leven dat veranderd is.

En net daarom is het zo belangrijk dat er ruimte mag zijn voor rouw.

Ruimte om te voelen.
Ruimte om te spreken.
Ruimte om niet alles alleen te moeten dragen.

Misschien herken je jezelf wel in deze woorden.

Herken jij dat ochtenden soms het moeilijkst zijn?

Je mag gerust een 🤍 achterlaten als dit herkenbaar voelt.
Misschien helpt jouw reactie ook iemand anders om zich minder alleen te voelen.

Liefs, Debbie🤍

09/03/2026

Wanneer je hart huilt, rouwt je lichaam mee.

Veel mensen denken dat rouw alleen verdriet is.

Maar rouw kan zich ook tonen in je lichaam.

Misschien herken je het wel:
• extreme vermoeidheid
• moeite met concentreren
• hoofdpijn of spanning
• slecht slapen
• weinig energie

Je lichaam probeert te dragen wat je hart voelt.
En dat vraagt energie.
Veel meer dan de buitenwereld soms ziet.

Dus als je merkt dat alles zwaarder voelt dan vroeger…
weet dan dat daar vaak een heel begrijpelijke reden voor is.

Rouw werkt door.
In je gedachten.
In je emoties.
En ook in je lichaam.
Wees daarom zacht voor jezelf.

Herken je dit?
🤍 ja
🤍 soms

Misschien herken je jezelf in deze woorden…
of ken je iemand die dit ook meedraagt.
Bewaar deze post gerust voor een dag waarop het even zwaar voelt.
liefs , Debbie🤍

06/03/2026

Sommige mensen dragen meer
dan iemand ooit ziet.

Ze blijven zorgen.
Ze blijven doorgaan.
Ze houden veel recht.

Vaak zonder dat iemand echt ziet
hoe zwaar het soms kan zijn.

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig mensen die lang proberen sterk te blijven.
Tot het moment komt waarop ze voelen dat het eigenlijk niet meer alleen hoeft.

Soms helpt het als iemand een stukje met je meewandelt.
Niet om het verdriet weg te nemen, maar om ruimte te maken voor wat er leeft.

Daarom raakt het mij dat mijn praktijk Gloed ook een plek mag hebben binnen Gids bij Afscheid, het warme initiatief van Veerle Vanassche.

Binnen deze gids worden verschillende vormen van informatie, ondersteuning en begeleiding rond afscheid, verlies en rouw samengebracht op één plek.

Wil je meer lezen over mijn praktijk binnen deze gids, dan kan je hier een kijkje nemen:
https://www.gidsbijafscheid.be/professionals/demo-pagina-4f873

Soms begint ondersteuning gewoon met het weten
dat je het niet alleen hoeft te dragen.

Als je voelt dat het even te zwaar wordt om alleen te dragen, weet dat je welkom bent bij in mijn Praktijk Gloed.

Misschien herken je jezelf wel in deze woorden… of ken je iemand die veel draagt.
Voel je vrij om dit te delen met iemand voor wie dit misschien steun kan zijn. 🤍

Dank je om hier even bij stil te staan 🤍
Warme groet
Debbie

04/03/2026

Maandag deelde ik 5 signalen dat je misschien nog in rouw bent.

Misschien herkende je jezelf.
Misschien schrok je daar zelfs een beetje van.

En misschien kwam er daarna een stemmetje dat zei:
“Maar het is al zo lang geleden.”
“Ik zou hier toch verder in moeten zijn.”
“Waarom lukt het anderen wel?”

Laat me je dit zacht zeggen:

Rouw volgt geen planning.
Je lichaam verwerkt op zijn eigen tempo.
Soms sneller dan je hoofd.
Soms veel trager.

Wat jij voelt, is geen teken dat je vastzit.
Het is een teken dat iets belangrijk voor je was.

Wat echt betekenis heeft, laat zich niet zomaar los.
🤍

Als je één van die signalen herkende:
welke was dat voor jou?

Je mag het delen in één woord hieronder.
Of bewaar deze post voor een dag waarop je mildheid nodig hebt.

Warme groet,
Debbie

02/03/2026

Mensen hebben vaak het gevoel dat ze moeten haasten om van hun rouw af te raken.
Alsof er een onzichtbare klok tikt.

De buitenwereld ziet het soms als “blijven hangen”.
Alsof het na een paar maanden wel weer tijd is om terug te keren naar wie je was.

“Het komt wel weer goed.”
“Je moet stilaan verder.”

Maar rouw werkt niet zo.

We rouwen niet om terug te keren naar vroeger.
We rouwen omdat wat er was, er niet meer is.

En ja… dat kan verwarrend zijn.
Soms zelfs boos maken.

Want diep vanbinnen verlangt je lichaam nog naar wat veilig voelde.
Naar wat voorspelbaar was.
En voorspelbaar voelt als veilig.

Maar na een ingrijpend verlies word je in een nieuwe ruimte gezet.
Een ruimte die niet vertrouwd is.
Die leeg kan voelen.
Die anders is dan alles wat je kende.

En wat weinig mensen zien…
is hoe vermoeiend het is om opnieuw te leren leven.
Opnieuw te leren ademen in een werkelijkheid die veranderd is.

Niet alle rouw ziet eruit als huilen.
Soms zit ze in vermoeidheid.
In sneller geraakt zijn.
In overprikkeling.
In het gevoel dat je jezelf niet helemaal herkent.

Je zit niet vast.
Je bent aan het dragen.

Dus wanneer iemand zegt dat je moet loslaten of verder moet gaan…
herinner jezelf hieraan:

Het gaat niet om verder gaan.
Het gaat om vooruit gaan.
Met wat er is.
Met wie je nu bent.

Langzaam leer je die nieuwe ruimte kennen.
En langzaam leer je het verlies dragen.

Op jouw tempo.

Misschien wil je dit bewaren 🤍

Of delen met iemand die dit vandaag even moet lezen.

Liefs, Debbie

Gloed: een plek waar verlies er mag zijn.

27/02/2026

Soms denken we dat sterk zijn betekent dat we blijven doorgaan.

Dat we dragen wat op ons pad komt, zonder te vertragen.

Maar ook sterke mensen hebben momenten waarop het even zwaar voelt.

Momenten waarop je merkt hoeveel je eigenlijk al hebt gedragen.

De voorbije week vertraagde het leven voor mij onverwacht, en werd ik opnieuw herinnerd aan hoe dichtbij kwetsbaarheid soms ligt.

Misschien is zachtheid naar jezelf geen zwakte,
maar net een vorm van kracht.

Vandaag hoeft niet groots te zijn.
Misschien alleen even zacht 🤍

Warme groet,
Debbie 🤍

Gloed: waar verlies mag bestaan.
Dank je om hier even bij stil te staan.

25/02/2026

Soms hoor ik mensen zeggen:

“Ik ben zo moe… en ik begrijp niet waarom.”

Alsof rouw alleen verdriet zou zijn.

Maar rouw leeft ook in je lichaam.

Je zenuwstelsel blijft alert.
Je hoofd verwerkt herinneringen.
Je lichaam probeert zich aan te passen aan een werkelijkheid die veranderd is.

En dat vraagt energie.

Misschien is jouw vermoeidheid geen zwakte,
maar een teken dat je iets heel groots aan het dragen bent.

Wees zacht voor jezelf vandaag 🤍
Liefs,
Debbie -xx-

Gloed: waar verlies mag bestaan.
Herken jij dit bij jezelf?

23/02/2026

Soms hoor ik mensen in mijn praktijk zinnen bijna fluisterend uitspreken.

Alsof ze zich afvragen of wat ze voelen nog wel mag bestaan.

Dat het na een tijd beter hoort te gaan.
Dat sterk zijn betekent dat je niet meer huilt.
Dat verder gaan hetzelfde is als loslaten.

Maar rouw volgt geen verwachtingen.

Ze verandert.
Ze beweegt mee met het leven dat verder gaat.

Misschien herken je jezelf ergens hierin vandaag 🤍

Liefs,
Debbie -xx-

Gloed: waar verlies mag bestaan.
Herken jij één van deze gedachten?

18/02/2026

Soms zeggen mensen in mijn praktijk iets heel zacht.
Bijna alsof ze zich ervoor schamen.

“Ik mis… maar ik weet niet of ik dat nog mag zeggen.”
Of:
“Iedereen denkt dat het nu wel beter gaat.”

Misschien herken jij deze woorden ook.

En telkens denk ik:
dit is iets waar zo weinig woorden voor zijn.

Missen heeft geen deadline.
Het past niet netjes in maanden of jaren.

Soms zit het in een liedje in de auto.
Of in een lege stoel aan tafel.
In een gewone dinsdag waarop ineens alles even zwaar voelt.

Wat ik vaak hoor, is dit:
dat mensen zich alleen voelen in dat missen.
Omdat de buitenwereld verder gaat, terwijl er vanbinnen nog iets stilstaat.

Misschien herken jij dat gevoel ook.
Dat dubbele: doorgaan… en tegelijk vasthouden.

Wat ik mensen in mijn praktijk vaak meegeef:
je hoeft niets los te laten om verder te mogen leven.
Je mag dragen én groeien tegelijk.

Soms hoef je niets te zeggen.
Soms is een klein hartje genoeg om te laten weten: ik herken dit… 🤍

Als deze woorden iets in jou raken, laat gerust een 🤍 achter.
Zo help je mee om ruimte te maken voor dit onderwerp ook voor iemand die dit vandaag misschien stilletjes nodig heeft.

Je hoeft het niet alleen te dragen.

Liefs, Debbie -xx-

13/02/2026

Zaterdag is het Valentijn.

Niet iedereen viert die dag liefde.
Sommigen herinneren haar.

Misschien zit jij straks aan tafel
met een lege stoel tegenover je.

Misschien draag je iemand mee
die je niet meer kan vasthouden.

Weet dan:
liefde verdwijnt niet wanneer iemand er niet meer is
ze verandert alleen van vorm.

Voor wie zaterdag mist
ik zie je. 🤍

Misschien is er iemand in je omgeving
die zaterdag wat extra zachtheid kan gebruiken.
Stuur het gerust door. 🤍

Liefs,
Debbie
-xx-

11/02/2026

Rouw komt zelden op afspraak.
Ze klopt niet netjes aan.
Ze stapt gewoon je leven binnen en blijft hangen, ook al had je haar liever niet ontvangen.

Je had haar niet uitgenodigd.
Ze past niet in je plannen, niet in wie je was, niet in hoe je verder wilde.
En toch is ze er.
Aanwezig. Hardnekkig. Soms allesoverheersend.

In het begin probeer je haar buiten te houden.
Je gaat door. Zet je schouders eronder.
Je hoopt dat ze vanzelf weer vertrekt als je haar geen aandacht geeft.
Maar rouw laat zich niet wegduwen.
Hoe meer je haar negeert, hoe luider ze zich laat voelen.

Ze komt ook niet alleen.
Ze brengt emoties mee die je liever niet ziet: boosheid, schuld, gemis, angst, vermoeidheid...
Ze nemen plaats, zonder te vragen of het uitkomt.
En dat kan beangstigend zijn.

Toch gebeurt er iets wanneer je even stopt met vechten.
Wanneer je durft te kijken.
Wanneer je haar niet probeert op te lossen, maar gewoon laat zijn.

Wat gezien wordt, hoeft niet te roepen.
Wat ruimte krijgt, wordt zachter.

Rouw verdwijnt niet zomaar.
Ze komt terug, soms onverwacht.
Maar wanneer je haar niet langer alleen draagt, verandert haar manier van aanwezig zijn.
Minder heftig. Minder vaak. Met meer ademruimte ertussen.

In rouw zoeken we houvast, zin, een beetje lucht.
Controle lijkt veilig, maar brengt ons vaak terug naar wat vertrouwd is,
niet altijd naar wat we nodig hebben.

Soms is het genoeg dat iemand met je meeloopt.
De deur op een kier houdt.
Niet om het over te nemen, maar om naast je te blijven staan.

Je hoeft dit niet alleen te doen.
Graag loop ik met je mee
of iemand anders die je vertrouwt.

Liefs,
Debbie 🤍

Voel je herkenning?
Een 🤍 is genoeg.

09/02/2026

Soms vertellen mensen me geen verhaal.
Ze laten iets vallen.
Een zin.
Half uitgesproken.
Alsof die te zwaar is om helemaal uit te dragen.

“Ik weet het gewoon niet.”
En dan valt het stil.

In die stilte zit vaak alles.
De vermoeidheid van blijven rechtstaan.
Het zoeken naar woorden die nergens meer passen.

Het gevoel dat je verder moet, terwijl iets in jou is blijven staan op een plek waar niemand nog komt.

Rouw kondigt zich niet aan.
Ze komt niet netjes op afspraak.
Ze verschijnt tussen twee taken door,
op een moment dat je dacht: het gaat wel.

Je staat in de keuken.
Je telefoon ligt op tafel.
De hond kijkt je aan, wachtend op zijn eten.
En dan zonder waarschuwing is daar dat ene liedje.
Dat ene beeld.
Dat ene besef dat je lijf al wist, maar je hoofd nog even probeerde te ontkennen:
dit is geen droom.
Dit is echt.

En daarna komt het niet-weten.
Niet weten hoe je hierover praat met mensen die dit nooit hebben meegemaakt.
Niet weten hoe je antwoordt op de vraag “hoe gaat het?” zonder alles open te trekken.
Niet weten hoe je iemand kunt missen zonder telkens opnieuw te breken.
Niet weten hoe je verder moet in een wereld die gewoon doorloopt.

Veel mensen denken dan dat er iets mis is met hen.
Dat ze sterker zouden moeten zijn.
Dat ze het ondertussen toch “een plaats” zouden moeten geven.

Maar rouw vraagt geen oplossing.
Ze vraagt ruimte.
Iemand die blijft, precies daar waar het pijn doet.
Iemand die het niet invult, niet wegpraat, niet haast.

Niet weten is geen falen.
Het is leven in een landschap dat je nooit hebt leren lezen.
Het is ademen met een andere longinhoud.
Het is blijven, ook al voelt alles in jou alsof het uiteenvalt.

Dus als jij vandaag denkt:
ik weet het niet meer
weet dan dit: je bent niet raar, niet zwak, niet kapot.
Je rouwt.

En dat mag gedragen worden.
Samen. 💛

Gloed:

11/03/2026

09/03/2026

06/03/2026

04/03/2026

02/03/2026

27/02/2026

25/02/2026

23/02/2026

18/02/2026

13/02/2026

11/02/2026

09/02/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type