20/12/2025
Morgen is het Yule en vieren we de langste nacht. Deze periode gaat gepaard met terug keer in onszelf, vertragen en overdenken.
✨️Ode aan de Stilte en het Licht✨️
Straks buigen wij ons naar de langste nacht.
De aarde ademt traag,
de bomen rusten in hun wortels,
het water verstilt onder het winterse kleed.
Wij sluiten onze ogen,
laten de stilte binnenstromen,
en voelen hoe de duisternis ons draagt.
Niet als iets om te vrezen,
maar als een zachte mantel
die ons uitnodigt om naar binnen te keren.
In deze periode vinden wij rust.
Wij laten los wat zwaar is,
wij leggen neer wat voorbij mag zijn.
Elke ademhaling brengt ons dieper,
naar de kern van ons wezen,
waar stilte en vrede wonen.
Daar, in het hart van de stilte
ontstaat een vonk.
Een klein licht,
een belofte van terugkeer.
De zon zal herrijzen,
het leven zal opnieuw ontwaken.
Wij ontsteken een kaars,
wij voelen de warmte op onze huid,
wij herinneren ons dat ook in onszelf
het licht nooit verdwijnt.
Het wacht geduldig,
tot wij het weer uitnodigen.
Met klank en trilling openen wij de weg.
De tonen dragen ons naar binnen,
ze wiegen ons,
ze helen ons,
ze verbinden ons met de cyclus van de aarde.
Yule is een poort.
Een poort naar stilte,
naar vertrouwen,
naar het diepe weten
dat na elke nacht een nieuwe dag geboren wordt.
Laat ons rusten in dit moment.
Laat ons luisteren naar de klanken,
naar de adem van de aarde,
naar het fluisteren van ons eigen hart.
En wanneer het licht terugkeert,
dragen wij het mee,
als een vlam van hoop,
als een belofte van nieuw begin,
als een herinnering dat wij deel zijn
van dit eeuwige ritme.
Zo zij het —
in stilte,
in klank,
in liefde.