26/01/2026
Vorige zomer werkte ik 25 jaar in de zorg, voor dezelfde werknemer. ( ai, confronterend dat ik ook zelf ouder wordt. 😀)
Niet omdat het mijn droom was, maar omdat het mijn natuur is: aanwezig zijn, helpen dragen, verzachten, nabij zijn, een meerwaarde zijn en verschil maken waar het telt.
Ik heb mijn werk gedaan met open handen en een open hart — trouw aan de bewoners, hun families, mijn collega’s, en aan wie ik zelf ben.
Vandaag kreeg ik een attentie, een klein symbool met grote betekenis.
Een teken van waardering dat ik écht weet te appreciëren.
Niet om het voorwerp zelf, maar om wat het uitdrukt: dat mijn inzet gezien wordt, dat mijn jaren van zorg toch niet onopgemerkt voorbij zijn gegaan.
De zorg heeft mij gevormd.
Niet alleen in een rijkelijke ervaring, maar ook in sporen die mijn lichaam nu meedraagt: een rug die veel heeft getild, een schouder die weet wat volhouden is, een heup die herinnert aan elke stap die ik zette voor iemand anders.
Maar geen van die sporen voelt als verlies of spijt.
Ze zijn het bewijs dat ik er wás.
Echt wás.
En toch… ik blijf zacht,
Ik blijf krachtig.
Ik blijf kiezen voor menselijkheid, voor nabijheid, voor betekenis.
Ook al is dit niet mijn droomjob, ik heb er wel mijn hart en ziel in gelegd — omdat zorgen voor mij geen functie is, maar een manier van leven. Anders hou je het zeker zolang niet vol!
Ik hoop nog enkele jaren verder te mogen gaan, op mijn tempo, met mijn wijsheid, met mijn hart dat nooit moe wordt van geven.
Nog even dat verschil maken.
Nog even licht brengen waar het donkerder is. Nog even een steun en houvast kunnen zijn.
Nog even mezelf zijn, in alles wat ik doe.
Sarah
