20/02/2026
The way in is the way out
Mijn hoofd draaide vroeger overuren.
Ik was een meester in alle mogelijke scenario’s te bedenken die er zouden kunnen gebeuren, dacht over alles na, wilde alles begrijpen, analyseren en oplossen.
Ik was vergeten dat ik een lichaam had dat mij de antwoorden gaf waar ik zo naar verlangde.
Ik verlangde zo naar rust.
Helder weten.
Durven voelen.
Naar richting.
Daarvoor was er maar een weg mogelijk:
de weg naar binnen
en contact maken met dat wat er in mij leeft.
En ik kan je vertellen
daar is moed voor nodig.
Want toen ik die weg insloeg
kwam ik bij pijn, verdriet en angst die lang weggestopt waren.
En door daar bij te kunnen zijn
steeds vaker en langer
is er iets wezenlijks veranderd.
Is mijn hoofd rustiger,
sta ik steviger in het leven
met meer verbinding.
Zoals laatst toen ik in een angst schoot
waar ik voorheen zou zijn gaan analyseren of willen begrijpen,
bracht ik mezelf naar de plek in mijn lichaam waar de pijn zat,
legde een hand op mijn hart
en vroeg: “wat wil je mij vertellen?”
Pijn kwam,
verdriet in golven,
tot ik landde in wat er werkelijk onder zat
en daar ontstond rust.
Want als je luistert
vind je het goud.