13/01/2026
De week tussen afscheid en thuiskomen
De feestperiode heeft me niet gebroken.
Ze heeft me blootgelegd.
Wat naar boven kwam, was geen zwakte, maar alles wat te lang gedragen was zonder ruimte. Verdriet dat geen kalender kent. Liefde die geen vorm meer had om in te rusten. Een lichaam dat bleef doorgaan, terwijl het innerlijk al lang om stilte vroeg.
Ik stond op scherp.
Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik al te lang functioneerde in overleving.
Zorgend. Dragend. Afstemmend. Begrijpend.
Altijd nét iets verder dan wat eigenlijk nog ging.
Er was een clash. Ik noem het zelf: black-out.
Een botsing van werelden.
Mijn eerlijkheid botste op iemands uitputting. Mijn emotie voelde te veel.
Mijn behoefte aan verbinding kwam op een moment waarop de ander zichzelf amper nog kon dragen 💙
Het onvermijdelijke gebeurde. Niet zonder pijn.
Ik voelde hoe iets stopte wat niet langer gedragen kon worden.
Niet uit gebrek aan liefde, maar uit vermoeidheid.
En tegelijk voelde ik hoe ík niet meer kon blijven in een versie van mezelf die voortdurend moest inslikken, bijsturen, afstemmen en wachten.
Wat me het meest verraste, was niet het verdriet en de pijn.
Maar de rust die daarna kwam.
Een zachte verschuiving van reageren naar voelen, van trekken naar laten, van uitleggen naar begrenzen.
Ik herken mezelf weer.
Niet de harde Angélique.
Niet de afhankelijke Angélique.
Niet de Angélique die altijd wil blijven staan.
Maar die stille kern die weet: ik mag bestaan in mijn tempo.
Waarvan ik ook weet dat anderen deze Angélique terug willen zien 💙
Er volgde een trilling.
En die trilling zette een golf van bewegingen in gang.
Thuis kreeg loslaten een andere betekenis.
Niet verlaten, maar toevertrouwen.
Door in het najaar van 2025 ruimte te nemen en Stefaan toe te vertrouwen aan het kortverblijf en het dagcentrum van het Heilig Hart in Kortrijk, werd zichtbaar voor anderen én mezelf dat zorg gedeeld kan worden. Dat mensen rondom ons willen helpen dragen. Dat ik niet alles alleen hoef te blijven doen. Dat ik ook af en toe aan mezelf mag denken, opnieuw mag ademen, weer voor een stuk zélf in het leven mag staan.
Meer nog: dat Stefaan omringd kan worden door zijn eigen mensen, in een huiselijke sfeer, gedragen door nabijheid en zorg.
Jongdementie is rauw en pijnlijk. Maar elke medaille heeft 2 zijden.
Ook hier toont liefde zich in vele vormen.
In die gedeelde zorg zit ook een realiteit die te weinig benoemd wordt: de financiële druk.
De onzichtbare kosten.
De manier waarop liefde soms botst op cijfers, energie en draagkracht.
Onrechtstreeks word ik op die manier dan ook ondersteund door vrienden en familie.
Hierdoor kan ik opnieuw meer werken , mag ik doen wat me voedt, kunnen mijn batterijen opnieuw opladen.
Meer ondersteuning voor Stefaan betekent niet minder liefde.
Integendeel. Het vraagt moed om los te laten en toe te vertrouwen.
Zoals gisteren, toen Stefaan voor het eerst bij zijn zoon ging overnachten en ik tóch Bommelmaandag kon lopen met mijn vrienden. De tranen stroomden. Want ik voelde tegelijk ruimte, liefde, loslaten... een rollercoaster van emoties. Het mocht er zijn. En ik heb genoten — omdat ik gedragen werd.
De afgelopen dagen stonden therapeuten en vrienden naast me.
Ze sleurden me uit een diep dal waarin ik het echt even niet meer zag.
Hun geduld, hun luisterend oor, hun manier van me écht zien, gaf me de kracht om angsten, eenzaamheid en verdriet langzaam om te buigen.
2025 voelt daarom niet als een jaar van verlies, maar van ontwaken.
En 2026 dient zich aan als een jaar met meer handen, meer ademruimte, meer tijd om opnieuw te werken, te groeien en te creëren. Maar bovenal een jaar met meer ruimte om weer Angélique te zijn — niet ondanks de zorg, maar ernaast. Ik wil met mijn beste maatjes geniéten.
Zoals ik het onlangs tegen Jonas zei:
“Mama wil weer leven. De mama die je op het podium zag in het voorjaar — die wil ik vasthouden. Ik wil genieten van kleine en grote momenten, zodat ik er kan staan in de zorg voor Stefaan, maar ook voor mezelf. Je weet hoe ik mijn toekomst zie en zo wil ik er weer staan.” 💙
Wat ik geleerd heb in deze weken, is dit:
emoties die overnemen zijn geen vijand.
Ze zijn een signaal dat iets niet langer klopt.
En kracht is niet het ontbreken van tranen.
Kracht is kunnen blijven staan terwijl ze er zijn.
Ik sta hier nu.
Zachter.
Helderder.
Met minder antwoorden, maar met meer vertrouwen.
Niet omdat alles opgelost is.
Maar omdat ik mezelf weer teruggevonden heb.
Zo ontstaat ruimte voor wat er écht toe doet 💙
En dat…
dat is genoeg om verder te gaan. 🌿
