02/03/2026
Mijn zenuwstelsel staat continu aan.
Stilte voelt niet meer als rust, maar als leegte.
Leegte voelt als verlies.
Verlies triggert paniek.
Paniek zoekt verbinding.
Mijn therapeuten zeggen: dat is geen zwakte.
Dat is een overbelaste regulatie.
Afgelopen weekend ging Stefaan voor het eerst logeren bij zijn zus.
Een kans voor mij om even af te koppelen.
Ik heb die ruimte al een tijd nodig.
Maar wat was het confronterend.
Ik merkte hoe moe ik eigenlijk ben.
Hoe moeilijk ik nog kan meestromen in vreugde of lichtheid wanneer ik uitga.
Ik doe mijn best. Ik blijf ingaan op uitnodigingen omdat ik weet dat blijven bewegen de enige weg vooruit is.
Maar het gaat niet vanzelf.
Ik leef al jaren in hyperwaakzaamheid.
Mantelzorg + relationeel verlies + onzekerheid = een systeem dat geen veilige “uit-stand” meer kent.
En dan komt stilte niet als ontspanning binnen, maar als
– onveilig
– confronterend
– ontregelend
Dit gaat niet over karakter. Dit is fysiologie.
Plots huilen in de zon, zoals afgelopen woensdag.
Uitkijken naar de eerste zonnestralen en dan… BAM. Traantjes.
Of overspoeld worden tijdens de dansles, of in een pauzemoment thuis. Instant.
Dat wijst niet op zwakte.
Het wijst op langdurige stress, chronische waakzaamheid, te weinig echte ontlading.
Ik weet dit.
Ik heb het geleerd in opleidingen, workshops, in 24 jaar ervaring.
Maar bij jezelf heb je blinde vlekken.
En als je dan eerst crasht bij iemand die het zelf niet kon dragen,
die er geen ruimte meer voor had… dan laat dat sporen na. Ook dat doet nog pijn. 💙
En toch.
In de donkerte van de afgelopen maanden, in mijn stuk, mijn proces, mijn groei naar zelfliefde en zelfzorg, zie ik ook waarom dit jaar gelopen is zoals het gelopen is.
Dit is een proces van inner strength.
Van groei.
We komen hier anders uit. Mooier allicht. Sterker.
Elk op zijn tempo. Wanneer we er klaar voor zijn.
Een zonnestraal zoals vandaag helpt :-)
Maar positiviteit vasthouden lukt nog niet altijd.
Al ben ik niet meer de Angélique van een maand geleden.
Ik zie de kleine stapjes. Al zijn ze heel klein. Muizenstapjes 💙
Mijn systeem zit vaak in ófwel hyper (aan, alert, dragen, zorgen)
ófwel in collapse (tranen, leegte, “ik kan dit niet”).
Wat ik nu doe — gesprekstherapie, ademwerk, affirmaties, massages, healings — is exact wat nodig is.
Maar regulatie bouw je traag op.
Niet in dagen, noch in weken.
En zeker niet na jaren zorg.
Dus wanneer ik zeg: “Dat lukt me niet na één keer,”
dan is dat geen falen. Dat is realistisch. Dat proberen mijn therapeuten me althans weer te doen herkennen.
Ik was vroeger graag alleen.
Door mijn job sta ik altijd tussen mensen, groepen.
Alleen-zijn was opladen.
Nu niet meer. Het maakt me eerder bang.
Ik heb nooit van iemand willen afhangen.
Maar ik heb wél iemand naast mij nodig. 💙
Niet uit afhankelijkheid, maar uit verbondenheid.
Dat is een belangrijk verschil.
Mocht ik iemand begeleiden zoals ik er nu bij loop, dan zou ik zeggen:
“Kind, herpak je.”
“Kind, laat los.”
Maar wanneer je er zelf middenin zit, is het verdomd moeilijk.
Ik mis mijn beste maatje. 💙
En tegelijk wil ik niet afhankelijk worden van dat gemis.
Wat ik eigenlijk mis — zoals mijn therapeuten het benoemen —
is regulatie.
Bedding.
Co-regulatie.
Iemand die mijn zenuwstelsel helpt kalmeren.
Dat is niet romantisch. Dat is biologisch.
Ik ben dankbaar voor de mensen rondom mij.
Voor wie ik kan bellen.
Die me opvangen, spiegelen, inzichten geven.
En toch zit ik in een situatie waarin ik vooral zorgend ben.
Waar mijn emotionele energie vooral naar buiten stroomt.
Dat creëert leegte.
Ik wil mezelf kunnen dragen.
Ook wanneer niemand mij even draagt.
Niet omdat ik niemand nodig wil hebben.
Maar omdat ik mezelf niet wil verliezen wanneer het stil wordt.
Ik vind deze versie van mezelf moeilijk. Dat alleen is al een battle.
Ik wil terug naar de Angélique van zes jaar geleden. Het komt... met muizenstapjes.
Sinds de feestperiode voel ik me in een zwakke fase.
Mijn therapeuten zien dat anders.
Zij zeggen dat ik net goed bezig ben.
Omdat ik hulp toelaat.
Omdat ik reflecteer.
Omdat ik tools gebruik.
Omdat ik bewust wil groeien.
Ik zit niet in een zwakke fase.
Ik zit in een 'ontreguleringsfase' na jaren draagkracht.
Mijn systeem is aan het herstellen —
voor zover dat kan terwijl ik nog midden in het verhaal sta.
En herstel voelt eerst als chaos.
Niet als rust.
Liefs en geniet deze week van de zonnestralen
Angel
P.S. voor wie vertrouwd is met het zenuwstelsel: mijn verhaal is wat er gebeurt wanneer de nervus vagus langdurig onder druk staat.
Ons systeem blijft in waakstand en vindt de uit-knop niet meer vanzelf terug.
Ik ervaar het nu niet als therapeut, maar als mens.
Wil je hier meer over weten, zoek alvast eens 'polyvagaal theorie' en 'nervus vagus' op 🍀
