30/01/2026
Van 2025 naar 2026 – wat de energie me brengt
Van wat 2025 me bracht tot wat ik wil beleven in 2026, vanaf het Chinese nieuwjaar op 17 februari.
Wie me kent, weet dat ik meestroom met energie ;-) Wát deze ook mag inhouden.
En dat het pittig was de afgelopen periode… dat deel ik graag hieronder. (maar ik hoor hoe velen door een pittige periode gaan 🍀 tip: hou februari aub ook nog rustig 🍀)
Of hoe verhalen en situaties van/met andere mantelzorgers in dit jongdementieverhaal mijn bewustzijn vergroten, mijn emoties wakker maken en dingen laten beleven die lange tijd verborgen lagen.
De afgelopen 21 dagen hebben mij niet alleen door elkaar geschud, ze hebben me ook dichter bij mezelf gebracht.
Niet door antwoorden te geven, maar door me te dwingen te voelen wat ik te lang had vastgehouden.
Ik zie nu scherper waar ik mezelf verloor - en meer dan dat verloor - en tegelijk waar mijn kracht altijd is gebleven.
Die kracht zit niet in blijven gaan. Ze zit in blijven liefhebben, ook wanneer het moeilijk wordt. 💙
Enkele weken terug schreef ik over afscheid, over liefde die even geen vorm vindt, over afstand die nodig is om te kunnen ademen.
Maar onder al dat alles loopt een andere laag — stiller, constanter: de zorg voor Stefaan.
Het is 'zorgen voor' vanuit de liefde die we ooit kenden.
Stefaan verandert snel.
Zijn apraxie neemt toe. Dagelijkse handelingen vragen constante begeleiding.
Wat ooit vanzelf ging, moet nu stap voor stap gedragen worden.
Deze week loopt hij vaak verward rond.
Hij ziet mensen in huis die er niet zijn.
Hij krijgt opdrachten van stemmen die ik niet hoor.
Het staren in het niets neemt toe. Ik kijk met pijn toe.
Niet begrijpend wat er soms in hem omgaat.
Hij slaapt heel, maar héél veel overdag de laatste dagen. En dan ineens... een alertere Stefaan. Eventjes. 's Avonds kruipt hij vaak om 19u30 in bed en dan kijk ik rond en denk... samen en toch zo eenzaam. Het brokkelt mij langzaam aan af.🥲
En toch blijft hij zacht, blijft hij lief, blijft hij mij aankijken met een blik die zegt: jij bent mijn veilige plek. Dat gevoel wil ik hem blijven geven. De knuffels, wanneer die er mogen en kunnen zijn voor Stefaan, zijn anders dan vroeger. Zorgend, koesterend. Anders dan voorheen, vanuit de liefde die er was, vanuit een andere liefde die geen uitleg vraagt maar aanwezigheid.
Dit is wat mensen bedoelen met “in slechte tijden”.
Niet groots, maar elke dag opnieuw kiezen om te blijven zorgen.
Zorgen dat Stefaan nog mooie, ingevulde dagen kent, dat hij buiten komt, dat hij lacht, dat hij voelt op zijn manier. Dat kan nog. Hij is meestal rustig en fysiek motorisch nog goed. Alsook dankbaar wanneer we op stap gaan. De aanwezigheid van derden animeert hem en daagt hem uit om mee te doen. Alleen met ons 2 zou hij sneller zijn oren laten hangen. Samen blijft hij langer rechtop. Maar ook ik :-) want door de “24/7 aan-fase” geef ik op die momenten even Stefaan af aan de omgeving, val ik in een stilte en overvalt de vermoeidheid me. Ik ben dan geen gezellige compagnie. Terwijl ik me herinner dat een vriendin me vorig jaar zei toen ik met haar op stap ging: “Ge zijt gelijk ne puber. Ge moogt buiten komen😄” Ik herinner me ineens hoe verbindend en voedend het samen op stap zijn met goede maatjes kan voelen. 🍀💙 En hoe belangrijk het is om ook als mantelzorgers af en toe weer energie te mogen ervaren.
Liefde.
Ik leer er zoveel van in dit jongdementie avontuur.❤️
Pittig.
Dankbaar.
Rollercoaster.
Verdriet.
Jezelf verliezen.
Houden van.
Liefhebben in al zijn vormen.
Soulmate. 💙
Connectie.
Liefde is niet vastklampen.
De laatste dagen leer ik daarin mild te zijn.
Ik herontdek mezelf door weer meer stil te staan bij wat er allemaal rondom mij beweegt.
Dankzij hulp van mijn therapeuten en vriend(inn)en krijg ik spiegels voorgehouden. Ze praten me niet naar de mond, integendeel. Ze zijn eerlijk, transparant en leren me weer om bij mezelf te komen. Ik ben zo dankbaar dat ik bij hen mag ventileren en dat ze blijven hameren: “Denk aan jezelf, groei terug in je kracht, en alles wat hoort, vindt zijn weg.” 🍀😌
Hierdoor heb ik de laatste weken naar míj gekeken. Niet alleen als mantelzorger, maar vooral als vrouw. Een vrouw die hopelijk nog een pad voor zich heeft. Die haar zoon op nieuwjaar zei dat ze in 2026 deels haar leven wil oppikken en leuke dingen voor zichzelf wil doen. In combinatie met de zorg voor Stefaan, gedeeld met en door anderen.
Ik heb gezien hoe liefde mij openbrak.
Hoe ik mezelf soms verloor in afstemmen, in dragen, in begrijpen.
Hoe intensiteit en kwetsbaarheid samen kunnen vallen.
Die liefde was echt.
En dat ze nu geen plek heeft, maakt haar niet minder waar.
Maar ik leer nu iets essentieels: liefde kan niet bestaan zonder ruimte. Niet voor de ander. Niet voor mezelf.
Ik heb ruimte nodig om mezelf te mogen zijn, gedragen en geborgen door liefde. Want dat mis ik.
Ik hou van mijn ruimte, maar ik heb ook nood aan mijn beste maatje om over mijn dag te praten en al het leuke en minder leuke te vertellen.🥲
Alles wat er de laatste weken gebeurde, laat me thuiskomen bij wie ik ben. Niet door harder te worden, maar door zachter te begrenzen.
Of zoals ik deze week hoorde tijdens een teaching: onthechten zonder verwijdering. ❤️🩹
Onthechten en toch samen op pad. Hoe mooi is dat.
Ik wens het iedereen toe.
Ik leer dat ik niet alles moet dragen.
Dat zorg gedeeld mag worden.
Dat liefde vele vormen kent — ook die van loslaten zonder weg te gaan.
Deze periode vraagt geen beslissingen.
Ze vraagt aanwezigheid.
Bij Stefaan.
Bij mezelf.
Bij wie en wat er rondom mij is.
En dat is genoeg voor nu. Laat me maar verder groeien, op mijn tempo🍀🐞🦋 Ik wens het ook jou toe 💙
Foto Stefaan Taelman
