YoucANN

27/12/2025

Mijn twee beste vriendjes op vier pootjes 💞

22/12/2025

Deze spotte ik vandaag
in de goot van mijn garage.
Waar het leven je ook geplaatst heeft,
en hoe weinig vruchtbare bodem er ook was,
of hoe weinig licht er ook scheen met momenten,
je kan overal groeien en bloeien 🌱

21/12/2025

Some people are going to love you
no matter what you do.
And some people will never love you
no matter what you do.
Go where the love is! 💞

20/12/2025

17/12/2025

Dag 12 van mijn eigen stilteretreat in huis. Want ja, daar lijkt het stilaan op. STILTE, RUST en RUIMTE. De 3 dingen die ik nu het meeste “heb”. Of beter “BEN”.
De dagen glijden traag in elkaar. Ik - als mensenmens die dacht dat dit een ware uitdaging zou zijn om bijna niemand te zien - geniet hier van. Ik ben nog nooit zo lang op mezelf teruggeworpen geweest. Want zelfs tijdens mijn soloreizen was er altijd wel iets nieuws te ontdekken. Nu kan ik alleen mezelf ontdekken, op die oerdiepe lagen, waar velen bang van zijn. Ik dacht dat ik na 25 jaar persoonlijke ontwikkeling alles wel had ontdekt aan mijn innerlijke wereld. Maar blijkbaar is die innerlijke wereld nog zoveel rijker dan de uiterlijke. Het wordt steeds interessanter. De Happinez zit in de bus en ik ben blij voor de korte afleiding. Tot ik zie dat ook dat geen afleiding is, maar een passend puzzelstukje. De woorden/thema’s in het magazine, lijken momenteel op mijn lijf geschreven. Toeval bestaat niet. Mijn longen piepen nog steeds, maar de ruwe schorheid is verdwenen. De ‘lelijke’ hoest wordt iets zachter, maar kan - volgens de dokter - nog lang aanhouden. De vermoeidheid blijft nog even. De ribben doen nog pijn, maar dat is normaal. Ik ben helend “volgens het boekje”. (Haha, ik moet glimlachen want zelfs dat doe ik goed! De perfecte leerling, de dochter die zo hard haar best deed, de vrouw die zichzelf vergat, de vriendin die denkt dat ze nooit goed genoeg is) Ik was het ooit allemaal en de angel zat zo diep, en misschien is het tijd dat ik niet alleen de angel maar ook het gif in mij gespoten, eindelijk loslaat. De boodschap die mijn longen brachten is een boodschap van diep oud verdriet. Gemis dat ook vandaag nog elke keer getriggerd werd. Als elk contact met iemand pijn doet, moet je in vraag stellen wat je nog verwacht. En je wéét al zo lang: niets meer, want sommige dingen kan je niet veranderen en heb je te aanvaarden. Is dit mijn bühne nog? Of is mijn rol uitgespeeld? Wil ik nog deel uitmaken van drama? Of kies ik voor iets anders? Dat antwoord wéét ik al heel even. Maar tussen weten en voelen zit soms blijkbaar nog een longontsteking in… dat duwtje in de rug, of beter: in de long.

Ann

12/12/2025

Een aantal mensen ging in op mijn uitnodiging - nu ik hier toch maar lig en weinig kan doen - om opnieuw te corresponderen per handgeschreven brieven van en naar elkaar. Net zoals vroeger met mijn correspondentievriendinnetjes.
En ik moet zeggen: alleen al het klaarleggen van het briefpapier, de enveloppen en een pen, zorgt ervoor dat ik nog dieper in vertraging ga.

En wat hou ik van VERTRAGEN.

Er zit zoveel stille wijsheid in dat woord…

09/12/2025

Soms geeft een lichaam ons een signaal.
In dit geval was een longontsteking mijn signaal.
Als een relatie elke keer weer pijn doet, mag je ze loslaten, gelijk welke verhouding je had met iemand. Ik moest eerder al twee belangrijke personen in mijn leven loslaten. Ik dacht ooit dat ik dat nooit zou overleven op een goede manier. Wonderlijk genoeg begon ik pas na dat loslaten, echt volop te leven: mijn eigen keuzes te maken en de gevolgen te dragen. Ik was altijd al iemand met veel verantwoordelijkheidszin. Het was best raar dat ik bang was om alles all-één te doen, want ik had eigenlijk daarvoor ook altijd alles al zo goed als all-één moeten doen. Nu vraagt het leven me om nog een stap verder te gaan. En ik luister. Als een relatie - hoe dicht ook - bij elke conversatie en ontmoeting pijn doet, dan hoef je niet langer iets te forceren, dan mag je weten: het is tijd. Tijd om los te laten. En nu eerst weer herstellen, huilen om wat er niet geweest is en om mij ten diepste te her-in-neren wie ik werkelijk ben.

30/11/2025

Ik durfde het erg lang niet…
en toen verloor ik mezelf.
Nu durf ik.
Soms wankelend,
maar steeds meer mezelf. 💜

30/11/2025

Tekst door Hein Moore (een man)
en lichtjes aangepast door mezelf.
En HOE KLOPPEND VOELT DEZE TEKST
voor mij!

🌙 De Tijd van de Vrouw –
🌞 en de Man Die Durft Komen.

Er is iets aan het verschuiven.
Je ziet het in de ogen van vrouwen,
in hun keuzes,
in hun stilte.
Niet boos, niet revanche.
Gewoon… ze zijn klaar.
Klaar met het werk dat nooit werd gezien.
Klaar met het dragen van wat niet van hen was.
Klaar met de relatievormen die gebouwd waren op oude fundamenten die allang zijn opgelost in het zand.

En terwijl iedereen roept dat vrouwen
nu “single willen zijn”, voel ik iets anders.
Ze willen niet single zijn.
Ze willen gewoon niet meer verdwijnen
in iemand anders zijn verhaal.

Dit is de tijd waarin vrouwen
terugkeren naar zichzelf.
En wij mannen staan erbij
en vragen ons af: “Heb ik iets gemist?”

Ja.
We hebben iets gemist.
Meerdere dingen zelfs.

We hebben niet doorgehad
hoe lang zij op ons hebben gewacht.
Niet in stilte, maar in hoop.
De hoop dat we zouden ontwaken.
Dat we niet alleen sterk zouden worden,
maar ook zacht.
Niet alleen aanwezig in ons lichaam,
maar ook in ons hart.
Niet alleen vechters, maar voelers.
Niet enkel Warrior maar ook lovers.

VERVOLG ZIE 1ePOST!!