YoucANN

25/03/2026

Uit het leven van elke dag.

Als je job van therapeut en juf samenvallen en je beseft dat je beide gewoon BENT. Het is geen job en geen rol, het is wie je ten diepste BENT.
Vandaag hebben we het over pesten en de kracht van woorden, zowel negatieve als positieve, in de les Zedenleer. Ik vertel vanuit eigen ervaring. Dat kwetsbaar delen houdt hun aandacht vast. En van daaruit delen zij zelf ook makkelijker.
Zo vernam ik gisteren dat een stiefpapa tegen een mama van Marcel (fictieve naam) altijd zegt: “hou uw bakkes!”… dat dit de reden is dat Marcel zijn mama niet meer mag bezoeken van zijn papa. Ik laat dan ruimte om te vragen hoe dat voor hem is, zo lang zijn mama te moeten missen… hij wordt gezien en gehoord, en we delen deze kwetsbaarheid met de veilige groep… en zo gebeurt er dan heling op de klasvloer.
Vandaag vertelde ik in een andere klas hoe ik ooit een olifant werd genoemd en hoe lang ik die woorden had geloofd… ik zie de ogen van Marie (fictieve naam) vol tranen. En ze deelt kwetsbaar hoe zij vorig jaar ook gepest is geweest door een jongen van het hogere jaar. Ze werd ook dik en lelijk genoemd. Ze huilt. Ze noemt zijn naam. En het is geen toeval maar Marcel van de dag ervoor wordt genoemd. En ik denk: uiteraard… de gekwetste jongen kwetst anderen. Ik hoop dat nu hij gehoord en gezien is geweest, hij niet meer de nood zal hebben om anderen ook een slecht gevoel te bezorgen… ik volg het zeker op…
Maar terwijl ik Marie aanhoor, zeg ik haar: Kom eens bij mij, naar voor. Ze komt naast mij staan. Ik neem haar in mijn arm, en ik zeg tegen haar… kijk nu even mee met mij… ik spreek de klasgenoten toe en zeg: “Wie van jullie vindt Marie dik en lelijk?” Het blijft stil… ze schudden met hun hoofd. Ik vraag aan de klasgenoten: “wie van jullie vindt Marie mooi?”… alle handen gaan omhoog! Niet één uitzondering is er… ik steek ook mijn hand omhoog. Ze ziet de handen en begint te huilen en grijpt haar buikje vast. Ik zeg:” oh ja, we gaan die slechte gedachten even uit je buikje ademen… zodat de nieuwe kunnen plaats nemen!” En na enkele keer diep ademen, gaat ze glimlachend terug naar haar bankje…

Als ze terug naar hun klas zijn, vind ik dit klein papiertje..

25/03/2026

Uit het leven van elke dag.

Als je job van therapeut en juf samenvallen en je beseft dat je beide gewoon BENT. Het is geen job en geen rol, het is wie je ten diepste BENT.
Vandaag hebben we het over pesten en de kracht van woorden, zowel negatieve als positieve, in de les Zedenleer. Ik vertel vanuit eigen ervaring. Dat kwetsbaar delen houdt hun aandacht vast. En van daaruit delen zij zelf ook makkelijker.
Zo vernam ik gisteren dat een stiefpapa tegen een mama van Marcel (fictieve naam) altijd zegt: “hou uw bakkes!”… dat dit de reden is dat Marcel zijn mama niet meer mag bezoeken van zijn papa. Ik laat dan ruimte om te vragen hoe dat voor hem is, zo lang zijn mama te moeten missen… hij wordt gezien en gehoord, en we delen deze kwetsbaarheid met de veilige groep… en zo gebeurt er dan heling op de klasvloer.
Vandaag vertelde ik in een andere klas hoe ik ooit een olifant werd genoemd en hoe lang ik die woorden had geloofd… ik zie de ogen van Marie (fictieve naam) vol tranen. En ze deelt kwetsbaar hoe zij vorig jaar ook gepest is geweest door een jongen van het hogere jaar. Ze werd ook dik en lelijk genoemd. Ze huilt. Ze noemt zijn naam. En het is geen toeval maar Marcel van de dag ervoor wordt genoemd. En ik denk: uiteraard… de gekwetste jongen kwetst anderen. Ik hoop dat nu hij gehoord en gezien is geweest, hij niet meer de nood zal hebben om anderen ook een slecht gevoel te bezorgen… ik volg het zeker op…
Maar terwijl ik Marie aanhoor, zeg ik haar: Kom eens bij mij, naar voor. Ze komt naast mij staan. Ik neem haar in mijn arm, en ik zeg tegen haar… kijk nu even mee met mij… ik spreek de klasgenoot toe en zeg: “Wie van jullie vindt Marie dik en lelijk?” Het blijft stil… ze schudden met hun hoofd. Ik vraag aan de klasgenoten: “wie van jullie vindt Marie mooi?”… alle handen gaan omhoog! Niet één uitzondering is er… ik steek ook mijn hand omhoog. Ze ziet de handen en begint te huilen en grijpt haar buikje vast. Ik zeg:” oh ja, we gaan die slechte gedachten even uit je buikje ademen… zodat de nieuwe kunnen plaats nemen!” En na enkele keer diep ademen, gaat ze glimlachend terug naar haar bankje…

Als ze terug naar hun klas zijn, vind ik dit klein papiertje..

23/03/2026

19/03/2026

The world around you
becomes much more beautiful
when the world within you
is peaceful 🌸💞🌸

17/03/2026

Ik las ergens een post waar stond hoe je méér zelfvertrouwen kon krijgen. Ik stond versteld van wat ik allemaal al deed of heb gedaan. Ik plaats bij alles wat ik al deed “een ✔️

Ik denk dat ik goed zit voor dit leven 😄

1. Alleen in een restaurant gaan eten zonder je telefoon te gebruiken ✔️
2. Alleen naar het theater of de bioscoop gaan ✔️
3. Ga naar een koffiebar en zit daar voor een uur en observeer mensen ✔️
4. Reis alleen naar een vreemd land ✔️
5. Blijf de hele dag alleen thuis zonder iemand te zien/contacteren ✔️
6. Ga één van je grootste angsten aan ✔️
7. Leg je telefoon weg voor een hele dag ✔️
8. Zit een uur in stilte zonder afleiding ✔️
9. Schrijf in je dagboek eerlijk over je fouten en wat je ervan leerde ✔️
10. Ga alleen naar de gym op regelmatige basis ✔️
11. Trek alleen de natuur in voor een lange wandeling ✔️
12. Lees een boek ergens in een stille omgeving ✔️
13. Begin een gesprek met een vreemde ✔️
14. Probeer een nieuwe hobby uit ✔️
15. Ga op je eentje naar een netwerkevent ✔️

Ik wist dat mijn comfortzone erg groot was, maar leuk om te zien dat ze zo groot is.
Het zit wel goed met mijn zelfvertrouwen 15/15 ✔️

Hoe is het bij jou?

Ann

15/03/2026

Ready for a whole day of bodywork
Dirk Oellibrandt’s place Hamme
Met onze vrouwengroep

14/03/2026

12/03/2026

Ze kwam langs voor een sessie. Graag zo snel mogelijk, had ze gevraagd. Haar huisarts had, nadat ze haar verhaal gedaan had, het woord “narcisme” opgeschreven….
Ze zat te trillen in de stoel.
De tranen rolden.
Ze was zo een sterke zelfstandige vrouw.
Had alleen haar kinderen groot gebracht.
Ging alleen op reis, naar de andere kant van de wereld.
En nu, na enkele jaren met hem, wist ze niet meer wie ze was…twijfelde ze de hele tijd aan zichzelf. Dacht zelfs er een einde aan te maken.

Ik had zo met haar te doen. Het was niet de eerste die zo bij mij binnenkwam. Telkens weer datzelfde verhaal.
Ook bij vriendinnen van mij. Angst. Manipulatie. Controle. Vernietigende woorden die steeds herhaald worden tot je het zelf bent gaan geloven.

En er ontsnapt me een zucht.
Dit verhaal is mij zo bekend!
Ik ben ermee opgegroeid.
Ik was ermee getrouwd.

En nee, ik wijs niet naar iemand.
Dat heeft weinig zin.
Je kan niemand veranderen.
Je kan alleen jezelf veranderen.

Voor mij was het belangrijkste om naar binnen te keren en om mezelf terug te vinden. Om weer te weten wie ik werkelijk was, onder alle woorden die op mij geprojecteerd werden? Om te weten waarom ik dat zo lang had toegelaten? Welke kindwonde daar nog zat om te helen?

Ik ging daarmee aan de slag.
En nu wordt dat energetisch opgepikt.
Krijg ik telkens verhalen te horen van mensen die daar ook mee te maken hebben, en kan ik er zijn voor hen.

In crisis. Want je leert pas iemand werkelijk kennen als de relatie eindigt. Pas dan zie je het ware karakter. En dan heb je iemand nodig die er is voor jou. Die jou bevestigt dat je niet gek bent. Die jou laat weten dat je goed bezig bent. Zo iemand had ik toen zelf ook nodig. En die iemand ben ik nu voor anderen.

Ik moest ook vooral mezelf vergeven omdat ik mezelf zo lang zo klein had laten maken. Achteraf gezien snap ik dat zelf niet… Ik kan nu stilaan dankbaar zijn voor de lessen die ik heb geleerd, maar de manier waarop had ik liever anders gezien. Want daar kwam boosheid bij kijken. Veel boosheid. Boosheid voor al die keren dat grenzen werden overschreden. En die mag geuit worden.

En daarna komt RUST. GEEN DRAMA MEER.
Hoe ZALIG is dat!

11/03/2026

Wij vrouwen weten wat we waard zijn.
Ik snap niet dat een minister denkt onze waarde te kunnen bepalen… we hebben ons lang genoeg moeten bewijzen. Nu is het genoeg!
Wij zeggen gewoon NEE.

Ann
YoucANN

11/03/2026

Jullie kennen mij: ik ben een duizendpoot. Op vele plaatsen inzetbaar en zo blij met telkens weer andere uitdagingen. Zo begeleid ik sinds eind september ook enkele halve dagen een jongetje met een verstandelijke beperking. Het doel is hem zoveel mogelijk bij te brengen. Dat vraagt veel herhaling, geduld en uithoudingsvermogen. De uitdaging voor mij lag in het geduld, dacht ik, want dat was wat ik vaak van anderen over mezelf te horen had gekregen (dat ik geen geduld heb). Dat blijkt nu helemaal niet waar te zijn. En bewijst alweer dat mensen vaak dingen projecteren op jou, omdat zij er last van hebben. Achteraf gezien kan ik ook duidelijk zien waarom die mensen dat zo vaak zeiden tegen mij, maar dat is nu niet belangrijk meer.
Wat wél belangrijk is, is dat ik nu mezelf ken, en dat ik weet wie ik ben. Eens je dat zeker weet, mogen anderen over jou zeggen wat ze willen. Het raakt je niet langer…Maar waar ik wou toe komen is eigenlijk het volgende. Ik word verondersteld dat jongetje iets te leren. En dat lukt echt wel goed, stap voor stap, wat verrassend is… Maar wat nog veel verrassender is, is dat ik ook zoveel van hem leer.
Soms stopt hij zijn activiteit plots, kijkt me indringend aan, en komt mij intens knuffelen. En dan denk ik: waar hebben wij dat verleerd? Om als je tijd geeft aan of krijgt van iemand en je vindt die persoon lief, om dat niet te uiten? Waarom doen wij dan gewoon verder en laten we de liefde niet gewoon zien? Of soms praat ik heel even met de klasjuf, en dan draait hij mij terug naar zich toe. Of hoe duidelijk kan het zijn dat hij mijn volle aandacht wil? En hoe zijn wij dat verleerd? Hoe vaak was ik iets aan het vertellen en merkte ik dat de ander niet luisterde en afgeleid was… en waarom vraag ik dan niet gewoon om aandacht? Of omgekeerd…hoe vaak betrappen we onszelf er soms op dat we luisteren naar iemand, maar in onze gedachten al ergens anders zitten? Kunnen wij nog volledig gericht zijn op de ander? (In mijn praktijk lukt dat wel altijd maar dat is uiteraard een andere setting).
Ja… ik leer ook erg veel van hem.

Les geleerd. Het is niet ons IQ dat telt, het is de mogelijkheid die we hebben om anderen oprechte aandacht te geven.