22/03/2026
Lange tijd liep ik op eieren.
In de relatie met mijn mama voelde ik zo sterk de nood om het goed te doenโฆ
te zorgen, te pleasen, geen grenzen te stellen.
Maar hoe hard ik ook mijn best deed,
het voelde zelden echt goed genoeg.
Er waren vaak opmerkingenโฆ
naar mij, naar mijn man,
over onze plannen,
hoe wij onze kinderen opvoeden
of hoe wij ons huishouden doen.
En diep vanbinnen voelde ik: dit klopt niet.
Alsof ik tussen twee vuren stond.
Ik als dochter.
Ik als mama.
Ik als vrouw.
En ergens droeg ik ook het gevoel
dat ik daarin faalde.
Ik begon zelfs excuses te verzinnen om niet te moeten gaan.
Voelde me soms geforceerd om te bellen.
En dat deed pijn om toe te gevenโฆ
maar het voelde alsof wie ik รฉcht ben,
daar niet helemaal welkom was.
Alsof ik een masker opzette
en mijn stress in hun buurt onder controle probeerde te houden.
Tot ik ergens onderweg mezelf een beetje kwijtraakte.
Intussen heb ik gebroken met mijn ouders.
Ik zag geen andere keuze.
De impact op mezelf en mijn gezin werd te groot.
Is dat pijnlijk? Ja.
Maar niet zo pijnlijk als blijven en
blootgesteld worden aan schuld en schaamte.
Wat ik nu doe, doe ik niet langer om te pleasen
of om een compliment te krijgen.
Ik doe het voor mezelf.
En eerlijkโฆ dat is geen rechte lijn geweest.
Dat is zoeken, voelen, soms weer terugvallen.
Maar telkens opnieuw kom ik terug bij hetzelfde:
bij de dieren, bij de natuurโฆ
waar niets moet en alles er gewoon mag zijn.
Daar herinner ik me weer
hoe het voelt om gewoon mezelf te zijn.
Misschien herken je datโฆ
dat stuk van jezelf dat zo lang heeft gezorgd voor de ander
dat je vergeten bent hoe het is om te ontvangen.
In mijn sessies en momenten met de paarden nodig ik je uit
om even uit het moeten te stappen
en terug te zakken in jezelf.
Je bent welkom. ๐ค
Dominique โ Psychologe & Coach ๐ธ Groei. Rust. Bloei.
๐ท .feminine.photohealing
