30/12/2025
Hagridjas aan.
Freydis veilig in de draagzak.
Voeten op de aarde. 🌲
Tussen velden en bomen mochten we weer landen.
Even zakken.
Ademen.
De stilte binnenlaten.
Na weken van ziek zijn, slapeloze nachten en een lichaam dat moe was,
bracht de natuur ons iets wat niets anders kon:
rust.
Verzachting.
En dat stille moment waarop je je even niet ziek voelt.
En dan…
een hinde en een moeflon die rustig uit onze handen kwamen eten.
Zacht. Zonder haast. Vol vertrouwen.
Alsof ook zij voelden dat we hier kwamen om te eren, niet om te nemen. 🦌
Geen moeten.
Geen prikkels.
Alleen zijn.
Samen.
Gedragen door de aarde. 🤎
Dit is waarom we telkens terugkeren.
Hier herinnert ons lichaam zich hoe heling voelt. 🌿