30/01/2026
Net voor ik de winter inging, voelde ik het weer gebeuren.
Mijn energie die langzaam weglekte.
Mijn lichaam dat zacht , maar duidelijk , begon te spreken.
Mijn job in dienstverband vraagt veel.
En ergens voelde ik: Sprankel moet alles oplossen, alles dragen.
Maar wat begon als liefde en vuur, voelde de laatste maand als… druk.
Ik ken die druk.
Ik kan mezelf doorduwen.
Ik kan blijven gaan op wilskracht.
Enkel maar om van dit irritante gevoel van die druk weg te rennen.
Tot mij lijf een aantal jaren terug stop zei.
Maar eerlijk?
Die druk put mij uit.
Dus deze winter stop ik met volgen van wat “hoort”.
Ik keer terug naar dat stille stemmetje in mij.
Dat je alleen hoort als je zakt in je lichaam.
Ik voel hoe de druk afneemt.
Hoe mijn adem dieper wordt.
Hoe mijn lichaam ontspant.
En hoe die stem… stil fluisterend… steeds duidelijker wordt.
Geen nieuwe plannen.
Niets uitwerken.
Geen moeten.
Alleen: luisteren.
Dat voelt onwennig. Soms echt kak!
Soms zelfs ongemakkelijk.
Maar mijn lijf ontspant: ik dans, ik adem, ik wandel, ik lig op mijn yogamat, ik rust, ik rij paard...
En diep vanbinnen weet ik: dit is nu even nodig.
Ik mis de lente.
Mijn zonnebatterij staat laag ☀️
En toch vertrouw ik (niet elke dag even sterk en dat is oké 😉) dat dit een tijd is waarin zaadjes groeien.
In stilte.
Onder de grond 🌱