31/03/2026
Misschien herken ook jij dit wel…
Dat bepaalde manieren waarop je jezelf dacht te kennen, hoe je reageert, hoe je spreekt, hoe je je toont naar de buitenwereld, plots minder vanzelfsprekend beginnen te voelen.
Alsof iets wat zo lang bij je hoorde niet meer helemaal op je lijf geschreven is.
En dat je voelt hoe daar iets in begint af te brokkelen.
Heel subtiel misschien en tegelijk heel reëel.
Niet omdat je bewust beslist dat het anders moet,
maar omdat het steeds onnatuurlijker voelt om het nog vast te houden zoals vroeger.
Soms kan dat verwarrend zijn.
Alsof je even niet meer weet wie je bent als het oude wegvalt en het nieuwe zich nog niet helder toont.
Misschien merk je ook hoe snel je dan wil teruggrijpen
naar controle, naar houvast, naar wie je denkt dat je moet zijn.
Maar wat als je focus zacht mag verschuiven?
Weg van dat moeten en meer naar een nieuwsgierig voelen
naar wat er onder al die lagen weer zuurstof krijgt.
Alsof er iets is wat niet langer zo ingehouden hoeft te worden en heel voorzichtig een beetje meer ruimte krijgt
om te ademen.
Zoals een vlinder die ontdekt dat ze kan vliegen.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Als je voelt dat je hier ondersteuning bij wil,
wandel ik graag een stukje met je mee.
liefs
Jana