18/03/2026
Fernand zegt altijd goeiedag.
Altijd. Met een kleine knik en een glimlach die ergens tussen verlegen en ondeugend hangt. Alsof hij wil zeggen: het leven hoeft niet groots te zijn om goed te zijn.
Gisteren was het zijn dag.
Fernand is een echte levensgenieter. Heeft heel wat plaatsen gezien, zelfs Australië, maar bleef in zijn hart altijd verbonden met zijn geboortedorp Lissewege.
En dus trokken we samen naar daar. De plek waar zijn verhaal begon. Ingrid, zijn vrouw, ging ook mee. Zij komt vaak op bezoek, maar dit was de eerste keer dat ze samen met ons en met Fernand op hartenwens ging. Het leven is niet altijd eenvoudig, maar soms zijn er dagen waarop alles even zacht wordt.
Onder de nieuwe bruggen richting Lissewege hielden we ook even halt voor een foto. Diezelfde bruggen waar ze vroeger thuis niet van konden slapen omdat de grote p***n in de grond werden geslagen. Het lawaai dat toen door de nachten dreunde. En nu stonden ze er opnieuw onder. Zoveel jaren later.
In Lissewege wandelden we langs de oude jongensschool waar Fernand nog gezeten heeft. Langs het station. Langs het vaartje waar de witte huizen rustig in het water lijken te kijken.
De eerste zon scheen.
We hebben onze winterblues een beetje weggewandeld.
In Lissewege kan je van de ene herkenning in de andere vallen. Een straat, een gevel, een herinnering die plots weer bovenkomt. Alsof iemand zijn eigen leven stukje bij beetje opnieuw herontdekt.
En ergens onderweg komt dan die gedachte op:
wie doorgrondt op latere leeftijd nog de ziel van het kind dat hij ooit geweest is?
We gingen ook even binnen in de grote kerk van Lissewege. Zo’n plek waar de stilte bijna hoorbaar wordt. We hebben een kaarsje laten branden. Fernand keek rond en vertelde bijna terloops dat hij vroeger misdienaar is geweest.
Er hing een zachte melancholie in de lucht. Maar ook iets lichts. Alsof het leven, ondanks alles, toch nog even zacht kon zingen.
’s Middags gingen we eten in De Goedendag.
Fernand wist perfect wat hij wilde: een steak bleu met bearnaisesaus en zelfgemaakte frietjes. Hij had er al maanden over gesproken.
Hij at rustig. Met smaak. Met een glas wijn erbij. Zoals een mens hoort te genieten.
Op de terugweg stopten we nog bij AZ Sint-Jan, waar Fernand en Ingrid samen veertig jaar gewerkt hebben. Op de postafdeling en op de sterilisatiedienst.
En ergens onderweg gebeurde misschien wel het mooiste van de dag.
We hebben Fernand opnieuw mogen ontmoeten.
Op de plek waar hij het gelukkigst was.
Samen met zijn allerliefste Ingrid.
Het verleden kwam zachtjes naar boven. Niet omdat we het zochten, maar omdat we er tijd voor namen. Omdat we luisterden. Omdat we samen de weg opnieuw bewandelden.
Soms is dat genoeg.
Soms moeten er jaren overheen gaan tot je op een dag beseft: dat was misschien het hoogtepunt van mijn leven.
Een wandeling door je dorp.
Een kaarsje in een kerk.
Een lekkere steak.
Een glas wijn.
En twee mensen die elkaar nog altijd herkennen.
Heel eenvoudig.
En toch bijna alles. 💛
