Ilse Hauspie

19/04/2026

Als je kind bang is, wil je helpen en doe je vaak wat op dat moment logisch voelt: je stelt gerust, legt uit, neemt over of vermijdt wat moeilijk is, en dat werkt ook want de spanning zakt en er komt even rust.

Alleen leert je kind daar iets uit wat je eigenlijk niet bedoelt, namelijk dat het het niet alleen kan, dat iemand anders het moet oplossen en dat angst iets is om uit de weg te gaan.

Daar zit het kantelpunt, want je helpt je kind niet door de angst weg te nemen, maar door nabij te blijven terwijl het stap voor stap leert omgaan met wat spannend is.

Dat vraagt iets van jou als ouder, want het betekent dat je rustig blijft wanneer je kind het moeilijk heeft, dat je niet overneemt maar ondersteunt en dat je niet duwt maar ook niet toegeeft.

Dat is niet hard of afstandelijk, dat is net heel betrokken en precies wat je kind nodig heeft om sterker te worden.

12/04/2026

Wat is het gekste dat jouw hoofd al eens heeft bedacht?

Ik ben benieuwd ☺️

12/04/2026

Dit zijn van die momenten die ik vaak hoor in gesprekken met ouders.

Je ziet dat je kind het moeilijk heeft en je helpt even.

En het werkt, de spanning zakt meteen.

Tegelijk merk je dat je kind steeds sneller naar jou kijkt
wanneer iets spannend wordt.

Zo ontstaan patronen, stap voor stap. En precies daar zit ook de ruimte om het anders te doen.

08/04/2026

Angst hoort bij het leven, iedereen kent het, jong en oud. Het is eigenlijk niet zo bijzonder en heeft een belangrijke functie: angst helpt ons alert te zijn en ons te beschermen wanneer iets gevaarlijk is.

Tegelijk kan angst soms ook gewoon opduiken op momenten waarop er eigenlijk niets echt mis is, en dan voelt het toch heel spannend in je hoofd en in je lichaam.

Als dat vaker gebeurt, kan angst stilaan meer plaats innemen en begin je te merken dat het invloed krijgt op hoe een kind zich voelt, denkt en reageert doorheen de dag.

En dan is het niet meer gewoon iets dat erbij hoort, maar iets dat echt kan wegen op het dagelijks functioneren.

01/04/2026

Hoi, ik ben Ilse, psychotherapeut en ouderbegeleider. Ik werk met ouders die een kind hebben dat vastloopt in angst of dwang. Op dit moment ben ik bezig met het maken van een weggever rond angst om ouders te helpen hiermee om te gaan.

Ik zou deze weggever graag zo waardevol mogelijk willen maken en daarom wil ik graag de vraag stellen aan ouders die zich misschien herkennen in een angstproblematiek bij hun kind.

Herken je iets uit deze dingen?
1. Je kind blijft geruststelling vragen en komt moeilijk tot rust
2. Je neemt dingen over om escalaties te vermijden
3. Angst begint te bepalen wat jullie wel of niet doen als gezin
4. Je probeert van alles, maar niets lijkt echt te helpen
5. Je twijfelt vaak aan jezelf als ouder
6. Je kind vermijdt steeds meer en die cirkel wordt groter

Of is er iets anders waar je tegenaan loopt? Je mag gewoon een nummer zetten, kort reageren of een DM sturen.

Alles helpt mij om iets te maken dat echt bruikbaar is voor ouders.

Dank je wel
Ilse

19/03/2026

Als je kind angst ervaart, wil je dat die spanning zo snel mogelijk zakt. Je stelt gerust, je helpt, je neemt dingen over zodat het weer haalbaar wordt.

Dat is zorgend en betrokken ouderschap. Tegelijk gebeurt er iets onder de oppervlakte.
Je kind krijgt minder kansen om zelf te ervaren dat het moeilijke aankan. De boodschap die stilletjes meekomt is: “Je kan dit niet alleen.”

Zo blijft angst bestaan of wordt ze groter, ook al voelt wat je doet op korte termijn helpend.
Angst wordt hanteerbaar wanneer een kind stap voor stap ontdekt dat het het zelf kan dragen, met een ouder die vertrouwen uitstraalt.

Daar ligt jouw rol als ouder: stevig aanwezig zijn en tegelijk verbonden blijven.

→ Bewaar deze post voor momenten waarop je merkt dat je blijft overnemen uit zorg.

17/03/2026

08/03/2026