19/12/2025
Eenzaamheid, een emotie die vaak in verband wordt gebracht met deze feestdagen.
Vaak denken we bij eenzaamheid aan mensen die alleen zijn, maar ik denk dat iedereen zich wel eens eenzaam voelt, alleen voelt of onbegrepen voelt.
Ook mensen in of uit een warm nest, mensen met een liefdevolle relatie, mensen zonder zorgen.
Dit kan zijn omdat je mensen mist, mensen die ver wonen, mensen die om eender welke reden niet meer in je leven zijn, omdat ze aan de overkant zijn, …. maar eenzaamheid leeft bij momenten bij ieder van ons. Wat is de wortel of de oorsprong van dit gevoel?
Volgens mij voelen we ons soms eenzaam vanuit 3 zaken.
1. De eerste en misschien wel grootste bron van eenzaamheid is volgens mij omdat we komen uit een groter geheel (de bron) en we voelen ons afgescheiden van dat geheel, van onze bron, van het Goddelijke. We projecteren dit gemis in een verlangen naar éénwording met een ander (in plaats van dit éénworden binnen, met onszelf) zoeken we dit buiten onszelf maar kan het ons nooit echt, helemaal of constant vervullen.
Al voelen we een vorm van eenheid in het begin van een verliefdheid, of in momenten later in een relatie… vroeg of laat ervaren we terug het afgescheiden zijn. Een dans tussen op jezelf staan en verbinding ervaren.
2. In de baarmoeder voelen we (normaal gezien) ook nog een éénheid/symbiose met de moeder of een broer/zus in wording en eens we geboren zijn verdwijnt deze symbiose stelselmatig.
Maar van hieruit herkennen we de mogelijkheid om één te worden met een ander mens en zoeken we dit (onbewust) terug op in ons bestaan als volwassene. Vanuit ‘herinnering’.
3. Gebrek aan verbinding met onszelf, door al de keren dat we stukjes van onszelf weggegeven hebben. In ruil voor erkenning, liefde, redden, pleasen, verantwoordelijkheidsgevoel, ….
Per keer dat we onszelf verlaten, worden we eenzamer, verder weg verwijderd van de bron, meer naar buiten gericht en in verzeilen we in afhankelijkheid.
Ik heb al zoveel mensen horen zeggen 'ik voel me anders dan de anderen'. Ik ben één van die mensen die dat ook zei.
Maar we ZIJN ook allen anders dan de anderen, onze beleefwereld is uniek. Alles op je pad gaat over jou.
Indien iets je raakt of triggert. Het is niet die ander. Het is wat die ander aanraakt waar jij mee verder mag. Waar staat die ander symbolisch voor, wat is nog niet één met jezelf omdat je het om één of andere reden onderweg bent verloren?
We reageren emotioneel op de ander voor wat zich binnen in ons aangeraakt voelt.
De enige weg naar stabiele, veilige en constante verbinding is door naar binnen te keren.
We zijn alles wat we zoeken.
In dankbaarheid,
In overgave,
In bewustzijn,
In heelheid,
Samen ZIJN.
🧚♀️