07/01/2026
💮Stilte in muziek, en de pubers aan het (innerlijk) werk💮
Iedereen deelt en schrijft en beeldt en toont erover. Het sneeuwt.
Naast de vele sneeuwpret hoor ik bij sneeuw ook bijzondere beelden ruisen. De STILTE is daarbij de meest oorverdovende.
Ik vertelde deze week aan de leerlingen van de Steinerschool Gent hoe stilte in muziek spreekt. De beginnende pubers zijn meestal zo zoekend naar hun eigenheid in deze bijzonder schone en ook harde wereld, dat hun stem bijna helemaal wegblijft. Toch de zingende stem, die net zo veel beweging kan brengen. Maar de stilte, die brengt ook vruchten. De stilte, een 'rust', noemen we dit letterlijk in muziektermen, wordt door componisten zeer bewust ingelast. Een cadeau voor de uitvoerder, die dit momentum mag en kan rekken tot inspiratievrucht. Na een optreden is het daarom des te prachtiger dat er, zelfs na een spetterende finale, toch een stilte mag zijn die ruimte geeft aan wat er in elk wil ontstaan, voordat het applaus losbarst. Het daverende applaus is dan dieper, het toont al een kiem van de vrucht waar ook de stilte haar zaad plantte.
Op onze concerten vraag ik meestal geen applaus. Soms is dat moeilijk (en blijkbaar onmogelijk) voor het publiek. Maar ik voel de dankbaarheid sowieso. Ik ontvang al spelende, al zingende, evengoed de schoonheid als jij in het publiek. Ik ontvang de inspiratie, want muzes laten zich horen in mijn geest. Ik vertrek meestal van geen of bijna geen afspraken. En als er afspraken zijn (mijn teergeliefde muzikanten zullen getuigen), dan worden die tijdens het spelen aangepast. Wat wil ontstaan ontstaat. En als er leegte wil zijn, witheid, sneeuw en 'niets', dan spreekt ook deze.
💮
Dankjewel witte sneeuw, voor je goedheid, je oeverloze ruimte die je ons geeft, het voorbeeld voor de leegte. Je bent de spaceholder van de cirkel.
💮
(en over spaceholden wil ik graag nog eens iets delen. Maar dat is voor een andere x.)
💮
witte liefde
Gwendolyn
