28/01/2026
Σε σχέση με όσα ανέφερε ο ευρωβουλευτής, Φειδίας Παναγιώτου, τοποθετούμαι, Δεν κατηγορώ τον Φειδία ως άτομο για τον χαρακτηρισμό του στα άτομα με νοητική αναπηρία ως "πελλά" ΑΛΛΑ - κατηγορώ το εκπαιδευτικό μας σύστημα και, ευρύτερα, την κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώσε ο Φειδίας αλλά και εμείς— ένα σύστημα που ιδιαιτερα στα εκπαιδευτικά μας χρόνια δεν ήταν και δυστυχώς, δεν είναι ακόμη συμπεριληπτικό.
Καταπατά ανθρώπινα δικαιώματα.
Καταπατά το δικαίωμα στην ίση εκπαίδευση.
Στην συμπερίληψη.
Ο Φειδίας μεγάλωσε στην ίδια κοινωνία με εμάς, με τις ίδιες παγιωμένες αντιλήψεις που για δεκαετίες υπήρχαν (και συνεχίζουν ακόμα να υπάρχουν) γύρω από τα άτομα με αναπηρίες και ιδιαίτερα με νοητικές αναπηρίες.
Αυτές οι αντιλήψεις δεν δημιουργήθηκαν τυχαία, συντηρήθηκαν γιατί, βρίσκονταν ανέκαθεν στο περιθώριο. Όχι ανάμεσά μας, όχι μέσα στα σχολεία και στις γειτονιές μας, αλλά σε ιδρύματα, κέντρα ημέρας, πίσω από κλειστές πόρτες και σε ψυχιατρικές πτέρυγες!!
Πριν «κατηγορήσουμε» λοιπόν τον Φειδία — ή τον κάθε Φειδία, καλύτερα να αναρωτηθούμε πρώτα: γιατί; και πώς;
Γιατί δεν είναι μόνο ο Φειδίας!! Πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα σε "υψηλές" θέσεις ευθύνης, δεν γνωρίζουν πραγματικά, πώς ζει, πώς σκέφτεται, πώς αντιδρά και πώς αποφασίζει ένα άτομο με νοητική αναπηρία. Και αυτό όχι επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή, δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να συνυπάρξουν, ώστε να αππφευχθεί το στίγμα.
Η αλήθεια είναι ότι τα άτομα με νοητικές αναπηρίες ζουν, σκέφτονται, αντιδρούν και αποφασίζουν όπως ακριβώς όλοι εμείς!!! Οχι δε χρειάζονται "ειδικούς τρόπους", "θεραπεία" ή "φιλανθρωπίες".
Γι’ αυτό λέω ξεκάθαρα: ΔΕΝ φταίει ο Φειδίας — φταίει η κοινωνία, το σχολείο, η γειτονιά, το φροντιστήριο στα οποία ο ίδιος μεγάλωσε!!
Εδώ και χρόνια οι οργανώσεις παλεύουν με το σύστημα για να ψηφιστεί νόμος για την ενιαία εκπαίδευση και τη συμπερίληψη, και άλλοι τόσοι νόμου ευθυγραμμισμένοι με τη Συμβαση των ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες.
Παράλληλα, τόσα χρόνια, είναι πολλές και λανθασμένες οι πολιτικές ποφάσεις που λαμβάνονται και οι νόμοι που ψηφίζονται, που αντί να προωθούν τη συμπερίληψη, προωθούν την περιθωριοποίηση και οδήγησαν στο να μειωθούν, να υποτιμηθούν και να αποκλειστούν ακόμη περισσότερο τα άτομα με αναπηρίες/αναπηρίες γενικότερα, διαιωνίζοντας έτσι το στιγμα και διάφορες άλλες ετικέτες. Αντί να κλείνουν τα ιδρύματα , ολοένα και περισσότερα κάθε χρόνο.
Η ευθύνη λοιπόν δεν είναι ατομική, είναι συλλογική!!