Maria Leonidou -Systemic/ Family Psychotherapist

18/02/2026

Από πολύ μικρή ηλικία μαθαίνεις να ξεχωρίζεις και να ξεχωρίζεσαι.
Στο σχολείο, στις δραστηριότητες, στους διαγωνισμούς. Σου λένε ότι η προσπάθεια αξίζει, αλλά συχνά αυτό που περιμένεις είναι το αποτέλεσμα. Το βραβείο, το μετάλλιο, η διάκριση. Χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να συνδέεις την αξία σου με αυτά.

Όταν κερδίζεις, νιώθεις σημαντικός.
Όταν δεν κερδίζεις, κάτι μέσα σου μικραίνει.
Και σιγά-σιγά μαθαίνεις να ψάχνεις επιβεβαίωση απ’ έξω, αντί να την βρίσκεις μέσα σου.

Την ίδια στιγμή, οι μεγάλοι γύρω σου τρέχουν. Έχουν δουλειές, υποχρεώσεις, άγχος. Σε αγαπούν βαθιά, αλλά δεν έχουν πάντα τον χρόνο ή την ενέργεια να είναι πραγματικά παρόντες. Όχι μόνο σωματικά, αλλά συναισθηματικά. Να σε ακούσουν χωρίς βιασύνη. Να σε δουν χωρίς να κοιτούν ρολόι.

Έτσι δημιουργείται ένα μικρό κενό.
Και αυτό το κενό ψάχνεις τρόπο να το γεμίσεις.

Ο πιο εύκολος τρόπος είναι η οθόνη. Τα κοινωνικά δίκτυα σου δίνουν άμεση ανταπόκριση. Ένα like, ένα σχόλιο, μια αντίδραση. Για λίγα δευτερόλεπτα νιώθεις ότι σε βλέπουν. Ότι μετράς. Ότι υπάρχεις για τους άλλους. Όμως αυτή η αίσθηση κρατά λίγο. Και μετά θέλεις κι άλλο.

Δεν είναι ότι κάνεις κάτι λάθος.
Απλώς έμαθες από νωρίς να κοιτάς έξω για να νιώσεις καλά μέσα.

Οι πραγματικές σου ανάγκες όμως είναι πιο βαθιές. Θέλεις αποδοχή χωρίς όρους. Θέλεις χρόνο, προσοχή, ζεστασιά. Θέλεις να σου πουν ότι αξίζεις ακόμη κι όταν δεν διακρίνεσαι. Ότι είσαι αρκετός χωρίς τρόπαια και αριθμούς.

Η εσωτερική σου ανάπτυξη δεν φαίνεται σε φωτογραφίες.
Δεν μετριέται σε βραβεία.
Χτίζεται αθόρυβα.

Και όσο μεγαλώνεις, μπορείς σιγά-σιγά να το θυμάσαι.
Να ρωτάς τον εαυτό σου τι πραγματικά θέλεις.
Να δίνεις σημασία σε αυτά που σε γεμίζουν, όχι μόνο σε αυτά που εντυπωσιάζουν.

Η επιβεβαίωση από τους άλλους είναι ευχάριστη.
Αλλά η σχέση με τον εαυτό σου είναι αυτή που μένει. Μαρία Λεωνίδου

08/02/2026

I did it for fun !!!🤩

07/02/2026

Στις σημερινές συνθήκες, η οικογένεια συχνά μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο σαν μια μικρή «επιχείρηση υποχρεώσεων» παρά σαν χώρος κοινής πορείας. Όταν δεν υπάρχει ένας κοινός τελικός στόχος —ένα «γιατί» που να μας ενώνει— τότε οι ευθύνες βαραίνουν αλλιώς. Δεν τις ζούμε ως επιλογή, αλλά ως βάρος. Και τότε γεννιέται εύκολα η αίσθηση της καταπίεσης.

Πολλές φορές νιώθουμε ότι για να κρατήσουμε την ισορροπία πρέπει να αφήσουμε πίσω κομμάτια του εαυτού μας. Θυσιάζουμε επιθυμίες, χρόνο, όνειρα, και αυτός ο διαρκής συμβιβασμός αρχίζει να μοιάζει με αδικία. Όχι γιατί δεν αγαπάμε τους ανθρώπους μας, αλλά γιατί χάνουμε τη φωνή μας μέσα στη σχέση. Σιγά-σιγά δημιουργείται το δίλημμα: αν κάνω αυτό που θέλω εγώ, θα στενοχωρήσω εσένα· αν κάνω αυτό που θέλεις εσύ, θα προδώσω εμένα. Κι έτσι η συνύπαρξη γίνεται πεδίο σύγκρουσης αντί για πεδίο συνάντησης.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν που μέσα σε πολλές οικογένειες συσσωρεύεται ένταση ή σιωπηλή εχθρότητα. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν πως δεν χωρούν όπως είναι, κλείνονται ή αμύνονται. Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα υποχωρήσει, αλλά αν μπορούμε να θυμηθούμε τι μας έφερε κοντά εξαρχής. Γιατί εκεί που υπάρχει κοινό νόημα, ο συμβιβασμός παύει να μοιάζει ήττα και γίνεται συνειδητή επιλογή συνύπαρξης. Μαρία Λεωνίδου

05/02/2026

Στην Κύπρο, όταν κάποιος στραφεί στην αναζήτηση ψυχοθεραπευτικής υποστήριξης, αυτό που πολύ συχνά παρατηρεί είναι ότι η πλειονότητα των ψυχοθεραπευτών είναι γυναίκες. Από τους καταλόγους επαγγελματιών ψυχοθεραπευτών που είναι δημόσια προσβάσιμοι, προκύπτει ότι υπάρχουν δεκάδες επαγγελματίες ενεργοί στον χώρο — και τα περισσότερα ονόματα που εμφανίζονται ανήκουν σε γυναίκες.
Κεντρικός φορέας εκπροσώπησης των επαγγελματιών ψυχοθεραπευτών στην Κύπρο είναι ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Ψυχοθεραπευτών (ΠΣΨΘ). Ο Σύνδεσμος ιδρύθηκε με στόχο την προώθηση της ψυχοθεραπείας ως αυτόνομου επαγγέλματος, την υποστήριξη υψηλών προτύπων εκπαίδευσης και πρακτικής, τη διατήρηση μητρώου πιστοποιημένων επαγγελματιών και την πληροφόρηση του κοινού σχετικά με το επάγγελμα. Σύμφωνα λοιπόν με τον Παγκύπριο σύνδεσμο ψυχοθεραπευτών και τους διαθέσιμους δημόσιους καταλόγους ψυχοθεραπευτών στην Κύπρο το σύνολο των μελών είναι:
152 με το 82 % να είναι γυναίκες (126 ) και το 18% να είναι οι άντρες (26).

Η θέση της γυναίκας στον χώρο της ψυχικής υγείας στην Κύπρο δεν περιορίζεται μόνο στην επαγγελματική της παρουσία. Η πολιτισμική τοποθέτηση της γυναίκας στη φροντίδα και στη διαχείριση συναισθημάτων στην καθημερινή ζωή στηρίζεται σε κοινωνικές προσδοκίες και νόρμες που έχουν βαθιές ρίζες στην κυπριακή κουλτούρα. Συχνά η γυναίκα αποτελεί το πρώτο άτομο στο οποίο απευθύνονται οι άνθρωποι για συναισθηματική στήριξη στο οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον. Αυτό καθρεφτίζει μια κουλτούρα στην οποία η φροντίδα και η υποστήριξη θεωρούνται «προσιτές» και «φυσικές» δεξιότητες στις γυναίκες, πράγμα που με τη σειρά του ενισχύει και την επαγγελματική επιλογή της ψυχοθεραπείας ως επάγγελμα.

Η αυξημένη γυναικεία παρουσία στο χώρο της ψυχοθεραπείας συνδέεται στενά με κοινωνικές και πολιτισμικές προσδοκίες που έχουν διαμορφωθεί με το πέρασμα των χρόνων. Στην κυπριακή κοινωνία, όπως σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, η γυναίκα κοινωνικοποιείται — από μικρή ηλικία — προς ρόλους που σχετίζονται με συναισθηματική υποστήριξη, φροντίδα και επικοινωνία, δεξιότητες που ταιριάζουν άμεσα με αυτό που ζητείται στην ψυχοθεραπευτική σχέση. Αυτές οι κοινωνικές δεξιότητες οι οποίες καλλιεργούνται από πολύ νωρίς στη κυπριακή οικογένεια, μπορούν να επηρεάσουν τόσο τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες επιλέγουν την επαγγελματική τους πορεία, όσο και τον τρόπο που η κοινωνία αντιλαμβάνεται το ρόλο τους στην ψυχική φροντίδα.

Στην πράξη, ο ρόλος της γυναίκας στην ψυχική υγεία στην Κύπρο δεν περιορίζεται απλώς στον αριθμό των γυναικών που εργάζονται ως ψυχοθεραπεύτριες.
Αντιπροσωπεύει μια πολιτισμική αντίληψη για το τι σημαίνει να στηρίζεις, να ακούς και να συνοδεύεις κάποιον σε μια θεραπευτική διαδικασία. Αυτό διαμορφώνει αφενός τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επιλέγουν σε ποιον θα απευθυνθούν για βοήθεια και αφετέρου το ποιοι οδηγούνται επαγγελματικά προς την ψυχοθεραπεία.
Μαρία Λεωνίδου
Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

05/02/2026

02/02/2026

Ζεις σε μια εποχή όπου ο εαυτός σου φαίνεται πιο ορατός από ποτέ.
Κι όμως, πολλές φορές τον νιώθεις πιο μακρινό.

Σου ζητείται συχνά να δείξεις ποιος είσαι.
Λιγότερο να το νιώσεις.
Περισσότερο να το παρουσιάσεις.

Ανεβάζεις μια εικόνα.
Γράφεις μια σκέψη.
Περιμένεις μια αντίδραση.
Και χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια των άλλων. Όχι από τα δικά σου.

Δεν είναι ότι θέλεις προσοχή.
Είναι ότι θέλεις επιβεβαίωση πως υπάρχεις.
Πως αυτό που νιώθεις πιάνει χώρο.
Πως κάποιος το βλέπει.

Σιγά σιγά, το «πώς φαίνομαι» παίρνει τη θέση του «πώς είμαι».
Και εκεί αλλάζει κάτι μέσα σου.
Δεν σταματάς να έχεις εμπειρίες.
Απλώς αρχίζεις να τις σκέφτεσαι σαν υλικό προς έκθεση.
Σαν κάτι που πρέπει να φανεί, όχι μόνο να βιωθεί.

Θυμήσου πότε ήταν η τελευταία φορά που έζησες κάτι χωρίς να σκεφτείς αν θα το μοιραστείς.
Μια βόλτα.
Μια συζήτηση.
Μια σιωπή.
Χωρίς κοινό.
Χωρίς αποτύπωμα.

Δεν σημαίνει ότι η προβολή είναι κακή.
Είναι ανθρώπινο να θέλεις να σε δουν.
Το ζήτημα είναι να μη χαθείς μέσα σε αυτό το βλέμμα.
Να μη γίνεις μόνο η εικόνα σου.

Ο εαυτός σου δεν είναι οι αντιδράσεις που μαζεύεις.
Δεν είναι ο αριθμός των ανθρώπων που σε παρακολουθούν.
Είναι αυτό που μένει όταν κλείνουν οι οθόνες.
Όταν δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.
Όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Η εσωτερική σου ζωή θέλει χώρο.
Θέλει χρόνο χωρίς θεατές.
Θέλει στιγμές που δεν θα γίνουν ανάρτηση.
Εκεί καταλαβαίνεις τι ένιωσες στ’ αλήθεια.
Εκεί γνωρίζεις τον εαυτό σου χωρίς φίλτρα.

Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο να ζεις και στο να δείχνεις.
Χρειάζεται μόνο να θυμάσαι τη διαφορά.
Να αφήνεις κάποιες εμπειρίες να είναι μόνο δικές σου.
Χωρίς απόδειξη.
Χωρίς ίχνος.
Μόνο βίωμα.

31/01/2026

Κάποια ξεκινήματα χρειάζονται λίγο χώρο.
Χώρο για σιωπή, για δισταγμό, για να μη βιαστεί τίποτα.

Δεν ανθίζουν όλα με πίεση.
Κάποια χρειάζονται απλώς να τους δοθεί χρόνος.

29/01/2026

Το πρώτο τηλεφώνημα είναι συχνά το πιο δύσκολο.
Όχι γιατί δεν ξέρεις τι να πεις,
αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή παραδέχεσαι ότι χρειάζεσαι βοήθεια.

Δεν χρειάζεται να έχεις έτοιμες λέξεις.
Αρκεί να κάνεις τον χώρο.

🤍
Αν νιώθεις ότι το σκέφτεσαι καιρό, ίσως είσαι ήδη πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.Αν αυτό το θέμα σε αφορά, μπορείς να ακολουθήσεις τη σελίδα. #ψυχικήυγεία
#ψυχοθεραπεια

27/01/2026

Ένα παιδί που δεν πήρε όση φροντίδα και αγάπη χρειαζόταν, συχνά μαθαίνει να κρύβεται.
Δημιουργεί έναν εαυτό για να χωρέσει, να αντέξει, να μην πληγωθεί άλλο.
Μια μάσκα που στην αρχή το προστατεύει… και με τον καιρό το φυλακίζει.

Όταν αυτή η μάσκα πέφτει, εμφανίζονται το κενό, το άγχος, η ευαλωτότητα.
Κι έτσι συνεχίζει να συνδέεται με τους άλλους όχι όπως είναι,
αλλά όπως έμαθε ότι “πρέπει” να είναι.
Όμως χωρίς αλήθεια, η αγάπη δεν μπορεί να φτάσει ποτέ μέχρι μέσα.

Αν αυτό το κείμενο σου μίλησε, δεν είσαι μόνος/η.
💬 Στείλε μου DM αν θέλεις να το συζητήσουμε ή αν αναγνώρισες κάτι δικό σου εδώ. #εσωτερικόπαιδί

#αυτογνωσία

24/01/2026

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η ομάδα
«Ζήσε τη δική σου ιστορία».

Ένας ασφαλής χώρος συνάντησης και μοιράσματος, όπου η εμπιστοσύνη επέτρεψε στο συναίσθημα να εκφραστεί και το προσωπικό βίωμα να βρει χώρο μέσα στη συλλογική εμπειρία.

Η ομάδα ως τόπος σύνδεσης και νοήματος.

#ΖήσεΤηΔικήΣουΙστορία #συστημικογλυπτο
marialeonidoupsychotherapist #μοίρασμα
#εμπιστοσύνη

19/01/2026

Κάποιες φορές, η δυσκολία να αγαπήσουμε δεν έχει να κάνει με σκληρότητα ή αδιαφορία.
Έχει να κάνει με ένα παιδί μέσα μας που μεγάλωσε χωρίς να νιώσει ότι ήταν αρκετό απλώς επειδή υπήρχε.

Ένα παιδί που δεν έμαθε τι σημαίνει αγάπη που δεν ζητά ανταλλάγματα,
που δεν είδε ποτέ το βλέμμα της αποδοχής να του λέει «είσαι εντάξει όπως είσαι».

Κι έτσι, ως ενήλικας, αναζητά συνεχώς να αγαπηθεί,
χωρίς να έχει μάθει πώς να αγαπά.
Και μέσα σε αυτή την άγνοια, πληγώνει — όχι από κακία,
αλλά από ένα κενό που ποτέ δεν γέμισε.

Η κατανόηση είναι το πρώτο βήμα.
Η επίγνωση, το δεύτερο.
Η αγάπη… μαθαίνεται.

📩 DM για συζήτηση ή στήριξη. Δεν είσαι μόνος/η.

12/01/2026

Συχνά ξεκινά νωρίς:
όταν ένα παιδί μαθαίνει να προσαρμόζεται για να γίνει αποδεκτό.
Αυτό το αποτύπωμα επαναλαμβάνεται αργότερα στις ενήλικες σχέσεις.

Η επίγνωση μπορεί να αλλάξει το μοτίβο.

📩 DM για συζήτηση. #σχέσεις #αυτογνωσία #ψυχικήυγεία #όρια