Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

06/04/2026

Πόσο με σοκάρει κάθε φορά αυτη η διαφήμιση…

Αφιέρωσε μερικά λεπτά να την δεις. Λιτή, χωρίς φανφάρες, αλλά σίγουρα θα μετακινήσει κάτι μέσα σου όπως και σε μένα . Είναι της Leo Burnett και λέγεται «The Time We Have Left».
Δείχνει έναν μετρητή που σου υπολογίζει πόσος χρόνος απομένει με τους ανθρώπους που αγαπάς. Όχι στο τυχαίο αλλά μέσα από στατιστικά στοιχεία..αυτό είναι που πραγματικά σε @@@@@. Όχι πόσα χρόνια θα ζήσεις, αλλά πόσα βράδια με τους γονείς σου, πόσα τραπέζια με τα παιδιά σου, πόσοι καφέδες με φίλους μένουν. Και ο αριθμός είναι απίστευτα μικρός.
Εκεί σου ρίχνει τη γροθιά….νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο. Ότι αύριο θα πούμε «σ’ αγαπώ», αύριο θα κανονίσουμε, αύριο θα ζήσουμε. Αλλά το αύριο δεν είναι εγγύηση. Ο χρόνος που χάνεις δεν ξανάρχεται. Η καμπάνια δεν υπόσχεται τίποτα. Δεν δίνει συμβουλές ή λύσεις. Σου δείχνει τον καθρέφτη και σου λέει απλά …ζήσε τώρα με αυτούς που έχουν αξία για σένα .

Ο χρόνος που έχουμε δεν είναι απλά λίγος. Είναι ο μόνος…

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

https://m.youtube.com/watch?v=zqW8Hhzx6m4&pp=iggCQAE%3D&ra=m&fbclid=IwVERDUARAN9hleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe24p0pt85OfrT7MauerOIX4MxVl9YQ8-nPJ2XVC8YiypUKt2aw2ZX-gQZ4mg_aem_Q-3Ci_q5BAND2mKW1S1Fsw

In 2020 Thomas Kolster was part of the jury at D&AD Impact Awards. This campaign was awarded with a Wooden Pencil.The Time We Have Left encouraged people to ...

02/04/2026

Τι είναι «Τα Δωμάτια της Ψυχής»;

Είναι ένα αφηγηματικό και υπαρξιακό εργαλείο αυτογνωσίας, φτιαγμένο σε μορφή καρτών.
Κάθε κάρτα σε οδηγεί σε ερωτήσεις, δράσεις και αφηγήσεις που σε προσκαλούν να συναντήσεις πτυχές του εαυτού σου.

Το ταξίδι περνά μέσα από πέντε δωμάτια:
• Ρίζες – η καταγωγή, οι μνήμες, τα θεμέλια.
• Καθρέφτες – οι σχέσεις και οι αντανακλάσεις μας στους άλλους.
• Σκιές – οι φόβοι, οι κρυφές πλευρές του εαυτού.
• Πληγές – οι απώλειες, οι δυσκολίες, τα σημάδια που μένουν.
• Φτερά – οι δυνατότητες, η δημιουργία, η ελευθερία.

Το σετ περιλαμβάνει:
• Κάρτες με ερωτήσεις και δράσεις
• Αφηγηματικά κείμενα με QR
• Οδηγίες χρήσης και συμβολισμούς

Είναι ένας τρόπος να σταθείς απέναντι στον εαυτό σου με ειλικρίνεια, να αγγίξεις μνήμες και να ανακαλύψεις νέες προοπτικές.

Για παραγγελίες: www.tadomatiatispsyxis.com
Δωρεάν αποστολή σε Ελλάδα και Κύπρο

*Δεν υποκαθιστά την ψυχοθεραπεία.

02/04/2026

02/04/2026

Μπαλόνι είναι. Ή θα σκάσει ή θα πετάξει.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ένα απλό μπαλόνι. Ήταν ένας μικρός κόσμος δεμένος με ένα κορδόνι. Ήταν προσδοκία, χαρά, φαντασία, ένα “για πάντα” μέσα σε ένα απόγευμα Κυριακής.
Θυμάμαι πριν καιρό , σε μια απλή βόλτα, αγόρασα στην τότε 5χρονη κόρη μου ένα μπαλόνι με ήλιον. Έναν μονόκερο. Το κρατούσε σαν κάτι ιερό. Όπως εγώ μια ζεστή ζαμπονοτυροπιτα, ένα πράμα. Το κοίταζε με εκείνο το βλέμμα που μόνο τα παιδιά έχουν… το βλέμμα που δεν αμφιβάλλει, που δεν φοβάται την απώλεια, που πιστεύει ότι ό,τι αγαπά, θα μείνει.Μέχρι που δεν έμεινε. Πιάστηκε σε ένα κλαδί. Ένα δευτερόλεπτο. Και ο μονόκερως χάθηκε. Και μαζί του χάθηκε και η ψευδαίσθηση της διάρκειας. Όσοι είστε γονείς θα καταλάβετε…Κλάμα. Θυμός. Ματαίωση. Όχι για το μπαλόνι. Για αυτό που σήμαινε. Και εκεί, μέσα σε αυτό το μικρό δραμα, συνειδητοποίησα οτι κρύβεται όλη η ανθρώπινη ιστορία. Δεν υποφέρουμε μόνο από αυτό που χάνεται. Υποφέρουμε από την ιδέα ότι δεν έπρεπε να χαθεί. Την ψευδαίσθηση του «πάντα».
Κάπου μεγαλώνοντας, χτίζουμε μια σιωπηλή πεποίθηση…ότι η ζωή οφείλει να είναι δίκαιη, σταθερή, προβλέψιμη. Ότι αυτά που αγαπάμε θα κρατήσουν. Ότι ο πόνος είναι εξαίρεση και όχι κανόνας. Και κάθε φορά που η πραγματικότητα δεν συνεργάζεται με αυτό το σενάριο, δεν πονάμε μόνο για το γεγονός. Πονάμε γιατί προδόθηκε η προσδοκία. Οι Στωικοί δεν ήταν απαισιόδοξα καθάρματα . Ήταν αμείλικτα ειλικρινείς. Μας είπαν κάτι που δεν ακούγεται όμορφο αλλά είναι βαθιά λυτρωτικό..τίποτα δεν σου ανήκει πραγματικά. Ό,τι έχεις, το έχεις προσωρινά. Ό,τι αγαπάς, το κρατάς δανεικά.
Γιατί όταν καταλάβεις ότι το μπαλόνι θα σκάσει ή θα πετάξει, δεν σταματάς να το αγαπάς.Το αγαπάς αλλιώς.Το κοιτάς πιο προσεκτικά. Το κρατάς πιο συνειδητά. Δεν θυμώνεις τόσο όταν χαθεί γιατι κάπου, βαθιά, ήξερες. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο μάθημα… όχι να μην πονάς, αλλά να πονάς χωρίς να εκπλήσσεσαι. Η κατανόηση της προσωρινότητας δεν αφαιρεί τη λύπη. Της δίνει νόημα. Σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που έχει αξία. Σε μαθαίνει να ξεχωρίζεις το ουσιώδες από το εφήμερο και ταυτόχρονα να σέβεσαι το εφήμερο σαν να είναι ιερό. Γιατί είναι.
Η βόλτα της Κυριακής.Το χέρι που κρατάς. Το βλέμμα που σε εμπιστεύεται. Το γέλιο που δεν θα επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο ποτέ ξανά.

Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα χαθεί το μπαλόνι.Το ερώτημα είναι.. Όταν ήταν ακόμα στα χέρια σου… ήσουν πραγματικά εκεί;

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

02/04/2026

Πολλές φορές πιάνω το ερώτημα …
«Γιατί οι γονείς φταίνε για όλα;»

Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι ακριβώς ότι φταίνε για όλα. Είναι ότι ήταν οι πρώτοι. Οι πρώτοι που σε κοίταξαν, οι πρώτοι που σε άγγιξαν, οι πρώτοι που σου έμαθαν τι σημαίνει “αγάπη”, “όχι”, “ναι”, “σκάσε”, “είσαι καλό παιδί”. Αυτοί που σου έδωσαν τον καθρέφτη και σου είπαν… “Έτσι είσαι.Αυτος είσαι ” Και τι να κάνεις; Τον πίστεψες. Γιατί ήσουν μικρός και ήθελες να ανήκεις, όχι να καταλάβεις.
Οπότε, όχι, δεν φταίνε για όλα. Φταίνε όμως για πολλά απ’ αυτά που αργότερα νόμισες πως είναι δικά σου. Τα κόμπλεξ, η φωνή μέσα σου που λέει “μη μιλάς”, “πρόσεχε”, “μην είσαι φορτικός”, “να είσαι τέλειος για να σ’ αγαπάνε”. Δεν το έκαναν επίτηδες. Κι αυτοί κουβαλούσαν τις βαλίτσες με τα άπλυτα των δικών τους. Μόνο που κάπου στη διαδρομή, τις άφησαν στα δικά σου χέρια. Και τώρα παλεύεις να ξεχωρίσεις ποιες σου ανήκουν και ποιες όχι.
Δεν είναι για να τους κατηγορήσεις αιώνια. Είναι για να καταλάβεις και να ξεφορτωθείς. Να πεις… «Α, αυτό δεν είναι δικό μου. Αυτό είναι το άγχος της μάνας μου. Αυτό είναι το βάρος του πατέρα μου. Εμένα η ζωή μου είναι αλλού.», «Αααα τελικά δεν είμαι αυτός!».

Όταν λες “οι γονείς φταίνε για όλα” μην το πετάς σαν βολή. Πες το σαν ξεκίνημα. Σαν εξερεύνηση. Γιατί αν μείνεις εκεί, το αφήνεις να σε καθορίζει ακόμα.

Σκάψε πιο βαθιά….

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

01/04/2026

Με μεγάλη χαρά ανακοινώνω τη νέα μου συνεργασία με γνωστή εταιρεία ρυζογκοφρέτας.
Ένα προϊόν απλό, καθαρό και ουσιαστικό όπως ακριβώς πιστεύω ότι πρέπει να είναι και η φροντίδα του εαυτού μας. Τις επόμενες ημέρες θα σας αποκαλύψω και επίσημα την εταιρεία, μαζί με όλα όσα ετοιμάζουμε….

Μείνετε συντονισμένοι… γιατί αυτή η συνεργασία δεν αφορά μόνο τη διατροφή. Αφορά τον τρόπο που επιλέγουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας, μέσα και έξω.

01/04/2026

31/03/2026

Πάντοτε μου κάνει εντύπωση όταν συναντώ σπουδαίους ανθρώπους με ευαισθησία, σκέψη, ικανότητες αλλά δεν το ξέρουν. Δεν το νιώθουν. Κι έτσι, παγιδεύονται σε σχέσεις, δουλειές και ρόλους πολύ κατώτερους απ’ ότι αξίζουν. Μέχρι και ριζογκοφρετες τρώνε. Όχι επειδή δεν μπορούν καλύτερα. Αλλά επειδή δεν πιστεύουν πως τους αναλογεί κάτι καλύτερο. Και μάντεψε…Αυτή η αμφιβολία, δεν ξεκίνησε στην ενήλικη ζωή. Την κουβαλούν από παλιά. Από τότε που κάποιοι δεν τους είδαν. Δεν τους πίστεψαν. Δεν τους είπαν ποτέ «είσαι αρκετός έτσι όπως είσαι».

«Τι να του πω για να πιστέψει στον εαυτό του;» με ρωτούν συχνά γονείς…Μα δεν χρειάζεται να του πεις τίποτα! Χρειάζεται να το πιστεύεις εσύ. Να του δείχνεις, με το βλέμμα σου, με την υπομονή σου, με το “είμαι εδώ”, πως ότι κι αν σου πει, όσο παράξενο, κουραστικό, δύσκολο ή τρομακτικό… εσύ το ακούς. Και το τιμάς. Ότι το παίρνεις στα σοβαρά, γιατί για εκείνο είναι σοβαρό.
Παιδιά που μεγαλώνουν με αυτή την εμπειρία, δεν ψάχνουν μετά “αποδείξεις” πως αξίζουν. Δεν γίνονται σκλάβοι της επιβεβαίωσης. Δεν τρέχουν πίσω από χειροκροτήματα. Γιατί κάποιος, κάποτε, πίστεψε σε αυτά… Αυτό κάνει η γονεϊκή πίστη.. Χτίζει μέσα στο παιδί μια φωνή που του λέει “είσαι αρκετός”, πριν του το πει ποτέ ο κόσμος. Μην του μάθεις να σου αποδεικνύει πως τα καταφέρνει. Μάθε του ότι, ότι κι αν γίνει, εσύ θα πιστεύεις πως μπορεί. Ακόμα κι όταν δεν μπορεί. Ειδικά τότε. Γιατί τότε, η δική σου πίστη γίνεται το δικό του “κουράγιο”, το δικό του θάρρος .

Και αν κάποτε χαθεί…

θα ξέρει από πού να ξεκινήσει για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Γιατί κάποιος, κάποτε… τον είδε. Και αυτό δεν ξεχνιέται ποτέ.

Υ.Γ Για να προλάβω την παρεξήγηση…
Αυτό δεν σημαίνει να μεγαλώσεις ένα παιδί που νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Δεν σημαίνει να του λες ότι είναι τέλειο σε όλα. Δεν σημαίνει να μην του βάζεις όρια. Η πίστη δεν κακομαθαίνει. Η ασυνέπεια κακομαθαίνει. Η απουσία ορίων κακομαθαίνει. Η υπερπροστασία κακομαθαίνει. Το να νιώθει ένα παιδί ότι αξίζει… το κάνει πιο δυνατό, όχι πιο αδύναμο.
Το βοηθά να αντέχει την αποτυχία, όχι να την αποφεύγει. Να προσπαθεί, όχι να απαιτεί.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

31/03/2026

Ξέρεις, συχνά διαπιστώνω πως μπερδεύουμε την απουσία με την έλλειψη. Κοιτάμε έναν άνθρωπο που «χάθηκε» στις ευθύνες του και νομίζουμε πως έπαψε να νοιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα απλώς ξέμεινε από ανάσες.
Η αγάπη δεν είναι μια συνεχής, αψεγάδιαστη παρουσία, αλλά μια βαθιά, υπόγεια πρόθεση. Κάποιες φορές, οι άνθρωποι που μας αγαπούν περισσότερο πχ γονείς, σύντροφοι, φίλοι πνίγονται μέσα σε έναν κυκλώνα από ρόλους που τους στενεύουν και φόβους που δεν ομολογούν. Το ξέρες και από σένα αυτό . Σε αυτές τις περιόδους, η αγάπη δεν φευγει απλώς γίνεται αόρατη κάτω από το βάρος της επιβίωσης.
Αν εκείνη τη στιγμή η αγάπη μπορούσε να βρει φωνή , θα σου ψιθύριζε…
«Δεν υπάρχει ούτε ένα δευτερόλεπτο που να μη σε αγαπώ. Υπάρχουν μόνο στιγμές που ξεχνώ πώς να το δείξω, γιατί έχασα για λίγο τον δρόμο προς τον εαυτό μου. Όμως, σε κάθε σιωπή και σε κάθε δική μου "απουσία", εσύ παραμένεις ο μοναδικός λόγος που παλεύω να επιστρέψω».
Κανείς δεν μπορεί να σου δώσει αυτό που εκείνη τη στιγμή δεν έχει ούτε για τον εαυτό του. Όταν ένας άνθρωπος αδειάζει εσωτερικά, η πρώτη του απώλεια είναι η ικανότητα να εκφράζεται. Δεν είναι πάντα επιλογή, είναι εξάντληση. Μην μπερδεύεις την κούραση του άλλου με την παγωμάρα. Η αγάπη δεν κρίνεται από το πόσο συχνά είναι κάποιος «εκεί», αλλά από το πόσο επίμονα προσπαθεί να ξαναβρεί το μονοπάτι για να γυρίσει κοντά σου. Μερικές φορές, το να παλεύει κάποιος να βρει τον εαυτό του είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να ξαναβρεί εσένα.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

30/03/2026

Δεν ερωτεύεσαι τον άνθρωπο…

Ερωτεύεσαι τον καθρέφτη που κρατάει μπροστά σου. Τον τρόπο που σε κοιτάει, λες και έχεις ξανά σημασία.
Τον τρόπο που σου χαμογελάει, λες και δεν κουβαλάς ερείπια στην πλάτη. Το φως στα μάτια του που σου λέει..«εσύ είσαι ακόμα ζωντανός». Και ξαφνικά, θες να ζήσεις ξανά. Όχι για εκείνον. Ούτε για τον έρωτα.
Για εκείνον τον εαυτό σου που βλέπεις για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Εκείνον που χάθηκε ανάμεσα σε πάνες, deadlines, σιωπές και ροχαλητά. Εκείνον που θάφτηκε κάτω από τις λέξεις…«Άσε, είμαι κουρασμένος/νη», «Μη τώρα»,«Πάμε να κοιμηθούμε.» Ο γάμος δεν σε σκοτώνει. Η λησμονιά σε σκοτώνει. (Οκ, και ο γύρος με μπόλικο τζατζίκι στις 11μμ). Το ότι γίνεσαι αόρατος μες στο πιο κοντινό σου βλέμμα.Ότι ζεις σε ένα σπίτι και κανείς δεν σε βλέπει πια όπως ήσουν, μόνο όπως βολεύει. Και μετά έρχεται ο «άλλος».Με μια λέξη, ένα βλέμμα, ένα μήνυμα στις 2 τα ξημερώματα. Και ξυπνάει μέσα σου το κομμάτι που θάφτηκε πρώτο. Δεν ερωτεύεσαι το άτομο. Ερωτεύεσαι το ποιος είσαι μέσα του. Ή μάλλον, το ποιος ήσουν πριν γίνεις σκιά του ρόλου σου.
Είναι εύκολο να το πεις “πάθος”. Να το ντύσεις με μυστήριο, με έλλειψη, με λίγη τύψη για να γίνει πιο γλυκό. Αλλά στην ουσία, είναι απόγνωση.
Είναι το ουρλιαχτό του κομματιού σου που λέει… «Κοιτα με γαμωτο. Θυμήσου με. Πριν με ξεχάσεις τελείως.» Και τότε, αν έχεις το κουράγιο, δεν φεύγεις. Δεν εξαφανίζεσαι. Κάθεσαι. Και ψάχνεις τρόπο να ξανασυναντηθείς. Με τον άλλον.
Και , πιο δύσκολο ,με εσένα.. Γιατί καμιά φορά δεν λείπει το πάθος. Λείπει η ανάμνηση του εαυτού μέσα στην αγάπη.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

28/03/2026

«Περνούν τα καλοκαίρια κι οι γιορτέσ μας. Όλα σαν τρένα βιαστηκά και δεν ξαναγυρνούν. Περνούν τα πρωινά κι οι κυριακέσ μας. Όλα σαν σύννεφα γοργά και δεν ξαναγυρνούν.»
…τραγούδησε κάποτε η μεγάλη Κυρία του ελληνικού πενταγράμμου.

Το πιο σιωπηλό μας τραύμα…η αναβολή της ζωής. Η ψευδαίσθηση ότι θα υπάρξει μια «σωστή στιγμή» για να υπάρξουμε ολόκληροι. Και έτσι, ζούμε μισά. Μισές παρουσίες, μισά αγγίγματα, μισά λόγια. Και όταν όλα περάσουν, δεν θρηνούμε μόνο αυτό που χάθηκε. Θρηνούμε αυτό που δεν επιτρέψαμε ποτέ να υπάρξει πλήρως.
Ο άνθρωπος φοβάται την ένταση της ζωής όσο φοβάται και τον θάνατο. Το να είσαι πραγματικά εκεί σημαίνει να νιώσεις και το να νιώσεις σημαίνει να εκτεθείς. Έτσι, διαλέγουμε ασυναίσθητα μια «ασφαλή απουσία». Και μετά απορούμε γιατί όλα μοιάζουν να περνούν χωρίς να μας ακουμπούν βαθιά.
Η πτώση είναι μέρος της διαδρομής, αλλά η στασιμότητα είναι ο πραγματικός θάνατος.
Άνοιξε τα χέρια σου σε ότι τρέμεις. Μπες μέσα στο βίωμα και λερωσου. Το να ζεις «λίγο» είναι η μεγαλύτερη ύβρις στον χρόνο που σου δόθηκε.Υπάρξε τώρα, με όλες σου τις ρωγμές.

Καλό σου ταξίδι Μαρινέλλα…

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

28/03/2026

«Όλα περνούν και γύρω γύρω μέλισσες» νομίζω η Κική Δημουλά είχε πει αυτή τη φράση.

Όταν νομίζεις ότι ο πόνος είναι ανυπέρβλητος να θυμάσαι ότι…δεν είναι η πρώτη φορά που το νιώθεις έτσι. Και κάθε φορά ήσουν σίγουρος ότι δεν θα περάσει. Και κάθε φορά… πέρασε.
Ο πόνος έχει έναν τρόπο να σε πείθει ότι είναι αιώνιος. Μεγάλος μαλακας αλλά μεγάλος δάσκαλος. Να σου μικραίνει τον ορίζοντα, να σου κλείνει το μέλλον, να σου ψιθυρίζει ότι «αυτό είσαι τώρα».Αλλά δεν είσαι αυτό.Είσαι αυτός που το διασχίζει. Και όσο κι αν σε πνίγει, όσο κι αν σε κάνει να νιώθεις ότι τελειώνεις… κάτι μέσα σου ήδη κινείται, ήδη αντέχει, ήδη σε πηγαίνει λίγο πιο πέρα. Δεν χρειάζεται να τον νικήσεις.
Απλώς να μείνεις για λίγο . Γιατί κι αυτό… θα περάσει. Και άλλα θα περάσουν. Όλα περνούν…

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος