Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

16/02/2026

Αν και αστείο το meme στην επιφάνεια, αγγίζει μια βαθιά και σημαντική αλήθεια. Η σχέση των γονέων αποτελεί το πρώτο και ισχυρότερο «προσχέδιο» (blueprint) που λαμβάνει ένα παιδί για το τι σημαίνει αγάπη, σεβασμός και συντροφικότητα.
Η ποιότητα της σχέσης των γονέων δημιουργεί ένα «ασφαλές καταφύγιο». Όταν η κόρη βλέπει έναν πατέρα που προστατεύει και τιμά τη μητέρα, αναπτύσσει έναν ασφαλή τύπο δεσμού. Αυτό την θωρακίζει ώστε στην ενήλικη ζωή της να επιλέγει συντρόφους που την αντιμετωπίζουν με την ίδια φροντίδα, απορρίπτοντας τοξικές συμπεριφορές και τις ρυζογκοφρέτες ως σνακ.

Ο πατέρας δεν διδάσκει την κόρη του με κηρύγματα, αλλά με το πώς κοιτάζει, πώς μιλάει και πώς μοιράζεται τη ζωή του με τη γυναίκα δίπλα του. Η συμπεριφορά του προς τη μητέρα είναι η υπόσχεση που δίνει στην κόρη του για το μέλλον της. Αυτό σίγουρα δεν ισχύει στο 100% τον περιπτώσεων.. θέλεις όμως να ρισκάρεις ;

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

16/02/2026

Πω ρε π@@@@ μου….επαναλαμβάνομαι το ξέρω, αλλά αντί να το κρατήσω μέσα μου και να το εκτονώσω σε νυχτερινή επιδρομή στο ψυγείο καλύτερα να το εξωτερικεύσω διότι, ως γνωστόν, το νυκτερινόν σνακ καθίζει εις τους γλουτούς μετά πάσης επισημότητος και μονιμότητος.

Μπαίνει το παιδί με μάτια που λάμπουν . Κρατάει ένα βιβλίο αυτοβοήθειας…. «Κύριε Βαγγέλη, το πήρα! Λένε πως αλλάζει ζωές!»
Το ξεφυλλίζω λίγο και…οι γνωστές παπαριες.
«Με αυτό το βιβλίο δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά μόνος», «Η ευτυχία είναι επιλογή.» «Το σύμπαν απαντά στις θετικές σκέψεις.» Ναι αγορίνα μου, το σύμπαν, αυτό το πραγματάκι με τα 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης, τις μαύρες τρύπες που ρουφάνε το φως και κάτι γαλαξίες που συγκρούονται για πλάκα, σηκώνεται κάθε πρωί, τεντώνεται, πίνει το κοσμικό του εσπρεσάκι και λέει…«Για να δούμε σήμερα… τι να στείλω στον Γιαννήν από την Αραδίππου που έκανε θετική σκέψη χτες; Ναι, έτσι δουλεύει η κοσμική εξυπηρέτηση. Μπες στη λίστα αναμονής, κάνε affirmation, και το σύμπαν θα σου κάνει follow back.
Που λες…
Αφήνω στο τραπεζάκι το βιβλίο-σιλικονούχα ψυχολογία πασπαλισμένη με νεραιδοσκονη και περιεχόμενο μηδέν. Και αναρωτιέμαι…
Τι είναι το χειρότερο; Σε πείθει πως αν πονάς, κάτι κάνεις λάθος. Ότι η λύπη, η μοναξιά, το άγχος, δεν είναι ανθρώπινες εμπειρίες αλλά ελαττώματα χαρακτήρα. Αυτού του τύπου τα βιβλία παθολογικοποιούν το φυσιολογικό. Σου λένε πως ο πόνος σου είναι απόδειξη ότι δεν το χειρίζεσαι σωστά. Ότι δεν είσαι αρκετά “θετικός”. Αντί να σε βοηθούν να καταλάβεις γιατί πονάς, σε μαθαίνουν να κρύβεσαι πίσω από glitter. Αντί να σε βλέπουν, σε κάνουν να κοιτάς τον εαυτό σου με αποστροφή. Τίποτα από όλα αυτά δεν ακουμπά το τραύμα, το σώμα, τις σχέσεις σου, τη βιογραφία σου. Τίποτα δεν αγγίζει τον φόβο που κουβαλάς όταν δεν έχεις μάθει να είσαι ασφαλής. Κανένα quote δεν ησυχάζει ένα νευρικό σύστημα που είναι σε συναγερμό από τα πέντε σου.
Καμία «θετική σκέψη» δεν θεραπεύει μια παιδική ηλικία που σε έμαθε να φοβάσαι την αγκαλιά. Η ψυχοθεραπεία δεν λέει «σκέψου αλλιώς». Λέει «νιώσε». Λέει «άκουσε». Λέει «βίωσε».
Αυτά τα βιβλία δεν είναι επικίνδυνα γιατί απλώς δεν δουλεύουν. Είναι επικίνδυνα γιατί σε κάνουν να ντρέπεσαι που δεν δουλεύεις εσύ. Σε φορτώνουν ενοχή και το λένε “ενδυνάμωση”. Μαθαίνεις να χαμογελάς ενώ μέσα σου αιμορραγείς. Να είσαι “φωτεινός” ενώ καίγεσαι. Αντί να σε θεραπεύσουν, σε κάνουν influencer της εσωτερικής σου διάλυσης. Και κάπως έτσι, αντί να αγκαλιάσεις τον εαυτό σου εκεί που πονάει, μαθαίνεις να τον κρύβεις.Μαθαίνεις να νιώθεις λάθος επειδή νιώθεις.
Όχι ρε φίλε. Η ψυχή σου δεν είναι checklist. Η λύτρωση δεν έρχεται με τσιτάτα της κακιάς ώρας . Έρχεται όταν σταματήσεις να κρύβεσαι. Όταν αρχίσεις να σέβεσαι το γιατί πονάς. Και το κουβαλήσεις μαζί με κάποιον, σιγά σιγά, χωρίς φόβο και χωρίς φίλτρα.

Υ.Γ Δεν γνωρίζω κανένα Γιάννη απο την Αραδίππου αλλά θα ήταν συμπαντική σύμπτωση αν διάβασε ένας Γιάννης από την Αραδίππου το άρθρο μου.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

15/02/2026

15/02/2026

Σήμερα, 15 Φεβρουαρίου – Παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου.

Κανένα παιδί δεν είναι μόνο του. 💛
Κάθε μικρός μαχητής εχει γύρω του ένα σύνολο ανθρώπων που ελπίζουν, προσεύχονται, αγωνίζονται, αντέχουν. Και δίπλα τους, στέκονται οι γονείς.
Οι αφανείς ήρωες. Εκείνοι που μαθαίνουν να χαμογελούν με σπασμένη καρδιά, που γίνονται δύναμη ενώ μέσα τους τρέμουν, που κρατούν το χέρι του παιδιού τους και υπόσχονται σιωπηλά.. «Είμαι εδώ, είμαι εδώ.»

Σήμερα δεν τιμούμε μόνο τον αγώνα των παιδιών.
Τιμούμε και την αντοχή, την αγρύπνια, την αγάπη που δεν κοιμάται ποτέ.

14/02/2026

Τι είπε ο άρχοντας (ένας είναι ο άρχοντας αν αναρωτιέσαι ποιος είναι). "Η αγάπη διεκδικείται δεν παρέχεται...". Όταν το άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο, η μπουκιά έμεινε μετέωρη, η ζεστή ζαμπονοτυρόπιτα αχνίζε ακόμη, σαν να με κοιτούσε απορημένη που την πρόδωσα για μια σκέψη. Με μια αμήχανη, σχεδόν ένοχη κίνηση, σκούπισα την τραγανή σφολιάτα από την άκρη του στόματός μου και σκέφτηκα…..

Αγάπη είναι να ζυμώνεις δύο νευρικά συστήματα που κουβαλάνε ιστορία, τραύματα, περηφάνια, ανάγκη για έλεγχο, φόβο εγκατάλειψης, και κάτι παιδικά “δεν θα με αφήσεις ποτέ;” που ούτε ο ίδιος δεν παραδέχεσαι. Το “σ’ αγαπάω” στην αρχή είναι εύκολο. Γιατί στην αρχή δεν έχεις εκτεθεί. Έχεις ενθουσιαστεί. Το σώμα σου είναι ντοπαρισμένο...γ@@@@@ τα...ντοπαμίνη, νοραδρεναλίνη, οξυτοκίνη το κοκτέιλ που κάνει τον άλλον να μοιάζει Θεόσταλτος. Μετά, όταν πέσει το βιοχημικό πανηγύρι, μένει η αλήθεια.... Ο άλλος δεν ήρθε να σε θεραπεύσει. Ήρθε να σε συναντήσει. Και αυτό θέλει τεχνική. Η έρευνες το λένε ξεκάθαρα...Τα ζευγάρια που κρατάνε δεν είναι αυτά που “ταιριάζουν τέλεια”. Είναι αυτά που έχουν σχέση φιλίας, θετική αναλογία αλληλεπιδράσεων και επισκευάζουν τη ρήξη. Δηλαδή....τσακώνονται, στραβώνουν...και παλι απ την αρχή. Η “μαγεία” δεν είναι να μην μαλώνεις. Είναι να κάνεις "επισκευή"...να ξέρεις να λες «έκανα μαλακία», «έλα να το πιάσουμε από την αρχή». Αυτό μειώνει την αποστασιοποίηση και κρατάει την ασφάλεια στο σύστημα. Και το πιο κυνικό...τα περισσότερα προβλήματα σε ζευγάρια είναι perpetual (δεν λύνονται πλήρως). Δεν “θεραπεύεις” τον άλλον ουτε αυτος εσένα . Οπότε ναι... η αγάπη ζυμώνεται.
Με χρόνια, όχι με stories. Ζυμώνεται όταν...κρατιέσαι 5 δευτερόλεπτα πριν πετάξεις τη "σπόντα". Ρωτάς «τι χρειάζεσαι;» αντί «ποιος φταίει;», κάνεις χώρο για την ευαλωτότητα του άλλου χωρίς να την πατήσεις κάτω σαν αδυναμία, και δεν κάνεις τον/την σύντροφο γονιό σου να σου δώσει ότι δεν πήρες. Γιατί εδώ είναι το δύσκολο... Οι περισσότεροι δεν θέλουν αγάπη. Θέλουν επιβεβαίωση. Θέλουν τον άλλον να τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς χωρίς οι ίδιοι να μάθουν να είναι ασφαλείς. Θέλουν να τους διαβάζουν το μυαλό, να τους καταλαβαίνουν “αυτόματα”, αλλιώς «δεν είναι ο άνθρωπός μου». Όχι ρε. Δεν είναι “ο άνθρωπός σου” επειδή μάντεψε. Είναι “ο άνθρωπός σου” όταν μείνατε στο τραπέζι ενώ μπορούσατε να φύγετε.
Η αγάπη στο ζευγάρι δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι πρακτική. Είναι επανάληψη. Είναι επιλογή. Είναι καθημερινή "επισκευή”. Και αν δεν το δουλεύεις, δεν “σβήνει από μόνο του” το σκοτώνεις εσύ, σιγά σιγά, με ειρωνεία, αμυντικότητα, απόσυρση, και το κλασικό «εντάξει μωρέ» που σημαίνει «έχω ήδη φύγει». Να το πω απλα ισως και ωμά... Η σχέση δεν θέλει μόνο έρωτα. Θέλει δεξιότητες. Και όποιος νομίζει ότι οι “δεξιότητες” είναι ξενέρωτες, να θυμάται... χωρίς αυτές, στο τέλος δεν θα μείνει ούτε ο έρωτας. Θα μείνει μόνο το “δίκιο” σου...και το κρεβάτι χωριστά.

Disclaimer... Το κείμενο δεν γράφτηκε για να σε παρηγορήσει, ούτε για να δικαιώσει το «φταίει ο άλλος». Αν σε ενόχλησε, καλώς. Αν θύμωσες, κάτι άγγιξε. Αν πιστεύεις οτι λέω «μαλακίες», μην το ξαναδιαβάσεις. Δεν είναι ρομαντικό. Είναι πρακτικό. Και ναι... η αγάπη θέλει δεξιότητες.
Υ.Γ. Αν το στείλεις στον/στη σύντροφό σου για να “καταλάβει”....μάλλον δεν κατάλαβες εσύ.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

13/02/2026

Τρου στόρυ…

13/02/2026

Δεν ερωτεύεσαι τον άνθρωπο…
Ερωτεύεσαι τον καθρέφτη που κρατάει μπροστά σου. Τον τρόπο που σε κοιτάει, λες και έχεις ξανά σημασία.
Τον τρόπο που σου χαμογελάει, λες και δεν κουβαλάς ερείπια στην πλάτη. Το φως στα μάτια του που σου λέει..«εσύ είσαι ακόμα ζωντανός». Και ξαφνικά, θες να ζήσεις ξανά. Όχι για εκείνον. Ούτε για τον έρωτα.
Για εκείνον τον εαυτό σου που βλέπεις για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Εκείνον που χάθηκε ανάμεσα σε πάνες, deadlines, σιωπές και ροχαλητά. Εκείνον που θάφτηκε κάτω από τις λέξεις…«Άσε, είμαι κουρασμένος/νη», «Μη τώρα»,«Πάμε να κοιμηθούμε.» Ο γάμος δεν σε σκοτώνει. Η λησμονιά σε σκοτώνει. (Οκ, και ο γύρος με μπόλικο τζατζίκι στις 11μμ). Το ότι γίνεσαι αόρατος μες στο πιο κοντινό σου βλέμμα.Ότι ζεις σε ένα σπίτι και κανείς δεν σε βλέπει πια όπως ήσουν, μόνο όπως βολεύει. Και μετά έρχεται ο «άλλος».Με μια λέξη, ένα βλέμμα, ένα μήνυμα στις 2 τα ξημερώματα. Και ξυπνάει μέσα σου το κομμάτι που θάφτηκε πρώτο. Δεν ερωτεύεσαι το άτομο. Ερωτεύεσαι το ποιος είσαι μέσα του. Ή μάλλον, το ποιος ήσουν πριν γίνεις σκιά του ρόλου σου.
Είναι εύκολο να το πεις “πάθος”. Να το ντύσεις με μυστήριο, με έλλειψη, με λίγη τύψη για να γίνει πιο γλυκό. Αλλά στην ουσία, είναι απόγνωση.
Είναι το ουρλιαχτό του κομματιού σου που λέει… «Κοιτα με γαμωτο. Θυμήσου με. Πριν με ξεχάσεις τελείως.» Και τότε, αν έχεις το κουράγιο, δεν φεύγεις. Δεν εξαφανίζεσαι. Κάθεσαι. Και ψάχνεις τρόπο να ξανασυναντηθείς. Με τον άλλον.
Και , πιο δύσκολο ,με εσένα.. Γιατί καμιά φορά δεν λείπει το πάθος. Λείπει η ανάμνηση του εαυτού μέσα στην αγάπη.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

12/02/2026

Αγαπητέ γονιέ , καλά είναι τα μαθηματικά, η φυσική ,τα τετράδια, οι ξένες γλώσσες και τα φροντιστήρια. Αλλά αν το παιδί σου δεν μάθει να σέβεται τον άλλον, όλα αυτά είναι σαν να χτίζεις ουρανοξύστη πάνω σε βάλτο. Θα βουλιάξει. Γιατί; Γιατί ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση δεν είναι διακοσμητικά. Είναι οι βάσεις της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης .Και ξέρεις τι γίνεται όταν λείπουν; Έρχεται στη θέση τους το bullying.
Το bullying δεν πέφτει από τον ουρανό. Δεν είναι «παιδιά είναι, θα παίξουν». Είναι η απουσία ενσυναίσθησης στην πιο ωμή μορφή της. Είναι το παιδί που δεν έμαθε ποτέ ότι ο άλλος πονάει όπως πονάει κι εκείνο. Είναι ο μικρός που διδάχτηκε στο σπίτι πως «σημασία έχει να μην σε πατήσουν», άρα καλύτερα να πατήσεις εσύ πρώτος. Κι έτσι φτιάχνουμε σχολεία γεμάτα φόβο και παιδιά που μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι η βία ,λεκτική ή σωματική,είναι εργαλείο. Αυτά τα παιδιά μετά τα βρίσκεις σε σχέσεις που διαλύονται, σε δουλειές με τοξικότητα, σε κοινωνίες που αναπαράγουν τον ίδιο φαύλο κύκλο.
Οπότε, πριν γεμίσεις τη σχολική τσάντα με μολύβια και χάρακες, γέμισέ την με ένα μάθημα που δεν γράφεται σε βιβλίο… «Όλοι αξίζουν σεβασμό».
«Το να κοροϊδεύεις δεν σε κάνει δυνατό, σε κάνει μικρό». «Η ενσυναίσθηση είναι το πραγματικό σου όπλο».

Γιατί το παιδί που έμαθε να σέβεται τον άλλον δεν θα γίνει ούτε θύμα ούτε θύτης. Θα γίνει άνθρωπος.
Και στο τέλος, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας…ποια κοινωνία θέλουμε να χτίσουμε; Τα παιδιά μας είναι οι αυριανοί γονείς, σύζυγοι, γιατροί , εκπαιδευτικοί, πολιτικοί κλπ.
Ο κόσμος που θα ζήσουμε αύριο χτίζεται σήμερα, με τον σεβασμό που διδάσκουμε στο σπίτι μας.

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

12/02/2026

😉

11/02/2026

Έλα μεταξύ μας τώρα…Μερικές φορές σε πιάνεις να το σκέφτεσαι σοβαρά…
Να πάρεις ένα αεροπλάνο για το Μεξικό. Να αλλάξεις όνομα. Να σε λένε Πεπίτο και να πουλάς quesadillas σε μια παραλία της Tulum, φορώντας μόνο ένα ψάθινο καπέλο και ένα χαμόγελο άγνοιας…
Και ακριβώς μετά την εικόνα της ελευθερίας, έρχεται η δεύτερη σκηνή. Τα παιδιά σου , και μαζί η ντροπή. «Πώς μπορώ να φαντάζομαι ότι φεύγω; Τι γονιός είμαι;» Εδώ ξεκινά η αλήθεια. Είσαι άνθρωπος πριν γίνεις γονιός.
Ο γονεϊκός ρόλος απαιτεί μια μόνιμη προσφορά εαυτού. Ρυθμίζεις εντάσεις, απορροφάς φόβους, προβλέπεις ανάγκες. Το νευρικό σου σύστημα ζει σε διαρκή ετοιμότητα. Δεν υπάρχει πραγματικό “εκτός υπηρεσίας”. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ψυχισμός δημιουργεί μια φαντασίωση απόλυτης ανακούφισης. Μια ζωή όπου δεν είσαι απαραίτητος σε κανέναν. Αυτός είναι ο Πεπίτο. Δεν είναι ακριβώς επιθυμία εγκατάλειψης. Αλλά αντίδραση στην υπερ-ευθύνη. Η φαντασία δεν θέλει να φύγεις από τα παιδιά σου. Θέλει να φύγεις από την αίσθηση ότι έχεις εξαφανιστεί ως πρόσωπο. Ότι υπάρχεις μόνο ως ρόλος. Κι όταν ο άνθρωπος χάνεται, η ψυχή ψάχνει τρόπο να αναπνεύσει..έστω και μέσα από μια εικόνα φυγής. Οι ενοχές που έρχονται μετά είναι απόδειξη δεσμού. Αν δεν αγαπούσες, δεν θα πονούσες τόσο με τη σκέψη. Η ψυχοθεραπευτική δουλειά δεν είναι να σου πει «μην το σκέφτεσαι». Είναι να σε βοηθήσει να ρωτήσεις.. Πού δεν έχω χώρο; Πού δεν ζητώ βοήθεια; Πότε επιτρέπεται να είμαι κουρασμένος χωρίς να νιώθω ανεπαρκής; Ποιος φροντίζει αυτόν που φροντίζει ρε π@@@@ μου ; Γιατί όταν αυτές οι ανάγκες δεν ακούγονται, μεταφράζονται σε επιθυμία εξαφάνισης.
Δεν χρειάζεται να γίνεις Πεπίτο ή Πεπίτα. Χρειάζεται να ξαναγίνεις ορατός μέσα στη ζωή σου. Να υπάρξει τόπος όπου ο γονιός και ο άνθρωπος συνυπάρχουν. Όπου μπορείς να είσαι περιορισμένος, ατελής, κουρασμένος και παρ’ όλα αυτά αρκετός. Τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν γονιό που θυσιάστηκε ολοκληρωτικά. Χρειάζονται έναν γονιό που παραμένει ζωντανός. Οπότε όταν εμφανίζεται ο Πεπίτο, μην πανικοβάλλεσαι. Άκου τον. Σου λέει ίσως το πιο ουσιαστικό πράγμα…δώσε μου χώρο για να συνεχίσω να αγαπώ χωρίς να χαθώ.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

09/02/2026

Ευχαριστώ από καρδιάς τη συνεργάτιδα και συνάδελφό μου για το υπέροχο αυτό βίντεο 🙏🏻

09/02/2026

Με μεγάλη χαρά ανακοινώνω ότι, μετά από δική σας παρότρυνση, το βιωματικό, διαδραστικό και καινοτόμο ψυχοεκπαιδευτικό εργαστήρι που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με το The Cyprus Planetarium επιστρέφει ξανά.

«Τα Πλανητοκαλλιστεία του Ήλιου» θα πραγματοποιηθούν στις 1/3 ώρα 11:00πμ.

Ένα εργαστήρι που παντρεύει την ψυχοεκπαίδευση με την αστρονομία και αξιοποιεί τον κόσμο των πλανητών για να βοηθήσει τα παιδιά να αναγνωρίσουν, να ονομάσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να κατανοήσουν τη διαφορετικότητα και να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους. Μια διαδραστική εμπειρία μέσα στον θόλο, όπου η γνώση γίνεται βίωμα και η φαντασία εργαλείο ψυχικής ενδυνάμωσης. Ένα ταξίδι στο διάστημα, σχεδιασμένο για να αφήσει ουσιαστικό αποτύπωμα μέσα στα παιδιά.

Λεπτομέρειες & κρατήσεις στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

Τα Πλανητοκαλλιστεία του Ήλιου επιστρέφουν μετά από δική σας παράκληση! ☀️👑

Μετά την επιτυχία του πρώτου event και τα πολλά σας μηνύματα, τα Πλανητοκαλλιστεία έρχονται ξανά στον θόλο του Πλανηταρίου.

Ένα μαγευτικό ταξίδι γνώσης για παιδιά, όπου κάθε πλανήτης — όπως και κάθε παιδί — έχει τη δική του μοναδική λάμψη ✨

📅 Κυριακή, 1 Μαρτίου
🎟️ Είσοδος: €8

⚠️ Περιορισμένες θέσεις — κλείστε έγκαιρα

—

The Planetary Beauty Contest of the Sun returns after your request! ☀️👑

After the success of the first event and the many messages we received, the Planetary Beauty Contest is coming back to the Planetarium Dome.

A magical journey of knowledge for children, where each planet — just like each child — has its own unique shine ✨

📅 Sunday, March 1
🎟️ Tickets: €8

⚠️ Limited seats available — book in advance