New Moon Denmark

16/02/2026

ما همه خواهیم مرد،
همگی مان.
عجب سیرکی!
همین به تنهایی باید کافی باشد
تا یکدیگر را دوست بداریم؛
ولی چنین نیست.
ما در برابر مسائل بی اهمیت زندگی وحشت زده و ویران می‌شویم.
ما در هیچ و پوچِ این زندگی غرق شده‌ایم.

07/02/2026

تروما و سوگ جمعی ما می تواند از مسیر روایت‌های شخصی بهتر شنیده، درک و التیام شود. این روایت ها آن گاه که با هنر درآمیزند، می توان حقیقت را طوری فریاد زد که جهان نیز مجبور به شنیدن شود.
Our collective trauma and grief can be better heard, understood, and healed through personal narratives. When these stories merge with art, truth can be expressed in a way that compels the world to listen and to understand.
یک صدا، یک ملودی، یا یک پرسش ساده مثل «بابا کجاست؟» می‌تواند حامل حافظه‌ی یک ملت باشد. چنان که در سال ۱۹۹۴، در روآندا یکی از هولناک‌ترین نسل‌کشی‌های قرن بیستم رخ داد. در حدود ۱۰۰ روز، نزدیک به ۸۰۰ هزار نفر از قوم توتسی و هوتوهای میانه‌رو به‌صورت سیستماتیک و با حمایت دولت وقت قتل‌عام شدند؛ در حالی که جامعه جهانی، رسانه‌ها و حتی سازمان ملل عملاً نظاره‌گر این فاجعه بودند. پدرِ استروما، خالق و خواننده‌ی آهنگ «پدر کجایی» (۲۰۱۳)، یکی از قربانیان همین نسل‌کشی بود. این آهنگ روایت مستقیمِ خشونت نیست؛ روایتِ خلأ است. روایتِ نبودنِ پدر، و پرسشی که در ذهن یک کودک سال‌ها بی‌پاسخ می‌ماند. فقدانی که ریشه‌اش به یک فاجعه‌ی انسانی گره خورده است.
A voice, a melody, or a simple question like “Where is my father?” can carry the memory of a nation. In 1994, Rwanda witnessed one of the most horrific genocides of the twentieth century. In roughly 100 days, nearly 800,000 Tutsis and moderate Hutus were systematically massacred with the support of the government at the time, while the international community, the media, and even the United Nations largely stood by as observers to this tragedy. The father of Stromae, the creator and singer of the song “Papaoutai” (2013), was one of the victims of that genocide. The song is not a direct account of violence; it is a story of absence. A story of a missing father, and a question that remains unanswered in a child’s mind for years. A loss rooted in a human catastrophe.
در این روزهای سرد و سیاه که همگی ما حس هم‌ذات‌پنداری عمیقی با روایت‌های فقدان، اضطراب و ناگفته‌های جمعی داریم، می توانیم با آثاری که درد مشترک را بی‌واسطه و انسانی بیان می کنند، هم آغازگر مسیر التیام جمعی باشیم و همزمان صدای هموطنان و قربانیان را به گوش دنیا برسانیم.
In these cold and dark days, when many of us feel a deep identification with stories of loss, anxiety, and unspoken collective pain, we can turn to works that express shared suffering in a direct and human way. Through them, we can both begin a path toward collective healing and carry the voices of our people and the victims to the ears of the world.

10/01/2026

What is a rebel?‌A person who says "No" but whose refusal does not mean surrender.
طاغی(عصیانگر) کیست؟ انسانی که نه می‌گوید، اما نه گفتنش به معنای تسلیم شدن نیست.
In Iran today, this “No” is born from awareness. Awareness that humiliation, control, and silence have gone too far. Rebellion is not hatred. It is not nihilism.
It is the defense of something in us that is worth preserving:
human dignity, life, and freedom.
در ایران امروز، این «نه» از آگاهی برمی‌خیزد.
آگاهی از این که هر چیز حد و مرزی دارد.
آگاهی از این که تحقیر، کنترل و سکوت پا از حد فراتر گذاشته آمد.
طغیان نفرت نیست.
نیهیلیسم نیست.
دفاع از درونیاتی ست که ارزش حفظ کردن دارند:
کرامت انسانی، زندگی و آزادی.
This “no” is not merely political.
It is existential.
Iran is in full revolution.
این «نه» فقط سیاسی نیست. بلکه اگزیستانسیال (وجودی) است.
ایران غرق انقلاب است.

30/09/2025

An Autism mother, a full-time caregiver and sociologist, shares her experience as the mom of an 8-year-old son with severe autism, defined by WHO as autism with significant intellectual disability and no functional speech. She argues that media, public institutions, and much research present only polished, narrow versions of autism, focused on high-functioning individuals, which erases and discriminates against children like her son.
مطلب زیر از یک جامعه شناس و مادرِ یک پسر هشت‌ساله با اوتیسم شدید است؛ نوعی اوتیسم که طبق طبقه‌بندی سازمان بهداشت جهانی با ناتوانی ذهنی جدی و نبود زبان کارکردی تعریف می‌شود. او می‌گوید رسانه‌ها، نهادهای دولتی و بسیاری از پژوهش‌ها فقط تصویرهای زیبا و محدود از اوتیسم نشان می‌دهند، بیشتر مربوط به افراد با کارکرد بالا، و این باعث می‌شود کودکان شبیه پسر او نادیده گرفته شده و مورد تبعیض‌ قرار گیرند..

She describes daily struggles: strangers criticizing her son’s sounds in public, healthcare staff doubting her parenting instead of recognizing her child’s real needs, and the invisibility of severe autism in campaigns, films, and policy. She criticizes self-advocacy groups for claiming to represent all autistic people while ignoring nonverbal, severely impaired individuals.
او نمونه‌هایی از زندگی روزمره‌اش را شرح می دهد: غریبه‌هایی که در فروشگاه به صدادرآوردن های پسرش اعتراض می‌کنند، یا کادر درمانی که به جای پذیرش واقعیت، توانایی‌های مادری‌اش را زیر سؤال می‌برند. همچنین به جنبش‌های «مدافع» انتقاد دارد که مدعی سخن‌گفتن برای همهٔ افراد اوتیستیک‌اند، اما عملاً کسانی با ناتوانی شدید و بدون زبان را حذف می‌کنند.

She urges media, researchers, and professionals to acknowledge children like her son so that society, healthcare, and education can respond appropriately.
این مادر می خواهد صدای فرزند خود و مادران دیگر باشد و خواستار بازنمایی صادقانه و کامل همهٔ انواع اوتیسم است، به‌ویژه شدیدترین شکل آن. او از رسانه‌ها، پژوهشگران و متخصصان می‌خواهد که وجود کودکانی مانند پسرش را به رسمیت بشناسند تا جامعه، نظام درمانی و آموزش بتوانند به‌درستی پاسخگو باشند.

Når medier, stat og forskning de facto censurerer min søns handicap, så udskammes mødre, og børn usynliggøres. Som om min søns manglende sprog er en fantasi i hovedet på en iskold mor, der ikke lytter godt nok efter

13/05/2025

Don’t Judge the Past with Today’s Knowledge

We often look back at the past and everything seems clear and simple. But when we were in that moment, we felt confused and powerless. This phenomenon is known in psychology as hindsight bias; when we already know how the story ends, judging past decisions becomes much easier.

As the Persian saying goes: “Once the riddle is solved, it seems simple.” This retrospective view can lead to anger, regret, and resentment, because we think, “Why didn’t I see it then? Why didn’t I act differently?”
But the truth is, we couldn’t think the way we do now, back then. Therefore we shouldn't be harsh with ourselves over past mistakes, because those choices were made based on the knowledge, emotions, and context of that time, not today's clarity.

A Historical Example:
In our country's recent history, many people and intellectuals rose up in pursuit of freedom, justice, and human dignity.
They did not know what the outcome would be.
The future was uncertain, and hope for a better tomorrow was the driving force.
Today, with the weight of history and bitter experience, we know things got worse.
But they couldn’t see that future at the time.
When we know how an event turned out, it becomes easier to judge the decisions of the past.
We wrongly assume: “If I were there, I would’ve chosen better.”
But this judgment is made with today’s insight, not the limitations of that time.

Instead of blame, Ask This:
How do we make decisions in uncertainty?
With the courage of hope or the fear of failure?
More importantly: How do we learn from history without falling into the trap of contempt and hindsight bias?

04/05/2025

Acceptance and Commitment Therapy in Simple Words
#اکت