20/02/2026
✨წუხელ ჩემი მეგობარი მესიზმრა, მთელი ღამე ამბებს ვუყვებოდი, ხან ვუსმენდი და ის მიყვებოდა, გამეღვიძა და მთელი დღეა მასზე ფიქრი არ მომცილებია… სკოლაში ერთად ვსწავლობდით, პარალელ კლასებში ვიყავით, ყოველთვის მომწონდა, როგორი იყო, როგორ იცმევდა, შორიდან ვუყურებდი, ხან მეგონა, რომ მისი მეგობრობის შესაბამისად არ მეცვა, ხან ვგრძნობდი, რომ ძალიან ჩემიანი იყო, რთული ასაკი გვქონდა რთულ წლებში, მე ჩემებურად ვებრძოდი “თინეიჯერულ” კომპლექსებს ის მისებურად, ვხედავდი, როგორ ეხვეოდა გარს მისთვის შეუსაბამო ხალხი, ისიც მხედავდა, ვიცოდი ძალიან ჭკვიანი და ნიჭიერი გოგონა იყო, ისიც ასე ფიქრობდა ჩემზე, თან ვიყავით მეგობრები, თან არა… 16 წლისები თსუ_ს სტუდენტები რომ გავხდით და თბილისში “წავბოდიალდით” მე მარტო ვცხოვრობდი, ის დასთან და ბიძასთან ერთად, შატბერაშვილის ქუჩაზე შევიკრიბეთ ისევ, თავიდან აღმოვაჩინეთ ერთმანეთი, გაგვახსენდა რომ “ის ის იყო” და “მე მე ვიყავი”, ზუსტად ვიცოდი, როგორ იყო ხოლმე და მანაც იცოდა, ერთ საღამოს რესტორანში დამპატიჟა შეყვარებულმა, გზაში ვნახე, თავის ულამაზეს დედიკოსთან ერთად მოდიოდა, ვუთხარი წამოსულიყო და სინქრონში დავიწყეთ თხოვნა, რომ დედა დაგვეთანხმებინა, წასვლისას “გავიპუდრეთ” (მაკიაჟს ვერ დავარქმევ, ერთი “ზაგარნი პუდრა” ჰქონდა ფუმფულა ფუნჯითურთ, ეგ იყო ჰაილაითერიც კონსილერიც და ბაზა-ტონალურიც, მე ეგეც არ მქონდა 🫣 არც ახლა მაქვს🤭)
კარგი საღამო იყო, ბედნიერი და ნათელი, სულ რესტორანში არ დავდიოდით, ხანდახან ნახევრადმოხარშული კარტოფილის სალათებსაც ვახრაშუნებდით🤣🤫 ერთხელ 32 ნომერი “მარშუტკით” ვაკედან დიდუბეში გავედით დინამოს სტადიონზე, ჩემი ბიჭის თამაში უნდა გვენახა… ყოველთვის კარგად ვგრძნობდი თავს მის გვერდით, უსაფრთხოდ, უხმოდ გვესმოდა ერთმანეთის…
მერე გავთხოვდი, მალე ისიც დაქორწინდა, არცერთს გვინახავს ერთმანეთი თეთრ კაბაში, ცოტა ხნით დავიშალეთ, ჩემი მეორე და მისი პირველი შვილი ერთ წელს დაიბადნენ, დედიკოს ფანჯრიდან ვხედავდი ხოლმე, როგორ ასეირნებდა თავის პატარას. ყოველ ჯერზე ბედნიერებით მავსებდა მისი დანახვა, მალე ისევ ერთ ბინაში აღმოვჩნდით, ერთი კედელი გვყოფდა, მე აქეთ ვცდილობდი “ცოლქმრობანას” თამაშს ის იქეთ, ისევ მხედავდა როგორ ვირჩევდი გვერდით არასწორ ადამიანებს და მეც ვხედავდი… მერე მშობლები ვიყავით ბაღში, სკოლაში. ერთმანეთის შვილები განსაკუთრებით შეგვიყვარდა. პირველი მანქანაც ერთ წელს ვიყიდეთ, მისალმებისას ფარების ანთებაც ერთად “დავამუღამეთ”… ახლა არც ის არის საქართველოში და არც მე… იშვიათად ვსაუბრობთ, არასოდეს გვავიწყდება ერთმანეთის დაბადების დღეები და ერთი მოწერილი “მიყვარხარ” კმარა, რომ ზუსტად ვიცოდე, როგორ არის და მანაც ზუსტად იცის როგორ ვარ… საინტერესოა, რომ არასოდეს გვიამბნია დეტალები ერთმანეთისთვის, მაგრამ ყოველთვის ზუსტად ვგრძნობდით ერთმანეთს…. იშვიათია ასეთი ადამიანების არსებობა და ბედნიერი ვარ, რომ მე მყავს და მას ვყავარ… ეს ალბათ მეგობრობაზე მეტია რაღაც იაპონურ “წითელ ძაფსა” და “მონათესავე სულს” შორის ამბავია 🫶
