Centro de Psicoloxía Claves

10/12/2025

Hai uns días falábame no traballo, unha rapaza de uns 26 anos, da burbulla na que as tiña o seu pai a ela e máis a irmá. Falaba de que ela saíra bastante rebella, e a irmá non tanto.

O pai coidaba moito moito moito do suposto benestar das dúas: saían pouco e de xeito controlado por se lles pasaba algo; impedíalles levar a cabo conductas "perigosas"; asegurábase sempre, permanentemente, de que fixeran os deberes e estudaran determinadas horas a diario... andaba pendente de organizarlles o día a día e de que sempre estiveran o máis cómodas posibles, buscaba facilitar todo o posible a vida ás suas fillas neste mundo cruel.

Esta rapaza que tiña en consulta dábase conta de todos os esforzos do seu pai, e alabábaos... e tamén os cuestionaba moito. Dicía que ela porque saíu rebella e foise da casa a vivir a súa vida cando lle tocou (idea que non compartía o seu pai, poderedes imaxinar), e xestionaba a sua vida como a ela lle parecía, con "erros" e "acertos"; pero a súa irmá, 2 anos maior (uns 26 anos + 2), non lle parecía que fora o funcional que debería ser a esa idade: as súas contas bancarias, por exemplo, xestionabas o pai, e o pai seguía a ser referencia crucial para ver se facía esto ou o outro... Era ela mesma quen consultaba as dúbidas de moitos aspectos da vida cotiá. Dicíame que a burbulla creada era máis unha gran complicación que unha solución para unha "adulta independente".

Todos queremos o mellor para as nosas fillas e fillos, e iso é o que debe ser coma boas nais e pais. Mais iso non significa crear unhas condicións nas que se chegue a evitar a funcionalidade de futuros adultos. Ás veces mantéñense durante anos os coidados que temos que proporcionar durante un período determinado, e non vemos o momento de ir retirándonos para que nenos e nenas logren unha adaptación consecuente á dura vida que nos vai esperar "aí fóra".

Hai que ir aos poucos, dando responsabilidades, que aprendan consecuencias dos seus actos, non salvarlles o cu continuamente. É importante que saiban que a vida é tirando a jodida moitas veces. E tampouco é necesario chegar ao "modo espartano".

15/10/2025

Citas postas con antelación non me permiten moita marxe, salvo de media mañá ata a tarde

14/10/2025

04/10/2025

Esta semana tiven una sesión cunha persoa xove que comentaba que se sentía menos a nivel persoal e como que fora para atrás e coma se perdera madurez, porque está nun momento no que hai una serie de emocións e sentimientos, ás veces, que son como máis intensos e incómodos. Estas cosas custa un güevo explicalas e verbalizalas, pasalas a palabras... En definitiva, ten a sensación de que as cousas coas que antes lidiaba con máis facilidade, agora fánselle costa arriba.
Unha frase que usou foi que xa non tiña o control que semellaba ter sobre a maioría das emocións e iso faina sentir mal, menos válida.
O CONTEXTO sempre é una das claves vitais para o mundo da psicoterapia: esta persoa non tiña en conta que nestes momentos a súa vida non é como cando "controlaba" as emocións de forma máis doada; agora xa non está na Universidade nin no master nin na súa terra; veu para o norte, ten a sua primeira relación seria de parella, convive coa súa parella, pasou por un traballo duro e esgotador, complicado por desprazamentos lonxe e a diario, e acaba de empezar a preparar una oposición... Está claro que non é o mesmo que antes.
O caso é que o que lle pasa non é que retroceda, nin que perdera madurez nin nada semellante, se non seguramente todo o contrario: está medrando. É como nun xogo de ordenador calquera, cando pasas ao modo difícil, ou moi difícil, as habilidades adquiridas seguen a estar aí pero temos que adaptalas á dificultade, e iso fainos mellores no xogo, aínda que os resultados ao principio son obviamente peores.

22/09/2025

Hai un asunto importante con calquera problema ou dificultade dos que se presentan ao longo da vida, que é: como imos facer para conseguir que este problema que nos ocupa se solucione, ou se minimice o suficiente para ir zafando e estar algo máis tranquilos? Vamos, que como imos facer para empezar a mellorar a situación.
Algo moi común é crer que se o problema pensamos que ten que ver co traballo, a posible solución vai estar “a güevos” nese mesmo ámbito. Claro! Como vai ser se non? É un tipo de lóxica bastante contundente (e lineal tamén). É lóxica clásica e básica, e pode funcionar, a menos que non o faga.
En ocasións o achegamento á solución ou á mellora do problema, pode vir por medios periféricos, tanxenciais, sen necesidade de ir de fronte. E aí está o que eu chamo ocuparnos de Asuntos Periféricos. En moitísimas situacións creo que é moi útil usar a filosofía da Navalla de Ockham pero aplicándoa a solucións, non a explicacións de fenómenos. Entón, se podemos ir facendo cousas útiles e máis fáciles e sinxelas para ver se podemos cambiar un problema, creo que é mellor que meternos a s**o con algo moi jodido, duro e posiblemente pouco efectivo. Así, para chegar a un punto da cidade da foto que estea no outro extremo a onde estamos nós, pode ser máis cómodo e efectivo usar o periférico que meternos ao caos do tráfico do centro.
E xa levo comprobado que é un sistema bastante efectivo ocuparnos ás veces de eses asuntos periféricos en vez de ir ao miolo do asunto de primeiras. Creo que non é algo que se teña moi en conta posto que a lóxica común dinos que se o problema parece que está no traballo, para que vou mellorar ou cambiar cousas do meu tempo libre, por exemplo. Pero como digo sempre, lóxicas hai moitas, hai que atopar unha que nos sexa o máis útil posible.

06/09/2025

Unha rapaza nunha cidade europea calquera durante a Segunda Guerra Mundial. Mostra unha expresión de calma que non parecería axeitada ás circunstancias que a rodean: edificios derruidos durante un dos múltiples bombardeos sufridos pola poboación civil de ambos bandos.
É unha mostra da resiliencia humana, e de como unha persoa pode mostrar adaptación ás peores circunstancias.
A semana pasada tiven unha sesión cunha rapaza xove que despois de pasalas p**as o último ano e medio por diferentes historias que lle foron pasando, díxome algo que é crucial para sobrevivir neste jodido mundo que nos toca ás veces. Díxome despois de varias sesións en varias tandas diferentes, máis ou menos o seguinte: "Carlos, eu xa non quero estar ben, quero dicir, estar arriba todo o tempo, doume conta que iso é buscar algo imposible, algo que non vou atopar; o que eu quero é saber estar mal, porque estar ben, estou ás veces e xa sei facelo".
Unha perla de sabiduría nunha rapaza de 20 anos que madurou rápido e aprendeu a seguir adiante.

24/05/2025

Onte volvín ver algo semellante ao da foto, e o peor é que non é moi difícil que suceda.
Teño a sensación de que cada vez se normaliza máis esta situación, e dame unha rabia enorme e unha pena xigantesca. Cun bebé é xa algo exagerado, pero ver tamén a nenas e nenos de 8, 10 anos, etc. non me parece moi positivo (nestes casos é máis complicado porque ven a outros e tamén eles queren... restrinxilo en tempo, momentos e contidos, algo é, como mínimo iso).
O dano que se lles fai é TERRIBLE. Estanse asegurando disfuncións cognitivas moi importantes, hai estudos clarísimos. É como saber que o alcohol é malo para os pequenos, e darllo igual porque así non molestan e non hai que estar pendentes. Cando se decide ser pai ou nai hai que asumir que vai dar o seu traballo (grande) e quitarnos tempo persoal, e entón, achantar con iso (polo ben dos fillos) iso é o que nos queda.
Outro aspecto importante é o que as nenas e nenos ven: se estamos moito tempo colgados do móbil interiorizan esa acción e a repiten. Moitos coidadores están colgados do teléfono mentras os crios están a xogar. Pensade que se podería facer se non se usara o móbil neses momentos... que pasaría por exemplo se lera un libro ou simplemente se pensara, ou se observara o que temos ao redor. A ver, malo malo, non sería.
Busquei en Internet "beneficios do uso do móbil na infancia"... o que atopei son cousas que se poden facer sen móbil, ou directamente algunha incongruencia.
Pero por sorte, por outra banda, esta tendencia excesiva na xeneralización e permisividade do uso do móbil, ten o efecto (mínimo aínda) de reacción ante isto, e en algunas comunidades ao redor do mundo, empezan a cuestionarse restrinxir o uso do móbil ata determinada idade. E tamén se fixeron experimentos/experiencias de deixar a preadolescentes sen móbil determinado tempo: nun principio custoulles un güevo, pero logo fliparon co cambio e todo o que descubriron a raíz de deixar de usar o teléfono por defecto.
En fin, cambiar as cousas depende de cada unha, se non facemos, nada cambia...

20/03/2025

Andar por un camiño que moitos evitan, pero que pode resultar a solución ao que buscabas. Se queres saber máis sobre como o inesperado pode ser positivo na túa vida podes ler este artigo. https://wix.to/G66xeD6

Hai pouco nunha sesión, contáronme algo que pode resultar curioso a bastante xente, pero que aí está... esas cousas suceden.A min realmente creo que non me sorprenden moitas historias, pódenme impresionar ou chocar ata certo punto pero o que se di sorprender... estou convencido de que non. Son ...

15/01/2025

Novo post https://www.psicoloxiaclaves.com/post/realidades-2-ou-as-visións-do-mundo

Ben, isto é a continuación de “Realidades 1” (obvio). Continúo a falar de como o noso cerebro pode percibir o mundo, sacando parte do contido da charla que din no CSC de Fontiñas en maio do pasado ano.Como dicía, o cerebro ten formas de protexerse de demasiada estimulación e de traballar e...

02/01/2025

Un cepo para osos. Unha trampa ben chunga. A semana pasada, no traballo, case piso algo semellante.
A persoa coa que estaba en sesión creo que levaba tempo, moooito tempo, cunha perna aí metida. E os seus terapeutas anteriores, que coñezo e son moi bos profesionais, dame a sensación de que acabaron tamén entrampados. E creo que me din conta da situación só porque creo que eles caeran antes.
Está persoa levaba anos intentando facer exercicio, estudar, buscar un traballo... Tiña varios diagnósticos, algúns complementarios e outros moi diferentes. Nunca conseguía manter nada demasiado tempo, e tanto el como a xente que o quería axudar, facían diversos e variados intentos para conseguir algo do que supostamente debería facer para sentirse mellor (que é o que todos querían).
Eu empecei tamén con esa idea, ata que me din conta que el nunca conseguía facer o que se supón que o axudaría. El xa facía cousas que lle gustaban, pero á súa nai e a máis xente, parecialles que tiña que facer máis. Realmente tiña unha situación na que non tiña por que traballar ou estudar, e desfrutaba de certas cousas da vida cotiá, e, segundo a min me pareceu, o que realmente o agoniaba era os intentos de facer todo iso que non conseguía facer nin pa dios, e que se obrigaba a conseguir durante ANOS.
Falando disto gran parte da sesión deixeino pensando, e cando marchou díxenlle que seguira dándolle unha volta, porque me parecía a clave do asunto ou polo menos do miolo do mesmo. Díxome ao marchar que se levaba unha mochila menos pesada.
Non está todo dito, haberá que ir vendo a donde nos leva isto, pero pode marcar a diferenza necesaria para que se sinta mellor despois de tanto tempo.

05/11/2024

Hai un tempo escribín no blog de Claves un post sobre algo que facemos de forma cotiá: elixir, tomar decisións. Hoxe reafirmo a miña teoría.
A vida é unha p**a incógnita, ninguén pode saber nada salvo o que acaba sucedendo, e só o podemos saber porque sucede e no momento no que sucede, o resto son elucubracións e posiblemente flipadas. Non hai a posibilidade de saber o futuro nin de cambiar o pasado.
Podería dicir que imos equivocarnos moitas veces, pero expresado de outra forma, non nos equivocamos, só escollemos, porque NUNCA imos saber como tería sido outra opción. Podemos imaxinalo, podemos pensar que "se tivera feito deste outro xeito non tería pasado...". Pero nunca hai a seguridade porque se tomaramos outra opción tamén se darían un montón de posibilidades diferentes que poderían acabar en resultados iguales ou peores... Polo tanto non hai equivocación, só é unha escolla. *Cando escollemos algo é o correcto nese momento*, porque por algo chegamos a esa decisión.
Só podemos afrontar o que pase da mellor forma posible, asumir os resultados da nosa elección e ver que podemos facer a partir de aí se o que sucede non nos gusta ou non é o esperado. Porque en realidade nunca imos saber como tería sido outra opción, como digo só podemos imaxinalo.

26/09/2024

Novo post!!! https://wix.to/Oxu22jF

Hai uns meses din unha charla na que falei de certos mecanismos de funcionamento do noso cerebro e como afectan estes á visión que temos do mundo que nos rodea, e como nas interaccións co medio e coas persoas créanse realidades determinadas. Pensei en aproveitar o blog para tocar este tema en va...