Belma Yener

06/01/2026

Bazen insan ne istediğini değil,
neyi artık taşıyamadığını hisseder.

Her şey dışarıdan normal görünür.
Ama içeride bir sıkışma vardır.

Çoğu zaman bu sıkışma,
yaşanan olaydan değil,
o olaya yüklenen anlamdan gelir.

Bu sayfada tam olarak bu fark edişlere alan açıyorum.

06/01/2026

Bu sayfada paylaştığım ve online olarak yürüttüğüm çalışmalar, kişilerin hayatlarında onları zorlayan bazı duyguları ve tekrar eden durumları fark etmelerine alan açmaya yöneliktir.

Kıskançlık, yetersizlik ya da başarısızlık hissi, güvensizlik, ilişkilerde yaşanan zorlanmalar, anne–baba ya da partnerle ilgili taşınan duygusal yükler…

Çoğu zaman bu duygular, yaşanan olaylardan çok, arka planda çalışan inançlarla ilgilidir.

Bu çalışmalarda amacım; kişinin kendini suçlaması ya da “bende ne yanlış?” demesi değil, “ben bunu hangi inançla yaşıyorum?” sorusunu fark edebilmesine eşlik etmektir.

Bu alanda yapılan çalışmalar terapi değildir.
Psikolojik ya da tıbbi tedavi kapsamında değildir.
Tanı koyma, iyileştirme ya da müdahale iddiası taşımaz.

Bu alan, kişinin kendine yargısızca bakabildiği bir farkındalık alanıdır.

Bu çalışmalar;
kendi duygularını ve tepkilerini anlamak isteyen,
hayatında tekrar eden döngüleri fark etmeye niyetli olan,
değişimi dışarıda değil, içeride aramaya hazır kişiler için uygundur.

Klinik terapi, tedavi ya da hızlı çözüm beklentisi olan kişiler için uygun değildir.

Çalışmalar online olarak ve Türkçe yürütülür.
Detaylı bilgi almak isteyenler benimle DM üzerinden iletişime geçebilir.

05/01/2026

04/01/2026

İpler

Daha bebekken, odanın ortasına bırakılmıştı.
Düşmesin diye etrafına yumuşak minderler konmuştu.
“Buraya kadar,” demişti dünya, sessizce.
O da inanmıştı.

Zaman geçti.
Minderler kalktı ama sınır yerinde kaldı.
Artık görünmüyordu;
çünkü sınır, onun içine taşınmıştı.

Büyüdüğünde yürüyebiliyordu.
Koşabilirdi.
Ama her adımda içinden bir şey onu geri çekiyordu.
Görünmez, ince, nazik ipler…

“Oraya gitme.”
“Fazla olma.”
“Daha güvenli bir yerde dur.”

İpler acıtmıyordu.
Bu yüzden uzun süre fark edilmediler.
Ta ki bir gün gerçekten yürümek isteyene kadar.

O an durdu.
Geriye baktı.
İplerin kim tarafından bağlandığını göremedi.
Ama kimin taşıdığını çok net hissetti.

Ellerini uzattı.
İpleri koparmadı.
Sadece tuttu ve dedi ki:
“Bu bana ait değil.”

İpler kendiliğinden gevşedi.

Ve ilk kez anladı:
Bebekken inanılan sınırlar,
büyüyünce seni durduran iplere dönüşür.
Ta ki onların birer inanç olduğunu hatırlayana kadar.

30/12/2025

Yeni başlangıçlara, sadeleşmeye ve içten gelen yeniliğe…
Hoş geldin 2026.